در حالي كه چالشها بر سر قطع درختان در نقاط مختلف پايتخت ابعاد تازهاي به خود گرفته است و آلودگي هوا همواره سايه خود را از سر شهروندان بر نميدارد، خيابان 7 كيلومتري دماوند به عنوان يكي از قديميترين معابر اصلي پايتخت بدون درخت و فضاي سبز، زير بار ترافيك شهري قرار گرفته است.
خيابان دماوند يكي از اصليترين، مهمترين و طولانيترين خيابانهاي تهران است كه در سالهاي اخير همواره شهرداري سعي كرده است تا با تملك اراضي و املاك حاشيهاي، آن را تعريض و مدرنسازي كند. اقدامات طاقتفرسا براي تعريض خيابان دماوند در چند دوره شهرداري همواره به عنوان يك معضل شهري كه بخش مهم از بار ترافيكي شرقي- غربي و بالعكس را انتقال ميدهد، مدنظر قرار داشته است و حتي بسياري از اعضاي شوراي شهر نيز بر تسريع تعريض آن تأكيد فراوان داشتند. به واقع بخش اصلي اين خيابان از ميدان امام حسين(ع) تا شرقيترين نقطه پايتخت كشيده شده است و اولين خط اتوبوس تندروي تهران (BRT) كه ميدان آزادي را به تهرانپارس متصل ميكند از اين خيابان مهم پايتخت عبور ميكند.
چالشهاي مديريت شهري با توجه به كم عرض بودن اين خيابان در احداث خط و ايستگاههاي آن سبب شده تا شهرداري تهران درصدد تسريع تعريض اين خيابان بر آيد. بخش زيادي از اين خيابان را محوطههاي بزرگ تعميرگاهي و بافت فرسوده تشكيل ميداد كه سرانجام پس از سالها اين خيابان تعريض شد و در حال حاضر به جاي نيوجرسيهاي بتوني كه خط BRT را از ساير خطوط رفت و آمد جدا ميساخت، نردههاي فلزي يك شكل سرتاسر مسير را پوشانده و اقدامات عمراني ويژهاي براي قديميترين خط اتوبوس تندرو در اين مسير كه تا سالها اتوبوسهاي برقي در بخشي از آن مسافران را جابه جا ميكرد به اجرا در آمده است.»
اما با توجه به بحث آلودگي هوا و قرار گرفتن اين خيابان در كانون اين آلودگيها، متأسفانه بحث فضاي سبز و درختكاري اين خيابان گويا فراموش شده است. شهرداري كه به بحث زيباسازي محيطي خيابان توجه ويژهاي دارد اما اين خيابان بدون هر درخت و فضاي سبزي بيروح است كه به جاي انسانمحور و فقط تردد خودروها در نظر گرفته شده است.
عناصر بيجان خيابان خود را به شهرونداني كه از اين مسير در حال عبور هستند، تحميل ميكنند و روح و جسم را آزار ميدهند هرچند با تعريض خيابان بر سرعت حركت خودروها و كاهش بار ترافيكي افزوده شده است اما همواره خيابانهاي اصلي پايتخت با درختان سر به فلك كشيده آن شناخته ميشدند و اين درختان و فضاهاي سبز بر تغيير اقليم محيطي تأثير به سزايي داشتند. اگر بخواهيد طول اين خيابان را با پاي پياده طي كنيد سايهاي نخواهيد يافت كه در زير آن خنك شويد و از زيباييهاي آن لذت ببريد. در اين ارتباط اگر فضاهاي سبز براي اين خيابان چندين كيلومتري احداث شود ديگر كمتر خستگي ناشي از سفر درون شهري و ترافيك را احساس خواهيم كرد و از آلودگي و آلايندگي هوا هم كاسته خواهد شد. در پايان بايد گفت با توجه به كمبود فضاي سبز شهري، كاشت درختان سازگار با محيط شهري ميتواند به اين خيابان روح و لطافت ديگري ببخشد، لطافتي كه مسافرانش را به زيبايي «دماوند» پيوند ميزند!.
