روستای العراقیب در شمال شهر
بئرالسبع قرار دارد که در صحرای نقب واقع
است. این روستا یکی از 45 یا 46 روستایی است که رژیم اسراییل آنها را به رسمیت نمی
شناسد. البته آمارها درباره تعداد روستاهای به رسمیت شناخته نشده متفاوت است اما
قدر مسلم این است که این روستاها از مزیت ها و امکانات مدنی یعنی آب، برق، مدرسه
ابتدایی و دبیرستان و غیره برخوردار نیستند.
این امر نیز معلول نحوه برخورد صهیونیست
ها با آنهاست زیرا آنان از تدوین یک طرح اساسی و ساختاری برای این منطقه خودداری می
کنند و اساسا وزارت امور داخلی آن از ایجاد یک تشکیلات محلی که ناظر بر ساخت، صدور
مجوز، برنامه ریزی و خدمات رسانی باشد ممانعت به عمل می آورند استناد آنان در این
رابطه به قانون برنامه ریزی و ساخت و ساز مصوب سال 1965است.
بر اساس این قانون، نظامی هرمی در چند سطح پدید
آمده که بر اساس سیاست تبعیض نژادی سیاست توسعه و برنامه ریزی برای مناطق مسکونی
را انجام می دهد. براین اساس، زندگی در خارج از مناطق مشخص شده برای توسعه ممنوع
است. به علاوه با توجه به قانون تسویه اراضی مصوب سال 1969 از شهروندان خواسته شد
درخواست مالکیت اراضی ارائه دهند اما با توجه به اینکه بیشتر اراضی نقب فاقد ثبت
رسمی بود، بیشتر عرب ها مجبور شدند درخواست هایی برای مالکیت اراضی ارائه دهند اما
صهیونیست ها این درخواست ها را به هیچ وجه
بررسی نکرده اند و عملا این اراضی مورد استفاده صهیونیست ها قرار می گیرد.
روستای العراقیب که حدود 700 نفر جمعیت
دارد، همانند بسیاری از روستاهای مشابه خود، از این امکانات برخوردار نیست و به دلیل
آب و هوای بیابانی، دامداری تنها منبع
درآمد بسیاری از ساکنان آن محسوب می شود.
آنچه که این روستا را متمایز می کند،
اصرار ساکنان برای بقا در این خاک و سرزمین علی رغم تخریب های مکرر و متعدد توسط
مسئولان صهیونیست است. به طوری که این
روستا از 27 ژوئیه 2010 که هزار و 500 پلیس
اسراییلی برای تخریب وارد روستای مذکور شدند، تا کنون شاهد 80 بار تخریب منازل
بوده که هربار تعدادی از منازل این روستا توسط صهیونیست ها به بهانه ساخت و ساز
بدون مجوز ویران شده و اهالی آن مجددا
منازل خود را ساخته اند.
این روستا اولین روستایی است که در عصر جدید درون فلسطین اشغالی به طور
کامل نابود و بعد دوباره ساخته شد هرچند که سایر روستاهای نقب نیز عموما چنین وضعیتی
دارند و بارها منازل ساکنان آن تخریب می شود.
واقعیت ماجرا این است که رژیم اسراییل
به اراضی بدوی های نقب و روستاهای واقع در
آن چشم دوخته و خواستار مصادره حداکثری آن است. با اینکه پیش بینی می شود تا سال 2020
تعداد ساکنان روستاهای عربی در نقب به بیش از دویست هزار و اندی برسد اما صهیونیست
ها بسیاری از اراضی این منطقه را مصادره کرده و انتقال و جابجایی آنان را با محدودیت
های فراوان روبرو کرده اند به طوری که تنها حدود یک دهم درصد از اراضی نقب به آنان
تعلق دارند که البته صهیونیست ها مترصد تصاحب آن هم هستند. صهیونیست ها می خواستند
با تخریب روستای العراقیب راه را برای احداث شهرک های صهیونیست نشین دیگر به جای
آنها باز کنند به طوری که سال گذشته از طرحی برای احداث 20 شهرک در نقب سخن به میان
آمد. گفتنی است که در نقشه زیر وضعیت عرب های نقب
و آزادی عمل آنها تا سال 1945 به تصویر کشیده شده است.
اما پس از تشکیل رژیم صهیونیستی، عرب های
نقب به مناطقی رانده شدند که در نقشه زیر مشخص شده است و بقیه اراضی متعلق به آنان
مصادره و از مالکیت ایشان خارج شد. این منطقه به محدوده سیاج یا حصار معروف است. بیشتر
روستاهای به رسمیت شناخته نشده در همین منطقه قرار دارند. در این میان تنها
روستاها و مراکزی معدود به رسمیت شناخته شده اند.
البته در نقشه ای که توسط شورای منطقه ای
روستاهای به رسمیت شناخته نشده در نقب تهیه شده، محدوده سیاج وسیعتر است اما در
نقشه بالا که منبع آن وزارت امور داخلی رژیم صهیونیستی است این منطقه از پایین تا
شهر دمونا در نقب کشیده شده است.
در این میان، برخی از
شهرهای واقع در این
منطقه توسط رژیم اسراییل برای اسکان عرب ها پس از سال 1966 طراحی و ساخته
شدند که
از آن جمله می توان به این موارد اشاره کرد: تل السبع، رهط، کسیفة و عرعرة.
شهر تل
السبع اشتباهات عمرانی فاحشی داشت و بعد از آن رهط در سال 1972 و شهرهای
کسیفة و عرعرة در سال 1982 و سپس شقیب السلام در سال 1984 و حورة و لقيّة
در سال 1990 به هدف اسکان دائم عرب های بدوی ساخته شدند.
البته منطقه سیاج از طرف صهیونیست ها با
محدوده تنگ تری و از مثلث شهر عراد، بئر السبع و دمونا نشان داده می شود. این تعریف،
همچنانکه در نقشه زیر هم مشهود است در طرح پراور برای اسکان عرب های نقب مطرح شده
است. بر اساس این طرح، عرب ها در غرب خط ترسیم شده معروف به خط 40 حق ساخت وساز
ندارند و قرار است 10 شهرک در آن ساخته شود.
موسسه تحقيقات و پژوهشهاي علمي – سياسي ندا
