يك چشمش به عقربههاي ساعت و چشم ديگرش به صفحه مانيتور خيره شده است. فكرش اما پيش كودكي است كه از ساعت شش صبح حتي فرصت نكرده شيرش بدهد يا در چشمانش نگاه كند. همانگونه كه خواب بوده او را در آغوش گرفته و دواندوان به مهد كودك سپرده تا هر چه سريعتر خود را به اداره برساند.
نميداند وقتي كودكش از خواب بيدار شود و به جاي آغوش گرم مادر، خود را در ميان تخت سرد مهد كودك ببيند چه احساسي پيدا ميكند. نگران است مبادا وقتي مربي مهد با شيشه به كودكش شير ميدهد، يا هم زمان به چند كودك غذا ميدهد، لقمهاي به گلوي او بپرد و سرفههاي پياپي و...
با اين همه عقربههاي ساعت به او گوشزد ميكند، هنوز ساعت كارياش تمام نشده و اگر ميخواهد شاغل باشد، موظف است همانند همكاران ديگر هشت ساعت سر كار بماند. مهم نيست با اين همه مشغوليت ذهني و دغدغه بهره كارياش چه خواهد بود. قانون است ديگر و هنوز هم طرح كاهش ساعت كاري مادران به تصويب نرسيده است.
اينها فقط بخشي از دغدغههاي مادراني است كه حتي اگر مصوبه افزايش مرخصي زايمان از شش ماه به 9 ماه اجرايي شود، باز هم بر سر جاي خود باقي ميمانند. لايحه كاهش ساعت كاري زنان از 44 ساعت به 36 ساعت نيز تنها زنان كارمندي را شامل ميشود كه همسران جانباز و معلول يا فرزندان معلول دارند. اين در حالي است كه هر چند توجه به دغدغههاي اين گروه از بانوان بسيار لازم و ضروري است، اما تمامي مادران به خصوص مادراني كه فرزندان زير هفت سال دارند، براي ايفاي مناسب نقشهاي مادريشان به چنين كاهش ساعتي نياز دارند. بر اين اساس كاهش ساعات كار اداري يكي از اصليترين مطالباتي است كه مادران شاغل از دولت و مجلس دارند آن هم در شرايطي كه دولت يازدهم ساعات كاري ادارات را به زمان كاري سال 89 و 44 ساعت در هفته بازگردانده است.
با اين وجود اين قانون نيز اگر به تمامي زنان شاغل تسري يابد و از زنان داراي همسر يا فرزند معلول فراتر رود باز هم چنين قانونهايي مختص بخش دولتي است و بخش خصوصي كه بخش عمده شاغلين كشور را در خود جاي داده مانند بسياري قوانين ديگر از رفتن زير بار اين قانون نيز شانه خالي ميكند. از سوي ديگر برخي نگرانيها در رابطه با حذف زنان از چرخه اجتماعي با تصويب و اجرايي شدن چنين قانونهايي، يكي از چالشهايي است كه همواره مطرح بوده است. جايگاه مادر در تربيت فرزند و باز گشايي گرههاي روحي او نيز موضوع غيرقابل انكاري است. جامعه به افرادي سالم و با نشاط نياز دارد و سلامت روحي و جسمي در گرو رشد يافتن افراد در خانوادهاي سالم و در دامان پر مهر مادر است و اين مهم توجه ويژه دولت و مجلس را ميطلبد.
