حكايت حمل و نقل درونشهري در تهران بزرگ، آن هم با خصوصيترين و پرهزينهترين وسيله، يعني «تاكسي»، حكايت ضربالمثل «شير بييال و دم و اشكم...» شده، آن هم در روزگاري كه گوش مسئولان نظارتي يك سره به رهن بيخيالي رفته و به حكم بيتالمثل«گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من/آنچه البته به جايي نرسد فرياد است!» ناله و فرياد و اعتراض مردم و حتي رسانهها به جايي نميرسد، چرا كه قاطبه مسئولان دستگاههاي نظارتي كه بايد مدافع حق و حقوق مردم باشند، راه و روشي سلبي و قهري در برخورد با متخلفان اختيار نكردهاند.
شاهد اين ادعا انتقال گلايههاي شهروندان در ستون «خط جوان» همين صفحه و مواردي است كه خود نگارنده با آنها برخورد كرده است اما پاسخ مسئولان يا بر محور تكذيب و توجيه استوار بود و در اين رابطه نيز جوابيهاي بلندبالا به دفتر روزنامه ارسال ميكردند يا در كمال خونسردي و البته بيمسئوليتي صورت مسئله را پاك كرده و در نهايت به پاسخهايي كه عمدتاً شهروندان شاكي را به استفاده از خودرو شخصي يا اتوبوس و مترو توصيه ميكرد، متوسل ميشدند! اين در حالي است كه اين شيوه نامناسب پاسخگويي يا بيپاسخ گذاشتن شكواييهها كه مستقيماً بر عدم انتقادپذيري چنين مسئولاني دلالت دارد، وظيفه نظارت و رسيدگي به حوزههاي كاري را از دوش مسئولان ساقط نميكند.
با اين وجود به دو مشكل اصلي كه حوزه تاكسيراني از آن رنج ميبرد، اشاره خواهد شد.
نكته اول، عدم تمكين رانندگان تاكسي بر قوانيني است كه همكاران و نمايندگان آنها در رأس سازمان تاكسيراني تدوين و تعريف كردهاند كه مهمترين اين موارد مقوله پرحاشيه نرخ كرايهها است. به اين معنا كه اكثريت قريب به اتفاق رانندگان تاكسي كه در يك مسير و در يك خط فعاليت ميكنند، بايد نرخ كرايه مسير فعاليت خود را كه با توجه به تورم و مجموعه شرايط اجتماعي و اقتصادي توسط نمايندگان تاكسيراني تعيين شده است، بپذيرند و هر يك بنا به استدلالهاي غيرقابل قبولي كه از خود ارائه ميدهند مبادرت به دريافت كرايه از مسافران ننمايند. براي مثال در يكي دو روز گذشته نگارنده، به رانندهاي كه از مسافران اين مسير2هزار و 500تومان به جاي نرخ مصوب 2 هزار و 150 تومان دريافت ميكرد، اعتراض كرد. پاسخ راننده اين بود كه مدرسه از فرزندش200هزار تومان براي يك ماه مطالبه كرده است و مجبور است اينگونه هزينههاي زندگي خود را تأمين كند. بيشك چنين مواردي براي قاطبه مردم اتفاق افتاده است. همانگونه كه بسياري از رانندگان اين مسير مبلغ 2هزار و 500 تومان را از مسافران خود دريافت ميكنند.
مورد ديگر بيسر و ساماني خطوط تاكسيراني است. به اين معنا كه يك تاكسي با اينكه برچسب و ليبل مسير ديگري را بر شيشه خود چسبانده در مسير بيربط ديگر يا به صورت چرخشي در شهر فعاليت ميكند. نمونه اين مورد در خط چهارراه تهرانپارس- آزادي است كه بنا به گفته رانندگان اين مسير بسياري از همكارانشان كه موظفند در اين خط اقدام به جابهجايي مسافر كنند، خط را رها كرده و به صورت دربستي و چرخشي فعاليت ميكنند.
همين امر موجب شده كه در روزهاي تعطيل غيبت تاكسيها به عيان ملاحظه و بينظمي خاصي در شهر حكمفرما شود، چرا كه اكثر خطوط تاكسيراني با غيبت تاكسيها مواجه ميشوند و مسافران در شهر سرگردانند.
