دايي آرام آرام از تيم جديدش رونمايي ميكند. از همان تيمي كه هرگز سعي نميكرد با جاه طلبي در موردش حرف بزند و وعدههايي بزرگ در موردش بدهد. علي دايي اما همان تيم جواني را كه با بيرون ريختن چند مهره قديمي و پا به سن گذاشته و نامي و خريدن چند تازه وارد ساخت هرگز مدعي جدي قهرماني نناميد. هرگز در موردش با بلند پروازي حرف نزد و نهايت وعدههايش اين بود: «بايد واقعيتها را بپذيريم و تلاش كنيم كه سهميه ليگ قهرمانان آسيا را به دست بياوريم.»
علي دايي بعد از پنج هفته حالا آرام آرام بازيكناني كه با ترديدهاي عمومي به تيمش آورده را نرم نرم در تيمش بازي ميدهد. از همان روزهاي اول ترديدهايي در مورد خريد بازيكناني مانند كفشگري و اميد عاليشاه وجود داشت. فقط پيام صادقيان بود كه تا حدودي مورد قبول هواداران قرار ميگرفت و كسي او را دور از لياقتهاي لازم براي برتن كردن پيراهن سرخها نميدانست. اما همان پيام صادقيان هم مورد تصديق عامه براي گنجانده شدن در ليست بهترين خريدهاي فصل نقل و انتقالاتي قرار نميگرفت.
امروز ميتوان يك رونمايي نسبتاً روشن و كامل را از تيم جوان شده دايي ديد. خود او هم در كنفرانس خبرياش گفته است كه براي ميدان دادن به جوانان بايد آرام و آهسته و بدون تعجيل قدم برداشت. اين خودش نمونهاي است روشن از بالا رفتن فهم مربيگري دايي در قياس با سه سال قبل كه بيمحابا به آب و آتش ميزد و هر پديدهاي را به سرعت در تيمش ميدان ميداد (تا مثلاً مانند علي عسگر از آن چه محقش بود كه در پروسهاي طولاني مدت به آن برسد دور بماند) ديگر تعجيل نميكند. او هر چند تيم كاملي (به خصوص در خط مياني) را نساخته اما لااقل اين را همين روز جمعه فهميد كه حتي بازيكني مانند كفشگري ميتواند پس از 32 دقيقه بازي باشكوه ناگهان تيمش را دچار يك شوك دردناك كند. او ديد اميد عليشاه از تك تك روزهايي كه هادي نوروزي با بازي ملال آورش روي فكر و مغز هواداران پرسپوليس قدم ميزند بهتر و كاملتر بود و البته همين روز جمعه فهميد كه اگر آستينها را بالا نزند و فكري نكند، همين اميد عاليشاه با گلي كه مقابل ملوان زده و محبوبيت موقتي كه بين مردم كسب كرده، به سرنوشت ستارههاي زود خاموش شدهاي دچار ميشود كه پرسپوليس و استقلال به جاي آنكه سكوي پرش آنها شود، چاه شان شده بود!
جمعه، يك حس تازه در وجود پرسپوليسيها وجود داشت. موقعيتهاي پرشماري توسط صادقيان خراب شد، اما هواداران عذاب نكشيدند. لااقل اين حس وجود نداشت كه بودجه مملكت به صورت ميلياردي به باد رفته، يك جوان در اين تيم آيندهاش را ميسازد. اين حس هرگز سال قبل در وجود پرسپوليسيها وجود نداشت.
