ديروز هشتم شهريور بود. نسل اول انقلاب اسلامي هنوز آن سرود غمگين و پر از حزن سالهاي نخست انقلاب را به ياد دارد كه «هفت تير، تا هشتم شهريور، چه گلها كه شد پر پر...»
شهيد محمد علي رجايي و شهيد باهنر دوره كوتاهي سكان دولت و قوه مجريه اين سرزمين را در اختيار داشتند. اما با وجود گذشت دههها، هنوز اين دو نزد عموم ملت ايران و حتي آنها كه پس از شهادت ايشان متولد شدهاند، از هر رئيس دولتي عزيزترند. چرا؟
نميدانم چه تعداد از شما كه اين سطور را ميخوانيد، سخنراني تكاندهنده و شگفتانگيز شهيد رجايي را در سازمان ملل به خاطر داريد. آنجا كه در شرح حقانيت انقلاب اسلامي مردم ايران و افشاي چهره پليد حكومت سمتشاهي، مقابل نمايندگان تمام كشورهاي جهان و انبوه دوربينهاي رسانهها، پيراهنش را بالا زد و ردشلاقهاي مأموران شكنجه رژيم گذشته را جلوي چشمان بهتزده ديپلماتهاي حاضر به نمايش گذاشت. رجايي سياستمداري برخاسته از متن مردم بود. لذا شبيه ما بود. او براي مردمي بودن تلاش نميكرد، نقش بازي نميكرد، آنچه ميگفت حرف دلش بود و حرف دل مردم و بديهي است سخني كز دل برآيد، لاجرم بر دل خواهد نشست و رجايي بر دل تاريخ اين سرزمين نشست. مردم او را باور كردند و از آن روست كه به معيار بدل شد؛ به معياري براي سنجش صداقت و مردمي بودن سياستمداران اين سرزمين، هم از آنروست كه چندين دهه پس از شهادتش هنوز برخي تلاش ميكنند با تأسي به او و بهرهگيري از محبوبيت اين نام بزرگ، خود را در دل مردم جاي دهند و كارشان را پيش ببرند. اما نميتوانند.
زهد اقتصادي شهيد رجايي مثال زدني بود. او عامل به همان شعارها و آرمانهايي بود كه در سخنرانيهايش براي مردم مطرح ميكرد. دوگانگي در حرف و عملش نبود. سياستمداري نبود كه پشت تريبونها به ملت رهنمود بدهد و بعد در دفتر و خانهاش و در فضا، رفتاري متناقض با آن توصيهها از او سر بزند. برخي سياستمداران ما تصور ميكنند مردم توان درك اين دوگانگي را ندارند. لذا خلقياتشان در خلوت و جلوت دوتاست. فكر ميكنند همين كه به جمع مردم اينجا و آنجا بروند و حرفهاي قشنگ قشنگ و باب دل آنها بزنند، توانستهاند دل جماعت را به دست آورند. غافل از آنكه اگر اين شعارها تنها لقلقه زبانشان باشد، مردم خيلي زود راهشان را از آنها جدا خواهند كرد. چرا صدها رئيس قوا، وزير و وكيل و سياستمدار با هزار و يك هياهو طي سالهاي پس از انقلاب آمده و بعد ناپديد شدهاند اما محبوبيت امام (ره) و رهبر انقلاب يا چهرههايي چون رجايي و باهنر همچنان پابرجاست؟ چون مردم ديدهاند صداقت و يكرنگي اين بزرگان را و به آنها دل سپردهاند. بياييد در سالگرد شهادت اين اسطورههاي مردمي، بار ديگر رفتار و كردار آنها را مرور كنيم و اگر خير امروز و فردا را ميخواهيم، به جاي استفاده تبليغاتي از نامشان به آنها اقتدا كنيم.
