تنها راه پويايي علم، ارتباط و جاري بودن آن است. يعني تنها در شرايطي علم ميتواند توليد شود، رشد كند و به كار آيد كه در ارتباط مستمر با كانونهاي توسعه علم و فناوري و صنعت باشد.
كارشناسان يكي از دستاوردهاي تغيير سياستهاي بينالمللي دولت يازدهم را برقراري اين ارتباط با مراكز علم و فناوري دنيا و خروج از انزواي تحميلي دانشگاهها و مراكز تحقيقاتي كشورمان ميدانستند و براي آن برنامهريزي كرده و از اينكه مقصر اول كندي توليد و توسعه دانش و فناوري در كشور را در آستانه خروج از ميدان ميديدند، خوشحال بودند، به طوري كه حتي معاون پژوهشي وزير علوم چند بار و در تاريخهاي مختلف، دسترسي دانشگاههاي كشور به پايگاههاي علمي ظرف يك ماه را نويد داد. (11 خرداد 93 خبرگزاري ايرنا، 29تيرماه خبرگزاري زنان و 10 مردادماه خبرگزاري دانشجو).
اگرچه تاكنون گزارشي از روند برقراري دسترسي دانشگاههاي كشور به پايگاههاي علمي دنيا منتشر نشده و مشخص نيست كه آيا اين امكان به وجود آمده يا در ميان ساير وعدههاي عملي نشده طرف مقابل ميز مذاكره قرار دارد اما چند مسئله را پيش روي جامعه دانشگاهي باز ميكند كه اتفاقاً فرصت زيادي نيز براي بررسي آنها در اختيار نيست؛ اول اينكه روي دانشگاههاي ما به اندازه كافي و اغلب بيش از توان عمومي دولتها، سرمايه گذاري شده است و اين منحصر به دولت و دوره مديريتي خاصي نيست و سياست كلي نظام است. با اين حال خروجي آنها به ندرت از فضا و ادبيات علمي صرف حاكم بر مراكز علمي و دانشگاهي بيرون ميرود. اين شرايط بايد به نفع منافع ملي تغيير كند. محدود كردن توسعه كمي مراكز آموزش عالي و تصميم اخير وزارت علوم مبني بر توقف پذيرش دانشجو در رشتههاي قديمي كه كارايي خود را در بازار كار و جامعه از دست دادهاند و ايجاد رشتههاي ميانرشتهاي و تصويب رشتههاي متناسب با نيازهاي روز جامعه از جمله تصميمات مؤثر در اين عرصه است اما فراتر از مديريت از بيرون بر دانشگاهها، عزم و اراده جامعه دانشگاهي نيز نياز است.
دوم اينكه دانشگاهها و مراكز علمي كشور در جهت تحقق اهدافي كه پاسخ مسئله اول آنها را تبيين ميكند دسترسي به پايگاههاي علمي را يك فرصت بدانند كه ثمره چانهزني بر سر منافع يك ملت به دست آمده است و قدر اين فرصت را بدانند.
غرب ثابت كرده به ازاي هر فرصتي كه به ديگران ميدهد، امتيازي ميستاند و سادهانگاري است كه باور كنيم غرب از روي خيرخواهي خروجي پايگاههاي علمي و استنادي خود را به روي دانشمندان ما باز كرده است. حالا كه امتياز دادهايم تا غرب از مواضعش كوتاه بيايد، دانشگاهها و مراكز علمي و تحقيقاتي ما بايد براي خروجيهايي برنامهريزي كنند كه به جاي قفسههاي كتابخانهها يا داشتن عناوين پرطمطراق انحصاراً علمي و ارائه پاسخ به گرههاي تحقيقاتي خارج مرزها موقعيت به دست آمده را در جهت منافع مصالحهناپذير ملي به كار بگيرند و در يك كلام به مسير يك طرفه خدمت ملت و دولت به دانشگاهها و مراكز علمي خاتمه دهند. قطعاً دانشگاهي كه سالهاي بعد از انقلاب در سختترين شرايط مورد حمايت اركان اساسي نظام بوده نبايد دستگاه توليد فارغالتحصيلان بيكار باشد. طرح مسائل اينچنيني تكليف دانشگاهها را با فرصتهايي نظير دسترسي به پايگاههاي علمي جهان بيش از پيش روشن ميكند.
