در دانشگاه اميركبير يكسري گروههاي علمي دانشجويي وجود دارد ولي حمايت خاصي براي فعاليت و تكثير اين گروهها صورت نميگيرد؛ مثلاً در دانشكده معدن يك گروه دانشجويي است كه بحث خام فروشي را بررسي كرده يا گروه ديگري در دانشكده مكانيك وجود دارد كه مشكلات خودروسازي و قطعهسازي را بررسي ميكند و دانشجويان ارشد رشته مكانيك ساير دانشگاهها نيز در آن عضو هستند، در دانشكده عمران نيز گروهي دانشجويي بحث كمآبي را مورد بررسي قرار ميدهد ولي از اين گروهها حمايتي صورت نميگيرد و با اين برخورد حركتهاي دانشجويي در زمينه علمي به سمت الگوسازي جهتدهي نخواهد شد.
نكته ديگر اينكه انجمنها و گروههاي علمي دانشجويي در دانشگاه اميركبير يك حالت فرسايشي گرفتهاند و دچار روزمرگي شدهاند. كار بيشتر انجمنهاي علمي در دانشگاههاي صنعتي كشور اغلب برگزاري مسابقاتي است كه ربطي به صنعت و مهارتورزي ندارد و بيشتر از اينكه مرتبط با صنعت باشد يك حالت سرگرمي دارد، به همين دليل انتظار ميرود نقشه راهي براي انجمنهاي علمي در زمينه ارتباط با صنعت ايجاد شود تا فعاليتهايي كه صورت ميگيرد مرتبط با صنعت باشد؛ به عنوان مثال مسابقاتي كه در انجمن علمي دانشكده عمران برگزار ميشد بيشتر در سطح دانشآموزي بود تا دانشجويي ولي الان مسابقاتي تعريف شده كه ناظر به نياز ساختمانسازي و ساخت ساختمان با بتن است و به اعتقاد بنده اينگونه فعاليتها بايد بيشتر در انجمنهاي علمي مورد توجه قرار گيرد.
يك ضلع ديگر بحث ارتباط با صنعت، استادان هستند، بايد معيار ارزيابي در وزارت علوم عوض شود و اين موضوع هنوز در دانشگاه ما اتفاق نيفتاده است. مقام معظم رهبري بارها فرمودهاند كه لزوما بالا بودن آمار مقالات ISI رشد صنعت را نشان نميدهد ولي ميبينيم كه هنوز معيار اصلي ارزيابي اساتيد مقالات ISI است. بايد در دانشگاهي مثل اميركبير ميزان ارتباط استاد با صنعت ملاك ارزيابي قرار گيرد نه تعداد مقالات ISI. مثلاً استادي كه پروژهاي در ارتباط با صنعت به دانشگاه ميآورد و دانشجويان را در آن دخيل ميكند بايد در چنين دانشگاهي تدريس كند.
در بحث رفاهي نيز بايد گفت معاونت جديد فرهنگي دانشگاه كمي وضعيت را بهتر كرده ولي اين اقدامات بيشتر حالت مسكن دارد؛ چراكه خوابگاههاي دانشگاه اميركبير نياز به تغييرات بنيادين دارد. سن برخي از خوابگاههاي دانشگاه اميركبير بالاتر از 50 سال است به همين خاطر نياز به هزينههاي كلان دارد تا مشكلات حل شود. متأسفانه مديريت دانشگاه از گذشته تا به امروز بيشتر به دنبال ساختوسازهاي كم اولويت بودهاند. همچنين مشكل كمبود ظرفيت خوابگاه در دانشگاه اميركبير جدي است. اين كمبود ظرفيت مشكلات رفاهي را دوچندان ميكند. برخي از اتاقهاي خوابگاههاي دانشگاه اميركبير 9 يا 10 نفره هستند و اين موضوع حداقل آسايش را نيز براي دانشجويان فراهم نميكند. همچنين بايد نقش واقعي نظارت در دانشگاه كه يك بخش آن توسط شوراي صنفي صورت ميگيرد پررنگ شود. در واقع شوراي صنفي بايد فعاليتش را بيشتر روي كارهاي نظارتي معطوف كند كه متأسفانه اينگونه نيست و كار شوراي صنفي در حال تغيير است. بيشتر جهتگيري و ساختار شوراي صنفي به سمت سياسي شدن پيش ميرود تا نقش نظارتي براي حل مشكلات صنفي دانشگاه.
* مسئول سياسي بسيج دانشجويي
دانشگاه صنعتي اميركبير
