پيش از بازي چهارشنبه شب استقلال مقابل افسي سئول كره جنوبي در همين ستون نوشتيم كه بايد واقعبين باشيم، نوشتيم كه استقلال بايد متفكرانه دفاع كند، متفكرانه بازي را كنترل كند و متفكرانه به دروازه حريف كاملاً حرفهاي خود حمله كند.
بازي دو تيم تمام شد و نتيجه در نهايت اين شد كه نماينده خوب فوتبال كشورمان با ليگ قهرمانان آسيا وداع كند. استقلال در حد توان و داشتههاي خود چهارشنبه شب مقابل نماينده كره ايستادگي كرد. هر چند كه در اكثر لحظات بازي اسير احساسات شد، اما در مجموع نمايش قابل قبولي را مقابل كرهايها ارائه كرد. اين را به وضوح ميتوان در ديد اكثر تماشاگراني كه بازي را از نزديك يا از طريق رسانه دنبال كردند ديد. استقلال هر چه در توان داشت رو كرد و آنها نيز هر چه داشتند جلو گذاشتند و خب طبيعي بود كه آنها از امكانات و روحيه بالاتري برخوردار بودند و موفق به پيروزي شدند.
اما بعد از مسابقه شنيدن حرفهايي از جنس اينكه همه ميخواستند قلعهنويي ببازد يا اينكه پيروزي بقيه به خصوص تيمملي را شانسي و از روي بخت و اقبال عنوان كنند چندان جالب نبود.
رقابت ميان فوتبال ايران و كره مسئلهاي نيست كه به يكي، دو سال يا يكي، دو دهه گذشته خلاصه شود. از ابتداي شكلگيري فوتبال در قاره كهن اين دو كشور با هم رقابت داشتهاند و طي سالهاي متمادي تيمهاي ديگر به اين جمع اضافه شدند. در تمام اين سالها بارها ما كره جنوبي را شكست دادهايم و بارها نيز آنها از سد ما گذشتهاند. البته امكانات نرمافزاري و سختافزاري كرهايها تقريباً هميشه از فوتبال ايران برتر بوده و آنها از ارتباط با دنياي فوتبال هميشه از ما جلوتر بودهاند اما خودشان هم خوب ميدانند كه اگر در آسيا يك رقيب قدر و تراز اول داشته باشند همان فوتبال ايران است حتي اگر اين فوتبال در بدترين وضعيت خود باشد. تيم ملي طي دو بازي با برنامه و هدفمند موفق شد كرهايهاي تا دندان مسلح را ببرد، استقلال هم در روزي كه بسيار خوب و با تعصب بود مقابل افسي سئول به تساوي 2- 2 رسيد كه به طور حتم اگر ميتوانست با برنامهتر و متفكرانهتر در زمين حاضر شود حداقل با پيروزي زمين مسابقه را ترك ميكرد. استقلال در مجموع به حرفهايگري حريف باخت و اين در فوتبال دنيا چيز عجيبي نيست.
آنچه مسلم است اينكه درسهاي اين دو ديدار مهم را فراموش نكنيم. متأسفانه مثل هميشه اسير احساسات شدهايم و تصور ميكنيم با شكست استقلال همه چيز تمام شده، درست همان روزي كه بعد از پيروزي تيمملي مقابل كره جنوبي تصور كرديم همه چيز تمام شده و ما آن بالا هستيم و كره در قهقراي سقوط. چهارشنبه شب مشخص شد اينگونه نيست و كرهايها همچنان رقيب اصلي ما هستند و اينطور نيست كه با يك يا دو شكست فوتبالشان نابود شده باشد، به طور حتم فوتبال ما نيز چنين نيست، استقلال همچنان تيم بزرگ فوتبال ماست، استقلال خوب بود، خوب بازي كرد و سرافرازانه حذف شد. بايد درس گرفت، فراموش نكنيم كه استقلال بايد چند ماه ديگر دوباره در آسيا به ميدان برود. با اين تفاوت كه قلعهنويي و تيمش اين بار تجربه دو رويارويي با حرفهايهاي كره جنوبي را در كارنامه دارند. نبرد فوتبال ايران و كره همچنان ادامه دارد و ما ميتوانيم پيروز ميدانهاي بعدي باشيم به شرط آنكه نه زياد مغرور شويم و نه خودمان را دستكم بگيريم و همه چيز را تمام شده تصور كنيم.
