گاز و ترمز! يا جاذبه‌هاي جديد ايران!

ابوي مي‌گويد: نزديك عيد است. بيا يك ريزه از جاذبه‌هاي مملكت خودمان حرف بزنيم. بيا فرهنگسازي بكنيم. بيا تغيير روش بدهيم. بيا فقط يك چيزهايي را بولد نكنيم كه دلمان مي‌خواهد. بيا انصاف داشته باشيم و بعدش اگر در موردي مشكلي هست و مي‌توانيم راه‌حلي ارائه بدهيم، بدهيم. بيا...
مي‌گويم: پدر من. هر چيزي بگويي يك چيزي تويش در مي‌آيد. ولي چشم! ما كه بخيل نيستيم كشور خودمان است. دلمان مي‌خواهد در همه چيز اول باشيم. اما من يكي كه بعضي وقت‌ها قاطي مي‌كنم. خط و ربط‌ها آنقدر در هم تنيده شده كه نمي‌دانم اين حرفي كه الان مي‌زنم خوب است و آيا تا ده دقيقه ديگر خوب باقي مي‌ماند يا نه! شما اگر حواستان هست، من بنشينم و بلبل زباني بكنم. اگر هم كسي به من چيزي گفت مي‌گويم شما بايد سانسور مي‌كرديد كه نكرديد! حل است؟
مي‌گويد: خب پس شروع كن. هر جا كه ديدم لازم نيست مي‌گويم ترمز! اين يك نوع خود كنترلي است كه تازگي‌ها ابداع كرده‌ام. اينطوري نه سيخ مي‌سوزد نه كباب. يكوقت ديدي اسپانسر هم گرفتيم! شايد هم كار برايمان پيدا شد! يا شانس يا اقبال!
مي‌گويم: ايران به رتبه اول فرسايش خاك در جهان رسيده، هر سال دو ميلي متر از ارتفاع ايران به همين خاطر كم مي‌شود.
ابوي مي‌گويد: ترمز!
مي‌گويم: در ايران سالي يك متر هم آب‌هاي زير زميني فروتر مي‌روند.
ابوي مي‌گويد: ترمز!
مي‌گويم: ايران دومين كشور بيابانزاي جهان هم هست.
ابوي مي‌گويد: ترمز!
مي‌گويم: ايران در دهه‌هاي اخير، نود درصد حيات وحشش را از دست داده است.
ابوي مي‌گويد: ترمز!
مي‌گويم:در تازه‌ترين گزارش بانك مركزي از بودجه خانوار شهري در ايران، ميزان مصرف مواد غذايي طي دو سال بعد از هدفمندي 18 درصد كاهش پيدا كرده است.
ابوي مي‌گويد: ترمز!
مي‌گويم:خودروي بوگاتي مدل ويرون كه اخيرا وارد ايران شده است، 6 ميليارد تومان يا به عبارتي عددي معادل درآمد سالانه 375 خانواده ايراني طبقه متوسط مي‌ارزد.
ابوي مي‌گويد: گاز بده. اين است آن ايران. بايد با ديگران رقابت كنيم...  
مي‌گويم: ما فقط كاغذ و قلم داريم. كاغذ هم گران شده ديگر نداريم. چطور گاز بدهم.
ابوي مي‌گويد: ترمز!
مي‌گويم: نمي‌شود نه گاز داد و نه ترمز گرفت؟
ابوي مي‌گويد: مرگ حق است...