به تيمهايي كه با ايران در ليگ جهاني واليبال 2014 همگروه شدهاند يك نگاه بيندازيد؛ برزيل، ايتاليا و لهستان، هر كدام از اين تيمها نامهاي بزرگي هستند و براي خودشان اعتبار و افتخاراتي دارند، به خصوص برزيليها و ايتالياييها كه پرافتخارترين تيمهاي واليبال جهان هستند. اين يكي از سختترين قرعههايي بود كه ميتوانست براي ايران از گلدانها بيرون بيايد، با وجود اين گروه سخت ولاسكو از آن استقبال كرده است.
به قول مساجدي مربي تيمملي واليبال، ولاسكو هميشه تمايل دارد ايران با تيمهاي بزرگ بازي كند و حالا هم كه در ليگ جهاني، واليباليستهاي ايراني با غولهاي دنيا قرار است روبهرو شوند او هيچ ترس و واهمهاي ندارد. نميتوانيد مصاحبهاي از اين مربي پيدا كنيد كه در آن ولاسكو گفته باشد كه دوست ندارد شاگردانش با تيمهاي بزرگ بازي كند. او از همان ابتداي ورود به ايران و شروع كارش با تيمملي واليبال، اعتقادش را عملي كرد و با مرور بازيهاي ايران در دو سال و نيمي كه از آمدن ولاسكو به ايران ميگذرد ميتوانيد نام تيمهاي بزرگي را ببينيد كه ايران با آنها روبهرو شده است و بازي تداركاتي برگزار كرده است.
نتيجه چنين بازيهاي تداركاتي هم امروز مشخص است. واليبال ايران در عرض دو سال پيشرفت فوقالعاده و حيرتآوري داشته و با عبور از آسيا حالا يكي از قدرتهاي واليبال دنياست. درخشش در جام قهرمانان قارهها و شكست تيمهاي بزرگي مانند ايتاليا و امريكا آخرين شاهكار شاگردان ولاسكو بود. همين نتايج بود كه باعث شد تا در قرعهكشي ليگ جهاني واليبال 2014، نام ايران در بين هشت تيم برتر دنيا قرار بگيرد.
بخشي از اين موفقيت را ميتوان به پاي تفكر ولاسكو مبني بر بازي تيمملي واليبال با تيمهاي بزرگ دنيا گذاشت، تفكري كه امروز ميوه آن چيده ميشود. ولاسكو اعتقاد دارد تيمملي واليبال ايران براي اينكه در جمع تيمهاي بزرگ قرار بگيرد بايد با غولهاي واليبال روبهرو شود و نگراني از شكست مقابل اين تيمها ندارد و آن را در درازمدت به سود واليبال ميداند. او اعتقاد دارد بايد تن واليباليستهاي ايراني به تن ستارههاي واليبال جهان بخورد. بازي با اين تيمها باعث ميشود تا ترس واليباليستها از رقابت با نامهاي بزرگ به مرور ريخته شود.
اين تفكر به خوبي در واليبال ايران جواب داده است و شاگردان ولاسكو در دو سال گذشته با رويارويي با تيمهاي بزرگ، ديگر ترسي از قرار گرفتن مقابل تيمهايي مانند برزيل، ايتاليا و روسيه ندارند. نمونه آخر آن هم دوباره همين مسابقات جام قهرمانان قارهها بود. در حالي واليباليستهاي ايراني روبهروي تيمهاي بزرگ قرار گرفتند كه به يك خودباوري رسيده بودند تا جايي كه تلاش ميكردند تا برزيل و روسيه را شكست دهند نه اينكه با اختلاف كم با اين تيمها ببازند. بازي با تيمهاي بزرگ علاوه بر اينكه باعث شده تا شاگردان ولاسكو ترسي از نامهاي بزرگ نداشته باشند سبب شده تا تجربه آنها هم بالا برود. به هر حال انجام چنين مسابقاتي است كه تجربه بينالمللي بازيكنان را بالا ميبرد تا آنها در بازيهاي بعد باتجربهتر و پختهتر به ميدان بروند. اين تجربه وقتي با استعداد واليباليستهاي ايراني و همچنين تفكرات مربي بزرگي مانند ولاسكو تركيب ميشود نتيجه آن ميشود قرار گرفتن ايران در بين تيمهاي بزرگ واليبال دنيا؛ افتخاري با ارزش كه در ورزشهاي توپي ايران بينظير است.
برخلاف ولاسكو، در فوتبال كرش تفكري برعكس سرمربي ايتاليايي دارد و همين باعث شده تا فوتبال ايران جهش و پيشرفت واليبال را نداشته باشد. كرش بر خلاف ولاسكو هيچ وقت از بازي با تيمهاي بزرگ استقبال نميكند و آن را به سود مليپوشان نميداند. وقتي هم كه با اين سؤال روبهرو ميشود كه چرا از انجام بازي تداركاتي با تيمهاي بزرگ ابا داريد ميگويد شكست در اين بازيها ميتواند به روحيه تيم ضربه بزند. با اين تفكر است كه فوتبال هنوز در سطح آسيا باقي ماند و آن سو واليبال با ولاسكو با تفكري برعكس كرش، به يكي از قدرتهاي بزرگ دنيا تبديل شده است.
