رئيسجمهور، حسن روحاني در اولين حضور 16 آذر خود در دانشگاه، در حالي از حق دانشجويان براي نقد دولت سخن گفت كه از قبل اعلام شده بود، نماينده هيچ يك از تشكلهاي دانشجويي حق ايراد سخنراني مقابل رئيسجمهور را نخواهد داشت!
روز جمعه اعلام شده بود سخنراني نمايندههاي تشكلهاي دانشجويي در مقابل رئيسجمهور لغو شده است و از همين رو پنج تشكل دانشجويي با صدور بيانيهاي نسبت به آن اعتراض كردند. دانشجويان معترض اعلام كردند: «ما ضمن اعتراض به عدمبرآورده شدن اين حداقل توقع دانشجويان و ديگر برخوردهاي نامناسب و توهينآميز صورت گرفته در روند دعوت و توزيع كارتهاي جلسه، اينگونه اقدامات را نشانه عدمصداقت متوليان جلسه و اهانت به دانشجو در روز دانشجو دانسته، از رئيسجمهور ميخواهيم كه بستر لازم براي طرح آزادانه دغدغههاي دانشجويان را فراهم آورند چرا كه بر اين باوريم هدف شما از حضور در جمع دانشجويان، براي تكريم و احترام به ساحت دانشگاه و دانشجويان و شنيدن مطالب آنان است، نه يك حضور نمايشي و تشريفاتي.»
رئيسجمهور در آغاز سخنان ديروزش گفت كه «دانشجويان عزيز ما علاوه بر اينكه حق مسلم آنهاست از دولت نقد كنند، نقدي دلسوزانه و راه بهتر را به دولتمردان معرفي كنند، بايد نقاد جامعه و فرهنگ جامعه نيز باشند. ما بايد با راه و روش ريا، نفاق، دروغ، اتهام، افراط و افراطيگري، نقادانه برخورد كنيم. . .» اين در حالي بود كه سخنان وي با اين سخنان به پايان رسيد كه «متأسفانه امروز 16 آذر مصادف شد با روزي كه من كار زيادي دارم، بايد در دولت رقم بودجه را نهايي كنيم و كاش يك فرصت بازتري بود تا بيشتر سخنان و انتقادات شما را ميشنيدم.»
اين سخنان در حالي ايراد شد كه سخنگوي دولت پيشتر اعلام كرده بود بودجه آماده است و چون موعد تحويل آن (15 آذر) روز جمعه و تعطيل است، با دو روز تأخير به مجلس داده ميشود. از سويي نه 16 آذر و روز دانشجو و نه بودجه 93 هيچ كدام اتفاقي غيرقابل پيشبيني و غيرمترقبه نبودند كه ناگاه روي داده باشند و كاش دولتي كه تا اين حد در كلام و سخن حامي نقاد بودن دانشجويان است، در عمل نيز كمي اغماض و اعتدال به خرج داده و سخنراني نمايندگان تشكلهاي دانشجويي را از برنامه حضور رئيسجمهور در دانشگاه حذف نميكردند. كاش رئيس دولت يازدهم در اولين روز دانشجوي دولت، اين حد از سعه صدر را به خرج ميداد كه شنونده سخنان دانشجوياني باشد كه حسب جواني و دانشجويي كمي بيپرواتر سخن ميگويند. سخن روحاني از حق نقادي دانشجويان در جلسهاي كه حق سخنراني از نمايندگان تشكلهاي دانشجويي گرفته شده، شايد همزماني خوبي نباشد، خصوصاً كه رئيسجمهور در همين جلسه از برخورد نقادانه با «ريا، نفاق و دروغ» ميگويد!
به نظر ميرسد دادن حق نقادي به دانشجويان صرفاً يك ژست تبليغاتي براي باز نشان دادن فضايي است كه رو به امنيتي شدن ميرود و با اين حساب، همه آن حقي كه روحاني به دانشجويان اعطا (؟!) كرد، ميشود اينكه شما در نبود ما حرف بزنيد و ما هم نميشنويم!
با اين همه، بسياري از كساني كه ديروز به صورت گزينشي براي حضور در اين نشست دعوت شده بودند، براي همين سخنان روحاني هم كف و سوت زدند و كسي به تناقضهاي اين سخنان با يكديگر توجهي نكرد و كسي نپرسيد كه اگر قرار بر صرف سخنراني و بدون شنيدن سخنان نمايندگان دانشجويان بود، اين حضور چه تفاوتي با ديگر نطقهاي رئيسجمهور خواهد داشت؟ اين بيتفاوتي به تناقض شايد از آن رو بود كه در سالن براي همه باز نبود و ورود به محل سخنراني رئيسجمهور تنها با كارتهايي صورت ميگرفت كه از قبل براي دانشجويان صادر شده بود؛ كارتهايي كه دانشجويان معتقد بودند گزينشي توزيع شده و جاي اين سؤال را دارد كه اعتدال چگونه از دريچه امنيتي و گزينشي كردن فضا جاري خواهد شد؟!
