نزديك جام جهاني كه ميشود تازه يادمان ميافتد كه تيم ملي داريم و تيم ملي مان هم به بازي تداركاتي نياز دارد. مديريت قوي، حرفهاي و منحصر به فرد مسئولان فوتبال موجب ميشود كه آقايان زماني به فكر ميافتند كه تيمهاي درجه يك جهان، رقباي آسيايي و حتي تيمهاي دسته چندمي دنيا نيز برنامه يك سال آينده خود را مشخص كردهاند و به اصطلاح تقويم فيفاديشان پر است.
تيم ملي فوتبال پس از صعود به جام جهاني برزيل اسير بيپولي فوتبال و ورزش ايران شد. شرايط اقتصادي كشور موجب شد تا فدراسيون فوتبال همانند ساير رشتهها براي اردوهاي خارجي و بازيهاي تداركاتي به مشكل بر بخورد. لغو اردوي آفريقاي جنوبي نتيجه همين بحران بود. با اين وجود بحث فوتبال ملي با ساير رشتهها متفاوت است. خيل عظيم فوتبالدوستان و انتظارات بالايي كه از اين رشته ميرود كفاشيان و همكارانش را بر آن داشت كه حداقل چند حريف تداركاتي براي تيم كرش بيابند؛ حريفاني هرچند گمنام و سطح پايين.
در بحث بازيهاي تداركاتي پيش از آغاز جام جهاني به دو نكته اصلي بايد توجه كرد. اول آنكه چرا تيم ملي كشورمان نبايد مثل ديگر تيمهاي صعود كرده از برنامهريزي دقيق سود ببرد و به نحو احسن از روزهايي كه فيفا براي بازيهاي دوستانه مشخص كرده استفاده كند؟ امسال كه تنور جام جهاني داغ شده و همه نگران نتايج مليپوشان در برزيل هستند اين بحث بيش از هميشه به چشم ميآيد. هنوز خاطرمان است كه سرمربي پرتغالي چگونه با حسرت و البته عصبانيت برنامه مدون كره جنوبي را در برنامه ورزش و مردم به مردم نشان داد. اينكه چرا در اين سالها نتوانستيم به تقليد از چنين حريفي هم كه شده لااقل چند بازي دوستانه ترتيب دهيم سؤال بزرگي است كه تا به امروز هيچ كس جوابي براي آن پيدا نكرده است با در پيش بودن بزرگترين آوردگاه فوتبالي تمامي تيمهاي صعود كننده در تكاپوي حضوري هرچه قدرتمندتر هستند با اين تفاوت كه آنها بلافاصله پس از صعودشان دست به كار شدند و تكليف اردوهاي تداركاتي شان را معلوم كردند، چه بسا تيمهاي مطرح دنيا كه تنها با هدف بالاي سر بردن جام خودشان را به برزيل ميرسانند پيش از صعود نيز براي آينده خود نقشه كشيده بودند.
با اين حال در فوتبال ايران نه تنها چنين اتفاقاتي رخ نميدهد بلكه پس از 28 خردادماه نيز مسئولان دست روي دست گذاشتند و دم از بيپولي زدند. اين وسط اگر داد و بيدادها و تهديدهاي كرش نبود شايد همين چندبازي را هم براي بچهها ترتيب نميدادند. در حالي كه همين كرهايهايي كه براي شكست شاگردان كرش در اولسان به هركاري دست زدند و دست آخر بچههاي ايران جشن صعود به راه انداختند در يك سال گذشته با برزيل، كرواسي، سوئيس، روسيه و امريكا بازي دوستانه برگزار كردهاند.
و اما نكته دوم. روي صحبتمان با آقاياني است كه كمبود بودجه و بلوكه شدن پول فدراسيون به دليل اعمال تحريمها را توجيه عملكرد خود ميدانند. چهار سال از مديريت كفاشيان بر فدراسيون فوتبال ميگذرد و طي اين مدت تيم ملي همواره براي پيدا كردن حريف تداركاتي با مشكلات زيادي مواجه بوده است. سالهاست كه حسرت مصاف با يك تيم سطح بالا به دلمان مانده است. البته بايد بگوييم كه رويارويي با برزيل در مهرماه سال 89 تنها شانس مليپوشان براي بازي مقابل يكي از قدرتهاي برتر جهان بوده است. براي جلوگيري از هرگونه سوءتفاهمي بايد اشاره كرد كه در تدارك، برنامهريزي و انجام اين بازي فدراسيون آقاي كفاشيان كوچكترين نقشي نداشت و روابط ديپلماتيك خوب كشورمان موجب شد كه اين بازي سر بگيرد. مگر زماني كه مشكل مالي وجود نداشت آقايان چه گلي به سر تيم ملي زدند كه حالا خودشان را اينگونه محتاج پول نشان ميدهند؟
زمان به سرعت از دست ميرود، تيم ملي ايران گينه، بلاروس، مونتهنگرو، آنگولا و ترينيدادوتوباگو را در پيش دارد. هنوز هم انتظار داريم كارلوس كرش به همه پيشنهادهايش نه بگويد و تا سال 2018 در كشورمان بماند!
