امروزه روز بحث مشكلات مالي و فشارهاي اقتصادي بيشتر از همه روي شانه طيف بسيار وسيعي از جانبازان است كه به رغم ناتواني در كار و امرار معاش، بايد هزينههاي سرسامآور درمان خود را تأمين كنند كه در اين بازه زماني كه بيش از 90 درصد هزينه درمان توسط بيمار تأمين ميشود، كار بسيار مشكلي است. گذشته از آن نبود دارو، كمبود دارو، داروي تقلبي، تحريم دارو هم سوهان روح قهرمانان فراموش شده جنگ است. گرچه در مقابل قاطبه جانبازان، عدهاي كه بعضاً حضورشان در جنگ به اثبات نرسيده، تسهيلات ويژهاي از بنياد شهيد و بنياد جانبازان دريافت ميكنند، اما در اين ميان بسياري از جانبازان به ويژه جانبازان شهرستان به معناي اخص كلمه مظلوم واقع شدهاند.
آنگونه كه تاريخ شهادت ميدهد و شواهد اثبات ميكند در دنيا هر كشور درگير جنگي، مردان جنگ خود را در قالب قهرمان نه تنها به ملت خود، بلكه حتي با اغراق و بزرگنمايي به جهان معرفي و موجبات ساخت آثار هنري چون فيلم، داستان، نقاشي، مجسمه و هنرهاي ديگر با محوريت زندگي آنها را فراهم كرده است.
اين در حالي است كه بسياري از اين افراد كه به قهرمانان بلامنازع ملت تبديل شده و با سنجاق تحريف به تاريخ الصاق ميشوند، افراد مهاجم و غارتگري هستند كه آلت دست قدرتهاي استعمارگر و استثمارگرند، نه مانند بسياري از رزمندگان ما كه با شرافت و لحاظ اصول اخلاقي و انساني تنها به دفاع از آب و خاك مادري خود برآمدهاند.
گرچه در كشورمان هم سياستهاي خوبي براي حمايت از كساني كه سلامتي خود را براي دفاع از ميهن از دست دادهاند،انديشيده شد و متعاقب آن در نخستين ماههاي آغازين جنگ دو ارگان بنياد جانبازان و بنياد شهيد (كه در مواردي به امور جانبازان ورود ميكند) به اين منظور راهاندازي شد اما با پايان جنگ و گذشت زمان، رويكرد و حتي ماهيت بنياد جانبازان تغيير كرد و به جاي سياستهاي حمايتي خود،اين ارگان حمايتي درگير معاملات ملكي بسيار سنگين شد كه البته اين امر به خودي خود خالي از اشكال است. اما آنچه باعث ميشود بنياد جانبازان در مظان اتهام كمكاري و بيمهري به جانبازان قرار گيرد، اين سؤال عمده است كه اين ارگان حمايتي جداي از بودجههاي خاص كه به منظور حمايت از جانبازان دريافت ميكند و مضاف بر آن سود حاصل از تجارتهاي سنگين ملكي خود را صرف چه اموري ميكند كه روز به روز اوضاع جانبازان بدتر ميشود و در هر ماه و سال چتر حمايتي بنياد جانبازان بر سر جانبازان نيازمند همياري پس كشيده و شعاع دايره حمايت كم و كمتر ميشود.
ما جانبازان براي مسئولان، مهرههاي سوخته هستيم
«محمدرضا فخرالساعه» جانباز شناختهشدهاي است كه اين روزها با مشكلات عديده جسمي به ويژه مشكل ريوي و تنفسي، آن هم در هواي آلوده پايتخت دست به گريبان است. وي در گفتوگو با خبرنگار اجتماعي «جوان» با دلخوري سخنش را آغاز ميكند و ميگويد: «جانبازاني مثل من براي مسئولان مهرههاي سوخته به حساب ميآيند و ما تنها اميدمان به خداست كه سيئات ما را به حسنات تبديل كند.»
وي در ادامه با بيان اينكه بيشترين نامه و شكوائيه را به رئيسجمهورهاي مختلف از دولت هاشمي رفسنجاني تا دولت روحاني داده است اما تا به امروز هيچ ترتيب اثري به حرفهاي او ندادهاند،عنوان ميكند: من جزو فرماندههاي مياني جنگ هستم و خيلي از دوستان همقطار من هم الان با شرايط بسيار بدي مواجه هستند. مهمتر از همه اين است كه به ما دفترچه بيمه و خدمات درماني يا تأمين اجتماعي ندادهاند. ضمن آنكه هيچ كار مشخصي نداريم و روز به روز توان كارمان به خاطر بيماري كم و بالطبع زندگي برايمان سختتر ميشود. در اين ميان مجبوريم با كارهاي كوتاهمدت و مقطعي مثل مسافركشي و كارهايي از اين دست درآمد كمي داشته باشيم. آن هم براي يكي مثل من كه مشكل تنفسي دارم، مسافركشي در اين هواي آلوده مهلك است.
وي درخصوص فروش خانه شخصياش ميگويد: من يك خانه در زمان جواني بدون يك ريال وام و مساعده خريداري كردم كه در سال 86 مجبور شدم اين خانه را بفروشم و خرج دارو و درمان كنم؛ مثلاً من ديروز دستگاه اكسيژني را خريدهام به قيمت 20 ميليون تومان و تقريباً هر يكي دو ماه هزينه بسيار سنگين دارو را پرداخت ميكنم مثلاً اين ماه هزينه داروي من 675 هزار تومان شده است كه با كمك و ملاحظه داروخانه كمكم پول دارو را پرداخت ميكنم.
وي در بخش ديگري از سخنانش به خلف وعدههاي مسئولان اشاره ميكند و ميگويد: «مدير كل بنياد شهيد استان تهران در تاريخ 25 آبان در برنامه خبري 20:30 قول داد كه من را به دستور ايشان بستري كنند. اما از آن ساعت تا به حال حتي يك تلفن هم به من نزدهاند كه از اين رقم برخوردهاي مسئولان زياد ديدهام كه حرف ميزنند و عمل نميكنند و تا امروز حتي يك اسپري اكسيژن هم از اين وعدهها تأمين نشده است. در حالي كه اگر يك نفر بيماري ايدز بگيرد كلي اقدام حمايتي از او به عمل ميآورند و تقريباً همه هزينههاي درمان او رايگان انجام ميشود، اما ما كه سلامتيمان را براي حفظ اين مملكت گذاشتهايم بايد اينطور فراموش شويم.
بعد از سی سال رفتم گفتند چرا دیر امدی بلاخره جانبازم ... 0914.. 
