از اين جهت اطلاق هر صفتي به انقلاب اسلامي ايران جز انقلاب فرهنگي تخفيف اين انقلاب و خوار شمردن آن است. حتي اگر دگرگونيهاي سياسي و اجتماعي و نظاير آن را مدنظر قرار دهيم، باز چتر فرهنگ مساحت و گستردگياي دارد كه همه آن ساحتها را پوشش ميدهد.
از اين زاويه انتظار بالايي نيست دولت حسن روحاني كه با شعار اعتدال روي كار آمده و نميخواهد در وادي افراط و تفريط بيفتد – به اين معنا كه در قرائت و برداشت خود از شعارها و آرمانهاي انقلاب نه جانب تحجرگرايي و نگرش بسته و دورمانده از اقتضائات زمان را بگيرد و نه اينكه به نام روشنگرايي و روشنفكري و توجه به دگرانديشي، اين شعارها و آرمانها را در قوطي دربستهاي دفن كند و از چرخه برنامهريزي و تصميمسازي خارج كند - بيش از دولتهاي گذشته خود را در بوته اين پرسش مهم قرار دهد كه فعاليتهاي زيرمجموعههاي فرهنگياش به ويژه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي چه نسبتي با جهتگيريهاي اصيل انقلاب و نظام برقرار ميكند.
با وجود آنكه هشت ماه زمان زيادي براي قضاوت در اين باره نيست اما نگاهي مختصر به حواشي فعاليتهاي ويتريني وزارت ارشاد در جشنوارههايي كه اتفاقاً به نام تجليل از انقلاب و در سالگرد بيدار نگهداشتن شعله پرفروغ آن آرمانها برگزار ميشود، مؤيد اين مطلب است كه متر و ميزان اين وزارتخانه بيشتر از آنكه توجه به آن آرمانها و شعارها باشد به دست آوردن دل كساني است كه محصولات خود را در همين جشنوارهها عرضه ميكنند بيآنكه لحظهاي خود را رودرروي اين پرسش ببينند كه اصلاً محتواي آثار آنها چه نسبتي با «فجر» و «ليال عشر» و آموزههايي دارد كه قرار بود بچه مسلمانها در اين جشنوارهها عرضه كنند.
اگر به موضعگيري اخير ابراهيم حاتمي كيا از اين دريچه نگاه شود ميتوان به لايههاي عميقتر موضع او پي برد. به زعم من حرف حاتميكيا اين است كه مراقب باشيم در روزمرگي مستولي بر دستگاههاي فرهنگي، قطب نما را از دست ندهيم. اينكه اسم بچهمان را رستم بگذاريم و بعد خودمان هم بترسيم بچهمان را بغل كنيم، حكايت اين روزهاي دستگاه فرهنگي كشور است كه شعاع تعريفي واژه هنرمند را آنقدر وسيع گرفته است كه واهمه دارد كسي را از قلم بيندازد بلكه كسي از دايره توجهش دفع شود.
بنابراين بيآنكه بدانيم معيار ما به راستي در انتخاب يك اثر چيست، صرفاً ميخواهيم اين پز را بدهيم كه ما به روشنفكران اين كشور بها ميدهيم. البته اشكالي ندارد به روشنفكران كشور بها داد و از آنها قدرداني كرد اما آيا آن كه نام روشنفكر را يدك ميكشد و قرار است از او تجليل شود، او هم متقابلاً در آثار خود به دغدغههاي ملت خود توجهي نشان ميدهد يا نه چشم به آن سوي آبها دوخته است تا آثار محفلي و شخصي و ذهنيات خود را در فرصتي كه نظام براي آنها فراهم آورده، عرضه كند بدون آنكه خود را متعهد بداند كه وظيفه او در برابر فرهنگ و آرمانها و دغدغهها و چالشهاي اين ملت و انقلاب چيست؟
