انتشار لیست قراردادهای پرسپولیس سر و صدای زیادی به پا کرد. جنجال این افشاگری البته با تکذیبیههای پیدرپی سرخپوشان هم همراه بود. اما این اقدام برخی تیمها را هم بر آن داشت تا لیست قراردادهای تیم خود را به طور داوطلبانه منتشر کنند. اقدامی که بازار مقایسه را داغ و تنشهای زیادی را به وجود آورد، چرا که مبلغ قرارداد بازیکنان و مربیان تیمها هیچ شباهتی به هم نداشت و بالا و پایین آن به قدری زیاد بود که تناقضهای مالی لیگ را به شدت به رخ میکشید.
اگر چه پرسپولیسیها و در پی آن استقلالیها که نیمی از قراردادهایشان منتشر شده مبالغ درج شده در این لیست و دریافتیها را تکذیب میکنند و زیر بار آن نمیروند. اما آنچه مسلم است، اعداد و ارقام این باشگاهها و چند باشگاه دیگر هیچ شباهت و ربطی به اعداد و ارقامی که در دیگر باشگاههای لیگ خرج میشود ندارد. تفاوت فاحشی که هر سال بیشتر و بیشتر میشود و به رغم تمام شعارهایی که دراین راستا داده شده، هنوز هیچ مانعی که بتواند این سیر صعودی را متوقف کند تعریف نشده است.
آخرین اقدام در این زمینه پروژه شکست خورده سقف قراردادها بود که خود نیز میتواند یکی از عاملان بالا رفتن مبالغ قراردادها باشد و البته بهانهای برای باب شدن پولهای زیر میزی و وارد شدن پرداختیهای غیر متعارف از قبیل ویلا،خانه،اتومبیل و حتی تیر آهن.
این بار اما مسئولان قصد دارند به گونهای متفاوت از قبل برابر این مقوله ایستادگی کنند. بعد از انتشار لیست قراردادهای چند تیم که برخی داوطلبانه بود و برخی دیگر نه، حالا گفته میشود فصل بعد قرار است انتشار لیست قراردادهای بازیکنان و مربیان تیمها به یک قانون تبدیل شود. یعنی باشگاهها موظف به انجام این کار هستند و باید لیست خود را به صورت تمام و کمال روی خروجی سایت هایشان قرار دهند تا همه در جریان ریز دریافتیها و پرداختیهای مالی آنها قرار گیرند. ضمن اینکه این بار نه سقف قرارداد، که قرار است سقف بودجه برای باشگاهها تعریف شود و آنها حق ندارند چیزی بیشتر از این سقف پرداختی داشته باشند. مسئلهای که باید دید میتواند مانعی باشد برابر رشد صعودی رقم قرارداد بازیکنان و مربیان یا آنکه همچون پروژه شکست خورده سقف قراردادها کار را پیچیده تر میکند.
اما واقعیت این است که تنها با نوشتن دو سه بند و انداختن چند امضا پای آن نمیتوان جلوی رشد بی قاعده مبلغ قرارداد بازیکنان را گرفت و باید برای مبارزه با این مقوله فکری هم برای مدیران باشگاهها کرد. مدیرانی که بی شک مقصر اصلی ورود مبالغ کلان به فوتبال و ثبت قراردادهای میلیاردی هستند. اما کمتر مورد بازخواست قرار میگیرند و بیشتر این بازیکنان و مربیان هستند که به دلیل دریافتیهای بالا و البته عدم کیفیتی که از آنها انتظار میرود مورد انتقاد قرار میگیرند. حال آنکه بیشک مقصر اصلی این ماجرا مدیرانی هستند که زیر بار امضاي هر قراردادی با هر مفادی میروند. بی آنکه دغدغهای بابت اجرای بندهای این قراردادها یا پرداخت مبالغ نجومی ذکر شده در آن داشته باشند، چرا که قرار نیست از جیب خود هزینه کنند و چون دستشان در جیب بیتالمال و مردم است، بیمحابا به هر عدد و رقمی را در قرارداد بازیکنان و مربیان مورد نظر خود درج میکنند، بی آنکه نگرانی بابت پرداخت این رقمهای کلان داشته باشند.
ماجرای لیست قراردادها و افشای آن سروصدای زیادی به پا کرد اما باید دید این سر و صداها سرانجامی هم دارد و نتیجهای میدهد یا تنها باعث شلوغ شدن مقطعی شهر شده و بعد از چندی باز هم به دست فراموشی سپرده میشود بی آنکه اقدامی جدی در خصوص آن انجام شود؟
البته پیش از این تاج، رئیس سازمان لیگ مدعی شده بود که در فصل جدید با مدیران خاطی که طبق قانون قراردادهای خود و اعداد و ارقام آن را تنظیم و ثبت نکنند، برخورد جدی خواهد شد و از در نظر گرفته شدن دو سال زندان برای اینگونه مدیران خبر داده بود. تصمیمی که شاید بتواند مانعی باشد برای عقد قراردادهایی که بی شباهت به قرارداد ترکمنچای نیستند اما از طرفی میتواند فقط سنگی بزرگ باشد که علامت نزدن است .
تجربه ثابت کرده تصمیماتی که سازمان لیگ برای مقابله با مشکلات باشگاهها میگیرد اگر در ابتدای امر با جدیت مطرح شود هرگز به مرحله اجرا در نخواهد آمد و همواره راه فراری برای آنها تعریف شده تا در حد همان حرف و شعار باقی بماند.برای مثال هرساله سازمان لیگ مدعی میشود از حضور تیمهای بدهکار در لیگ جلوگیری میکند یا کارت بازیکنان و مربیان منشوری را صادر نخواهد کرد. اما برای نمونه هیچ سالی جلوی تیمهایی چون پرسپولیس و استقلال که در بدهکار بودن سرآمد تیمهای لیگ هستند برای حضور در مسابقات مانعی وجود نداشته و آنها همواره با وجود داشتن بدهیهای سنگین، در لیگ شرکت کرده و به بدهیهای خود افزوده اند. چرا که همواره برای راهکار فرار از این قانون مدعی شده اند که سازمان لیگ میتواند بدهیهای آنها را از درآمدهایشان در این سازمان تسویه کند. اما این بدهیها هرگز تسویه که نشدند هیچ، بیشتر و بیشتر هم شده اند. با توجه به این تجربه، خیلی عجیب نیست که آنچه در خصوص انتشار قراردادهای تیمها در فصل جدید و برخورد با مدیران خاطی در فصل جدید گفته میشود چیزی بیش از یک شعار ساده نباشد. شعاری که تنها چندی ذهن مردم را به خود درگیر کرده و خیلی زود هم به دست فراموشی سپرده میشود و کار به همان منوال قبلی پیش میرود. حال آنکه سازمان لیگ به عنوان متولی برگزارکننده مسابقات لیگ موظف است شرایطی را مهیا کند که تیمها با یک عدالت مالی و شرایطی همگون به رقابت با یکدیگر بپردازند و طوری نباشد که تیمی با 7 میلیارد پا به این رقابتها بگذارد و تیمی با هزینهای بیش از 20 میلیارد. چرا که در واقع اینگونه رقابت حتماً سالم و صالح نخواهد بود و عدالت در آن رعایت نشده است.
