يكي از بزرگترين چالشهايي كه مردم در حال حاضر با آن روبهرو هستند و دولت جديد قطعاً بايد كنترل و تدبير اين معضل را در دستور كار چندفوريتيهاي خود قرار دهد، هزينههاي بالاي درمان در كشور است؛ اين هزينهها به اندازهاي كمرشكن شدهاند كه بنا به گفته دكتر مرضيه وحيددستجردي، وزير سابق بهداشت، سالانه 7/5 ميليون ايراني را به زيرخط فقر سقوط ميدهند.
روز گذشته هم، بسيج دانشجويي دانشگاه علوم پزشكي تهران با استناد به گزارش سال 2012 سازمان بهداشت جهاني اعلام كرد كه پرداخت هزينه درمان از جيب مردم، تنها در 36 كشور از جمله گينه، افغانستان، غنا، چاد و ميانمار بالاي 50 درصد محاسبه ميشود، اما هزينه درمان از جيب مردم در ايران بيش از 70 درصد است! اين در حالي است كه 17 درصد از مردم ما يعني 12 ميليون و 750 هزار نفر تحت پوشش بيمه هم نيستند!
در اثر همين هزينههاي ويرانگر درمان است كه سالانه حدود 7/5 ميليون از جمعيت كشورمان مجبور ميشوند دار و ندار خودشان را به حراج بگذارند تا شايد از بيماري خود يا فرد بيماري كه پاره تن آنان است رهايي يابند و همين، آغاز سقوط آنان به زيرخط فقر خواهد بود. همين هزينههاي هنگفت درمان است كه سبب ميشود، سالانه تعداد زيادي از هموطنان به جاي زندگي كردن براي «زنده ماندن» تلاش كنند؛ تلاشي كه يك تلاش عادي نيست دست و پا زدن است.
يكي از مهمترين دلايلي كه رهبر معظم انقلاب بارها بر اين نكته تأكيد كردهاند كه «خيال مردم بايد از بابت درمان آسوده باشد»، همين هزينههاي سرسامآور درماني است كه افكار عمومي را دچار ناامني فكري كرده است.
شايد شما هم شنيده باشيد كه طي چند سال اخير، يكي از اصليترين دعاهاي خير مردم اين است: «خدا هيچ كس را محتاج بيمارستان نكند.»
اينكه در كشورهايي همچون گينه، افغانستان، غنا، چاد و ميانمار كه ما آنها را به عنوان كشورهاي عقب مانده ميشناسيم و حتي با نگاه ترحمآميز اسم آنها را بر زبان ميآوريم، پرداخت هزينههاي درماني از جيب مردم 20 درصد از كشور ما كه يكي از قطبهاي اقتصادي و علمي منطقه و حتي جهان است، كمتر است جاي تأمل دارد!
در كشور ما در حالي پرداخت هزينههاي مداواي درد از جيب مردم 70درصد است كه در حالت طبيعي اين رقم بايد 30 درصد باشد.
