31 اكتبر روز جهاني شهرها در حالي سپري شد كه در كشور ايران آهنگ رشد شهرنشيني براساس آخرين آمارهاي اعلامي از سوي مركز آمار ايران با رشد 72.5 درصدي در مسير افزايش جمعيت شهرنشيني قرار گرفته است.
براين اساس شهرها به عنوان بزرگترين كانونهاي زندگي اجتماعي داراي پيچيدگيها و نيازهاي بسياري هستند تا آنجايي كه در حال حاضر شهروندان علاوه بر نيازهاي خدماتي در ساير حوزهها نيازها و خدمات فرهنگي، اجتماعي و حتي رفاهي را نيز از مسئولان طلب ميكنند. در اين ميان نقش شهرداران در توسعه شهري از لحاظ ارتقاي زندگي شهرنشيني بسيار با اهميت است؛ چراكه بعد از فضاي خانواده، اين شهرها هستند كه در زندگي شهروندان ايفاي نقش ميكنند.
در اين زمينه در بخشي از پيام بانكيمون دبير كل سازمان ملل متحد به مناسبت 31 اكتبر آمده است، «شهرهاي قابل زندگي نهتنها براي ساكنان آن بسيار مهم هستند بلكه براي ارائه راهحل در مورد برخي از جنبههاي كليدي توسعه پايدار حائز اهميتند. همچنين امروز زمان آن است تا مشاركت و همكاري شهرداران و ساير رهبران شهري مورد شناسايي قرار گيرد.
دگرگوني شهري نيازمند اراده سياسي و ظرفيت براي هماهنگي بسياري از بازيگران و ذينفعان است. شهرداران صداي شهروندان خود هستند و از نقشي متمركز در ساخت شهرهايي با طراحي مناسب به عنوان موتورهاي رونق، نوآوري و دربرگيرندگي برخوردار هستند.» در حال حاضر شهروندان به عنوان سرمايههاي با ارزش شهرها و حتي جوامع بشري به حساب ميآيند و كشوري كه در ارائه خدمات به شهروندان خود گامهاي بلند بردارد و موانع زندگي شهرنشيني را ارتقا و توسعه دهد ميتواند گامهاي استواري در مسير توسعه پايدار به سوي آينده بردارد.
از سوي ديگر در كشور ايران نگاه منسجم به تشكيلات شهرداري داراي تجربهاي يكصد ساله و اندي است، با اين حال لازم است شهرداران بتوانند با درايت و تعامل با شوراهاي شهر، مديريت يكپارچه شهري را كه پاشنه آشيل توسعه شهري به حساب ميآيد، سامان بخشند.
توجه به نيازهاي شهروندان و پاسخگويي به نيازهاي آنان فارغ از نگاههاي سليقهاي ميتواند در كنار واگذاري امور شهري به دستگاههاي مختلف نقطه قوتي در اداره و ارائه خدمات مطلوب به شهروندان باشد به شرط آنكه از مقاومت دولتي در اين زمينه كاسته و اداره امور شهر به شهروندان واگذار شود؛ اقدامي كه ميتواند مسير توسعه شهرنشيني را هموار كند، به شرط آنكه مشاركت شهروندان به مؤلفههاي اصلي گفتمان شهري تبديل شود.
