زمان و حافظه دو پديده عجيب هستند و با هم نسبت عكس دارند. هر چه زمان به پيش ميرود و بر حجم تاريخ ميافزايد، حافظهها كمرنگتر ميشوند و امكان تحريف يا فراموشي حوادث فزوني مييابد تا بدانجا كه از حساسيت جامعه و آحاد مردم نسبت به عزيزترين و مهمترين وقايع و موضوعات كاسته ميشود. ظاهراً اين فرآيند از طبيعت و سرشت آدمي سرچشمه ميگيرد. در اين ميان پديدههاي انساني و تاريخي انگشتشماري را در قرن بيستم ميتوان يافت كه گذشت زمان و رفت و آمد نسلها هيچگاه از اهميت، حساسيت و گرانمايگي آنها نزد جوامع خودشان نكاسته است. پديدههايي ماندگار ميمانند كه به اندازه استطاعت و قابليت خود از جاودان مطلق يعني «الله» ـكه ازلي و ابدي استـ بهرهاي داشته باشند. اينان به ميزان بهرهاي كه ميبرند ماندگارند. امام موسي صدر يك نمونه روشن و معاصر اين نسبت حقيقي و مصداق بارز اين قانون طبيعي است.
29 سال از ربودن وي ميگذرد و خانواده و هموطنان ايشان هنوز چشم به راه بازگشت او از ليبي هستند. بيش از 29 سال است كه رئيس مجلس اعلاي شيعيان لبنان، امام موسي صدر و دو همراه ايشان شيخ محمد يعقوب و استاد عباس بدرالدين ـكه به دعوت رسمي دولت ليبي در 25 آگوست 1978 ميلادي، مطابق با سوم شهريور 1357 هجري شمسي به اين كشور سفر كردندـ از ميهن و خانواده خود به دور افتادهاند و از آن زمان تاكنون تمام شواهد و قرائن حاكي از آن است كه ربودن امام موسي صدر و همراهانش در ليبي رخ داده و سران دولت ليبي بهويژه شخص قذافي مسئول اين حادثه هستند. اينها عيناً نتايجي است كه سازمانهاي امنيتي و قضايي ايتاليا و دستگاه امنيتي لبنان بدان دست يافته و پس از تحقيق و بررسي بسيار بارها ادعاي مقامات ليبيايي مبني بر خروج امام موسي صدر و يارانش از ليبي به مقصد ايتاليا را تكذيب كردهاند.
34 سال از ربودن ايشان گذشته اما گذر ايام و بروز و ظهور حوادث متعدد و متنوع گرد فراموشي بر اين حادثه ننشانده است. اقران ايشان با دريغ و اميد همواره جوياي بازگشت ايشان هستند و جوانان امروز نيز با كنجكاوي و اشتياق اين مسئله را پي ميگيرند اما افسوس سياستپيشگاني كه حقيقت را در مسلخ مصلحت ذبح ميكنند، با جنايت ربودن امام موسي صدر چنين برخورد ميكنند. مصالح مختلف كه ديروز وجود داشتند، امروز نيز وجود دارند و فردا نيز احتمالاً وجود خواهند داشت.
كتابي كه پيش رو داريد، مجموعهاي از اسناد و گزارشها درباره ربودن امام موسي صدر در ليبي و ذكر برخي دلايل و شواهد از حضور امام در آن كشور است. حدوداً هفت سال پيش «كميته پيگيري سرنوشت امام موسي صدر» در مجلس شوراي اسلامي تصميم گرفت همه گزارشها و اسناد مربوط به ربودن امام موسي صدر را جمعآوري كند تا به صورت سندي ملي از سوي مجلس شوراي اسلامي منتشر شود. چندي پيش اين اسناد به صورت گزارش كميسيون اصل 90 در مجلس ارائه شد و اكنون مجموعه اين اسناد به صورت اين كتاب پيش روي شماست.
بايد به اين نكته هم اشاره كرد كه اگر همكاري و مساعدت مؤسسه فرهنگيـتحقيقاتي امام موسي صدر نبود، اين گزارش و كتاب هيچگاه گردآوري، تنظيم و تدوين نميشد.
از فصل اول تا نهم اين كتاب گزارشي است مستند و جامع از علل سفر امام موسي صدر به ليبي و شرح وقايعي كه در آن كشور رخ داده، سپس گزارشهاي مفصل امنيتي مقامات لبنان و ايتاليا، گزارش مفصل جنبش امل و مجلس اعلاي شيعيان كه پاسخ به ادعاهاي كذب مقامات ليبي است و در نهايت پيگيريهاي انجام گرفته در لبنان و سپس بررسيها و صدور رأي دادگاه ايتالياست.
فصل دهم به اقدامات صورت گرفته در ايران ميپردازد و فصل يازدهم نيز تعدادي از اسناد ساواك را شامل ميشود. فصل دوازدهم گزارشهاي سازمان عفو بينالمللي را از سال 2001 تا 2005 در همين زمينه دربرميگيرد. فصل سيزدهم چند سخنراني از معمر قذافي درباره ربودن امام موسي صدر است. در اين سخنان بهخوبي تناقضات موجود در گفتههاي مقامات ليبي و شخص قذافي موج ميزند و آشكار ميشود. فصل چهاردهم نيز راهكارهاي ارائه شده مجلس شوراي اسلامي براي پيگيري قضيه آزادي امام موسيصدر را دربر ميگيرد.
