چند سالی است که جودو ایران در عرصه بین المللی به موفقیت چشمگیری دست نیافته و مدت هاست که به گوشه نشینی این رشته مدال آور عادت کرده ایم.
حذف تمامی جودوکاران اعزامی به ریودوژانیرو اصلا تعجبی نداشت. فدراسیون جودو برای این دوره از رقابت ها پنج ملی پوش را گلچین کرد و با بهترین های خود به جنگ قدرت های اول جهان رفت. همانطور که آرش اسماعیلی همواره از دوستداران جودو خواسته انتظار معجزه نداشته باشند در تاتامی برزیل نیز جز ناکامی چیزی عایدمان نشد. هرچند رستگاررئیس فدراسیون پیش از اعزام سعی در روحیه دادن به ملی پوشان را داشت اما با شرایطی که جودوی ایران دارد پیش بینی ناکامی دیگر چندان سخت نبود.
نفرات اعزامی به مسابقات جهانی با حریفانی دست و پنجه نرم کردند که در رنکینگ جهانی بهترین رتبه ها را در اختیار دارند. انتظاری هم جز این نیست، تاتامی جهانی محل هنرنمایی برترین هاست. حال آنکه آخرین مدال جهانی ایران در سال 2007 به ارمغان آمد، میراسماعیلی با برنزی که به گردن آویخت مدالی دیگر به ویترین افتخاراتش اضافه کرد. اما شش سال از این افتخار آفرینی گذشته و جودو ایران دیگر رنگ مدال به خودش ندید. مدال که نگرفتیم هیچ، سیر نزولی مان نیز شتاب بیشتری گرفت. تا آنجا که حتی در آسیا هم حرفی برای گفتن نداریم.
فدراسیون جهانی برای جذاب تر کردن جودو و برای کم کردن خطر حذف این رشته از المپیک تغییرات اساسی در قوانین مبارزات و داوری اعمال کرد. همین تصمیم IGF موجب شد تا جودوکاران ما به دلایل زیاد نتواند خود را با مقررات جدید تطبیق دهند و از کورس رقابت های جهانی و قاره ای فاصله ای نجومی بگیرند. اختلافات درونی اهالی جودو، تغییرات مکرر در راس فدراسیون، بازشنسته شدن نسل طلایی و عدم آشنایی مربیان ایرانی به علم و فنون نوین جودو را می توان از مهم ترین این دلایل دانست.
تجزیه و تحلیل شرایط موجود کار سختی نیست، پنج ملی پوش به برزیل فرستادیم که در مجموع 27 دقیقه مبارزه کردند و دست آخر دست خالی به ایران بازگشتند. نکته جالب اینجاست قاسمی نژاد، کاپیتان تیم ملی به این موضوع که"جودوکاران ایرانی برخی ریزه کاریهای مبارزه با جودوکاران برتر دنیا را نمی دانند" اذعان کرده است. در حالی که با همین ریزه کاری ها مدال های جهانی و آسیایی از دستتمان می رود.
مدت هاست تیم ملی بزرگسالان بدون سرمربی تمرین می کند. البته میراسماعیلی به عنوان نایب رئیس فدراسیون و مدیر تیم های ملی، همه کاره تیم ملی بزرگسالان نیز است. در این میان حاجی آخوندزاده که یک بار خبر قهرکردنش نیز به گوش رسید فقط تمرین دهند است و بس. در اینکه میراسماعیلی پرفتخارترین جودوکار ایران است و با چهار مدال جهانی اش کماکان یکی از استثناهای جودو در جهان محسوب می شود شکی نیست. منتها باید قبول کنیم فنون و قوانینی که میراسماعیلی با آن ها افتخارآفرینی کرده با فنون و مقرارت کنونی زمین تا آسمان تفاوت دارد. قطعا ادامه تمرینات با این شرایط نه تنها بار فنی ملی پوشان را بالا نمی برد بلکه هرچه زمان می گذرد جودوکارن کشورمان علی رغم پتانسیل خوبی که دارند از فنون و تکنیک های روز دنیا عقب می مانند.
متاسفانه رستگار رئیس فدراسیون عادت کرده همیشه پیش از مسابقات مهم در مصاحبه هایش دست پیش را بگیرد و از همه و به ویژه منتقدانش بخواهد انتظار مدال نداشته باشند! درخواستی که روحیه و انگیزه جودوکاران را به شدت پایین می آورد.
خیلی دیر شده، زمان زیادی را از دست داده ایم. دیگر حتی توان بردن چین تایپه و چک را هم نداریم چه برسد به ژاپن. تا بازی های آسیایی 2014 وقت زیادی باقی نمانده. هرچه زودتر باید فکر اساسی برای برون رفت از ناکامی های تمام نشدنی کرد. تعیین سرمربی، به خدمت گرفتن مربی خارجی آشنا به علم و فنون روز و تکیه نکردن بر تک چهره ها می تواند تکانی به جودو ایران دهد.
