تحقيقات اخير محققان نشان داده كه اين بدان معنا نيست كه آنها نميتوانند ياد بگيرند چراكه در مطالعه اخير مشخص شده كه ميمونهاي رزوس هم موفق به تشخيص خود در آينه شدهاند و حتي از آينه براي كشف نقاطي از بدن خود كه به طور معمول قادر به ديدن آن نيستند تلاش كردند. اين كشف بسيار مهم است چراكه با اين كشف در ميمونها، دانشي درباره پايه عصبي خودآگاه در انسان و ساير حيوانات ارائه ميشود.
ننگ گونگ از آكادمي علوم چين ميگويد: يافتههاي ما نشان ميدهد مغز ميمون سختافزار عمومي [شناخت خود در آينه] را داراست، اما آنها نياز به آموزش مناسبي دارند تا «نرمافزار» خودشناختي را بهدست آورند. گونگ توضيح ميدهد: در مطالعات قبلي، دانشمندان براي مدت طولاني در سنين جواني، ميمونها را در مقابل آينههايي در اندازه و شكلهاي مختلف قرار دادند. درحالي كه ميمونها قادرند استفاده از آينه را براي مشاهده اشياي ديگر ياد بگيرند، هرگز هيچ نشانهاي از شناختن خود در آينه نشان ندادند. هنگامي كه محققان صورت ميمونها را علامتگذاري كردند و آنها را در مقابل آينه قرار دادند، آنها علامت را لمس نكردند يا به بررسي علامت نپرداختند و حتي رفتارهايي كه يك نوزاد انسان در مقابل آينه انجام ميدهد را انجام ندادند. در مطالعه جديد، گونگ و همكارانش كاري جديد انجام دادند. آنها ميمونها را در مقابل يك آينه نشاندند و نور ليزري تحريككننده خفيفي به صورت آنها تاباندند. با گذشت دو تا پنج هفته از آموزش، ميمونها مناطقي از صورت كه توسط ليزر مشخص شده بود و در آينه قابل مشاهده نبود را لمس كردند. آنها همچنين متوجه وجود علائم مجازي صورت در تصاوير ويدئويي برروي صفحه نمايش نيز شدند. آنها آزمون علامت استاندارد براي شناخت خود در آينه را با موفقيت پشت سر گذاشتند. بسياري از ميمونهاي آموزش ديده– پنج تا از هفت ميمون- رفتارهاي پيش خودي ناشي از تحريك با آينه، مانند دست زدن به علامت در صورت يا گوش و سپس نگاه كردن يا بو كردن انگشت را از خود نشان دادند، و مانند اين بود كه به چيزي مثل «هي، درصورت من چه چيزي وجود دارد؟» فكر ميكنند. آنها همچنين براي بازرسي قسمتهاي ديگر بدن نيز از آينه استفاده كردند كه اين كار توسط محققان تعيين نشده بود. محققان ميگويند: اين يافتهها در ميمونها، براي افرادي كه به علت اختلالات مغزي مانند عقبماندگي ذهني، اوتيسم، اسكيزوفرني، يا بيماري آلزايمر قادر به تشخيص خود در آينه نيستند، خبر اميدواركنندهاي است. اگرچه اختلال در شناخت خود در بيماران، حاكي از وجود نقص شناختي عصبي مكانيسمهاي خودپردازشي مغز است، يافتههاي ما نشان ميدهد كه امكان درمان اين نقصها از طريق آموزش وجود دارد و حتي به ترميم بخشي از توانايي شناخت خود نيز اميدوار هستيم.
www.sciencedaily.com
