به گزارش خبرنگار ما، شامگاه 22 فروردين ماه سال 88 مأموران كلانتري 163 تهران از قتل مرد جواني در خانهاش با خبر و در محل حاضر شدند. بررسيها نشان داد كه مرد 40 ساله بر اثر اصابت ضربات چاقو كشته شده است. مأموران سپس همسر 35 ساله مقتول را در حالي كه دهان و دستهايش بسته و در اتاق ديگري حبس شده بود، پيدا كردند. جميله گفت: ساعتي قبل بود كه دو مرد نقابدار وارد خانه شدند. آنها دست و پاي من را بستند و بعد از قتل شوهرم، طلاهاي من را سرقت كردند و از محل گريختند. زن جوان گفت: من آن مردان را شناختم. آنها از دوستان شوهرم بودند و از مدتها قبل به خانه ما رفتوآمد داشتند. البته نميدانم كه چرا مرتكب قتل شدهاند. بررسي صحنه جرم نشان داد كه سناريوي سرقت با صحنهسازي انجام شده است. بعد از انتقال جسد به پزشكي قانوني، مأموران متوجه شدند كه جميله از مدتها قبل با شوهرش اختلاف داشته است، بنابراين احتمال ميرفت كه او با طرح اين سناريو شوهر خود را به قتل رسانده باشد. متهم اما وقتي مقابل بازپرس قرار گرفت، اتهام قتل را منكر شد.
او گفت: قبول دارم كه با شوهرم اختلاف داشتم. او مرد خشني بود و رفتار بدي داشت. هميشه مواد مصرف ميكرد و من را كتك ميزد اما من نقشي در قتل او نداشتم. اما بازپرس زن جوان را به خاطر وجود دلايل كافي در پرونده مجرم شناخت و كيفرخواست عليه او صادر شد و پرونده روي ميز هيئت قضايي شعبه 113 دادگاه كيفري استان تهران قرار گرفت. متهم به زودي پاي ميز محاكمه حاضر ميشود.
