«امروز روز من نبود و شرمنده مردم شدم» اين جملهاي بود كه رسول تقيان مليپوش دسته 77 كيلوي وزنهبرداري كشورمان پس از ناكامي در رقابتهاي قهرماني جهان به زبان آورد تا پاياني باشد بر چندين ماه تلاش و تمرين سختي كه براي حضور در اين مسابقات متحمل شده بود. البته اين جملهاي است كه نه از زبان تقيان بلكه از بسياري ديگر نيز شنيدهايم. فلان كشتيگير وقتي ميبازد اين را ميگويد، تكواندوكار مليپوشمان وقتي مبارزه را واگذار ميكند هم همين را ميگويد، حتي در رشتههاي تيمي نيز ميتوان نمونههايي از اين جمله را بعد از شكست شنيد، فوتبال بسكتبال و واليبال، اما سؤال اين است، پس چه روزي روز ورزشكاران ماست؟ اگر بنا بر اين است كه روز مسابقه قهرماني جهان كه مهمترين روز يك ورزشكار است و براي رسيدن به آن مدتها زحمت كشيده و عرق ريخته روزش نباشد پس چه زمين بايد روزش باشد؟ چرا ورزشكاران ما درست در روز مسابقه از شرايط آرماني و رقابت فاصله ميگيرند و ميدان را واگذار ميكنند تا عنوان كنند كه آن روز روزشان نبوده؟
شرمندگي بعد از شكست چيز بدي نيست، اما اينكه ورزشكاري عنوان كند حتي ركوردهاي زمان تمرين را هم نتوانسته بزند نوعي توهين به مردم و حتي مربيان و بالاتر خودش است. اين يعني ما چندين ماه به اسم تمرين مردم را سر كار گذاشتيم، مربيان ما درست نتوانستند تيم يا فرد مورد نظر را تمرين دهند و در نهايت اينكه شايد ركوردهايي كه براي روزشكار شكستخورده امروز در زمان تمرين اعلام شده، واقعي نبوده است. البته موضوع فراتر از اين حرفهاست و مسئله برميگردد به اينكه كادر فني و مسئولان ما نميتوانند به درستي ورزشكاران و قهرمانان ما را براي حضور در ميدان مسابقه آماده كنند، آنها تا پاي رقابتها زحمت ميكشند و به خوبي همه چيز را فراهم ميكنند، اما آنجا كه بايد نميتوانند از لحاظ روحي و رواني قهرمانان و ورزشكاران را روانه ميدان كنند، هرچند كه اين موضوع در خصوص آنهايي كه از پيش برنده هستند صدق نميكند، اما اين هنر بزرگان تيم و ورزش است كه آنهايي را كه بايد براي روز مسابقه آماده كنند. رسول تقيان اولين كسي نبود كه روز مسابقه شرايط روحي و رواني مناسبي نداشت و آخرين نفر نيز نخواهد بود. داستان تلخ يوسف كرمي كاپيتان تيمملي تكواندو در رقابتهاي المپيك هنوز در ذهنمان است، چهره شكستخورده و خوابآلود محسن شادي نيز در همين مسابقات چيزي نيست كه تا سالها از يادمان برود و...
تمام اينها اين نتيجه را در پي دارد كه ورزشكار بعد از باخت عنوان كند امروز روز من نبود و شرمنده شدم و اين ما هستيم كه بايد بپرسيم پس چه روزي روز شماست آقاي ورزشكار؟ آيا تمايل داريد تقويم مسابقات بينالمللي، جهاني و المپيك را بنا به خواسته شما تنظيم كنيم تا هر روز كه روز شما بود رقابتها برپا شود؟
