يك نمونه قابل توجه آن حلزون دريايي است كه كربن و كلسيم را به مرواريد سخت تبديل ميكند. آنجلا بلچر، استاد دانشگاه MITاز حلزون صدفدار در مقياس كوچكتر براي نمايش نتيجه آميختن زيست شناسي و نانوتكنولوژي استفاده ميكند. او راههايي براي دستكاري ساختار ژنتيكي ويروسهاي باكتري خور بيضرر پيدا كرده است. يك قطره مايع ميتواند ميلياردها ويروس را در كنار هم قرار دهد و در تركيب با عناصر مختلف مواد جديدي پديد آيد. آن دستهاي كه نتيجه سودمندي داشته باشند استخراج، تكثير و بهينهسازي ميشوند تا توانايي توليد باتريهاي ليتيوم- يوني، سلولهاي فتوولتائيك يا تصفيه كنندههاي آب داشته باشند و اين تنها ابتداي كار است. بلچر به طنز ميگويد آرزويم اين است كه روزي ماشيني با سوخت ويروس برانم. در پاسخ به خبرنگار BBC عنوان كرده است كه آنچه براي من اهميت دارد، يافتن پاسخ براي مسائل پيچيده همچون انرژي، سلامت، بهداشت و آب است. براي ممكن ساختن آن بايد به غير جاندارها جان داد. درست همان كاري كه او كرده است؛ البته در مقياس بسيار كوچك.