از همان روز اول که هیات هشت نفره پارلمان اروپا به تهران آمدند بسیاری از تحلیل ها در عرصه رسانه ای به این سمت پیش رفت که توافقات ژنو فضا را برای این سفر که می تواند منافع چندجانبه برای طرف های مختلف داشته باشد باز کرده است. اما اسوال و مساله زمانی پش آمد که هیات اروپایی با نسرین ستوده و جعفر پناهی دو تن از مجرمان جریان فتنه دیدار کردند. اینکه کدام طیف و نهاد سیاسی عامل این دیدار بوده و هدفش چه بوده مورد توجه رسانه ها قرار گرفت که به طبع افکار عمومی را با خود همراه کرد.
سایت تابناک به نقل از کاظم جلالی اینگونه نوشته است:
" با محمد جواد لاریجانی تماس گرفتم و تلفن را روی اسپیکر گذاشتم که همه دوستان بشنوند. من به وی گفتم آیا شما چنین قولی دادید؟ محمد جواد لاریجانی گفت: من قول دادم به این دلیل کسانی که در این کشور جرمی مرتکب شدهاند، محاکمه شدهاند و مدتی مجازات خود را کشیدهاند، ما چه چیزی را داریم پنهان کنیم، اینها با هر کسی که میخواهند ملاقات کنند، مگر جمهوری اسلامی ایران چیزی را پنهان میکند؟ بنابراین ما به عنوان قوه قضائیه موافق با ملاقات هستیم."
اتفاقا این موضع مناسب و درستی است که جمهوری اسلامی ایران چیزی را پنهان نمی کند اما دولتمردان و سیاستمداران نیز نباید به گونه ای عمل کنند که مردم نتوانند به پاسخ لازم برسند. اگر موضع محمد جواد لاریجانی را قبول داشته باشیم که قوه قضاییه موافق این دیدار بود با این بخش از سخنان علی لاریجانی چه کنیم که گفته است دیدار هیات اروپایی دزدانه و سخیف بود.
ایسنا به نقل از رییس مجلس شورای اسلامی نوشت:
کار هیأت پارلمانی اروپا کار سبک و بدی بود. اینکه هیأتی به کشوری میآید و پنهانی ملاقاتی کند کار سخیفی، مخصوصا برای اروپاییها است؛ اگر اینها میخواستند ملاقات کنند باید به طرف ایرانی میگفتند یا این را میپذیرفتیم یا نمیپذیرفتیم اما عقل حکم میکرد احترام رفتار دیپلماتیک خود را حفظ کنند اما این کار را نکردند....
هر جای فتنه ای در کار باشد جا پای ... در آنجا است 
