هفته اول رقابتهاي ليگ قهرمانان آسيا در حالي به پايان رسيد كه نمايندگان فوتبال كشورمان نتوانستند انتظارات را آنگونه كه بايد و شايد برآورده كنند.
اين درست كه تراكتورسازي در تبريز موفق شد يك بر صفر از سد الاتحاد عربستان بگذرد اما واقعيت اين است كه اگر نبود هنر فردي كريم انصاريفرد بيترديد سرخپوشان تبريزي هم در نهايت مساوي ميكردند چون با اخراج علي كريمي، تراكتور عقب كشيد و ميدان را به مهمان خود سپرد و جالبتر اينكه توني اوليويرا براي دقايق 10 نفره شدن تيمش هيچ برنامهاي نداشت جز اينكه در لاك دفاعي فرو رود.
استقلال در تهران حرفي براي گفتن نداشت. تيم قلعهنويي، سنگين، كم رمق و فاقد انگيزه نشان داد و هرچه اين روزها سرمربي و مديرعامل استقلال تلاش كنند تا شكست مقابل الشباب را به گردن داور بيندازند نميتوانند سرپوشي براي بازي ضعيف تيمشان در تهران پيدا كنند. بايد توجه داشت كه اين مشكل حتي در ليگ برتر نيز گريبانگير استقلال بوده و هست، اما نتيجهگيريهاي اين تيم هرچند ضعيف مانع ديده شدن نقاط ضعف است.
سپاهان در قطر، هيچ نشاني از تيم خوب چند فصل گذشته نداشت، شاگردان كرانچار 3 بر يك مقابل السد قطر باختند تا كرانچار حداقل به اين نتيجه برسد كه بهتر بود به جاي عيب و ايراد گرفتن از كرش و جنگ و جدال لفظي با سرمربي تيم ملي بيشتر هوش و حواسش به زردهاي اصفهان باشد. سپاهان سال قبل نيز نتوانست نماينده خوبي براي فوتبال كشورمان باشد و امسال نيز در شروع بازيها نااميدمان كرد تا زياد به اين تيم خوشبين نباشيم.
اما فولاد، شاگردان حسين فركي در مقابل الجيش قطر نه خوب بودند، نه بد، البته با فولادي كه در ليگ برتر ديده بوديم فاصله زيادي داشتند. حسين فركي ميتواند به اين دل خوش باشد كه در زمين حريف يك امتياز گرفته اما بيترديد فولادي كه مقابل الجيش بازي كرد شانس زيادي براي حضور در مراحل بعدي و بالاتر ندارد.
شروع نااميدكنندهاي داشتيم، شروعي كه در حد نام ايران نبود، هر چند هنوز اول راه است و نبايد زود قضاوت كرد. اما آنچه از چهار بازي ديده شد، چيزي نيست كه بتوان زياد به آن دل خوش كرد. كارشناسان فوتبال معتقدند كه در يك سري بازي گروهي يك تيم اگر بازيهاي خانگي خود را ببرد و در زمين حريفان نبازد ميتواند صعود كند. البته اتكا به اين فرضيه نميتواند زمينهساز صعود باشد، چون فوتبال هر روز در حال تغيير است اما گويا باشگاههاي ما همچنان به اين فرضيه ايمان دارند و با همين تصور وارد رقابتهايي چون ليگ قهرمانان آسيا ميشوند. بدون اينكه توجه داشته باشند حريفان آماده و سرحالشان حتي در زمين آنها به پيروزي فكر ميكنند چه رسد به زمين خودشان. به هر حال هفته اول اين رقابتها تمام شد، حاصل آن يك پيروزي، يك تساوي و دو شكست براي نمايندگان كشورمان بود. اما نوع بازي و نحوه برخورد با نتايج كسب شده نشان از آن دارد كه قرار نيست اتفاق خاصي رخ دهد و ما همچنان با همان نگاه و طرز فكر به حضور در هفته دوم اين رقابتها ميانديشيم، نگاهي كه شايد حاصلي بسيار بدتر از آنچه در فصل قبل ليگ قهرمانان آسيا برايمان رقم خورد را درپي داشته باشد.
