برخي از اين شاخصها مستقيماً در ارتباط با ايران مطرح و درباره آن فضاسازي ميشود و برخي ديگر به عنوان مكمل و بستر ساز عمل ميكند، هر چند ممكن است ارتباط مستقيمي هم با ايران نداشته باشد. براي مثال در انفجارهايي كه در بوستون اتفاق افتاد حداقل تا الان هيچ شائبهاي عليه ايران مطرح نشده، اما تصويري كه رسانههاي امريكايي از اين واقعه براي افكار عمومي داخلي و خارجي ارائه دادند اين است كه امريكا همچنان قرباني تروريسم ميشود، به خصوص آنكه بر اساس بازجوييهاي به عمل آمده از تنها متهم اين انفجارها، اعلام شد كه آنها قصد بمب گذاري در نيويورك نيز داشتند و اتفاقاً همزمان با طرح اين مسائل در اقدامي سؤال برانگيز اعلام شد كه لاشه هواپيمايي كه در وقايع ۱۱ سپتامبر به برجهاي دو قلو اصابت كرده بود، در منهتن نيويورك پيدا شده است. اين زنجيره كاملاً نشان ميدهد كه دستهايي در كار است كه ميكوشد از انفجارهاي بوستون براي ياد آوري وقايع ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ استفاده كند و از اين طريق نوعي پيوند را در افكار عمومي درباره اين دو واقعه بر قرار كند. اما در اين ميان، دو رخداد ديگر در ارتباط مستقيم با ايران طرح و ادعا شد كه يكي، سفر يكي از مظنونان بازداشت شده در خصوص اتهام مربوط به تلاش براي خارج كردن قطار مسافربري از ريل در كانادا و ديگري به جريان انداختن محاكمه دو مظنون ايراني است كه در انفجارهاي شش ماه پيش تايلند عليه اهداف اسرائيلي بازداشت شدهاند. البته در همين حال شائبه استفاده سوريه (به عنوان متحد ايران ) از سلاح شيميايي عليه مخالفان مسلح مطرح شده كه به نظر ميرسد ضلع ديگر سناريوي جديد را تشكيل ميدهد.
اگر بين وقايع ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ امريكا تا حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ به بهانه مقابله با سلاحهاي كشتار جمعي مورد ادعا در اين كشور حدود دو سال فاصله است اما اينك در سناريويي جديد كه به نظر ميرسد از همان سناريو اقتباس شده، كوشش ميشود اين فاصله به حداقل زمان ممكن كاهش يابد به گونهاي بين بخش اول سناريو يعني احياي اين ذهنيت كه امريكا همچنان قرباني تروريست است و بخش دوم آن يعني متهم كردن دولت سوريه به استفاده از سلاح شيميايي تقارن زماني وجود دارد به گونهاي كه فاصله به صفر رسيده است. آنچه ميتواند اين كاهش را توجيه كند در پيش بودن انتخابات رياست جمهوري در ايران است، به اين معنا كه براي استفاده از فضاي انتخاباتي آتي در ايران برنامهريزي ميشود. البته نكته قابل تأمل ديگري كه در خصوص كاهش اين فاصله زماني وجود دارد اين است كه سناريو با عجله طراحي شده و شايد يكي از عوامل آن نشست اخير گفتوگوهاي هستهاي ميان ايران و گروه ۱+۵ در آلماتي ۲ بود كه رژيم صهيونيستي و طرفهاي غربي انتظار مقاومت از سوي ايران را نداشتند.
همچنانكه از شواهد و شاخصهاي موجود بر ميآيد، ماهيت سناريوي جديد از همان سنخ و ماهيت ۱۱ سپتامبري برخوردار است - هر چند كه شايد تكرار آن رخداد در همان شكل و شمايل در امريكا مدنظر نباشد- و اين بدين مفهوم است كه طراحان سناريو (نه الزاماً مجريان آن) منشأ واحدي داشته است. ظن اصلي در هر دو، متوجه لابيهاي صهيونيستي است؛ زيرا اولاً به غير از عوامل نفوذي صهيونيستي هيچ كس ديگري نميتواند در لايههاي امنيتي و اطلاعاتي امريكا نفوذ كند؛ دوم اينكه نتيجه هر دو سناريو كاملاً با اهداف و منافع رژيم صهيونيستي مطابقت داشته است. براي مثال وقايع ۱۱سپتامبر سال ۲۰۰۱ حداقل براي بيش از يك دهه تشكيل دولت فلسطين را به تعويق انداخت و اجراي سناريوي مشابه هم ميتواند همان كاركرد را براي اين رژيم در پي داشته باشد، ضمن اينكه اگر اجراي سناريوي قبلي به حذف صدام به عنوان يكي از كساني كه جرئت پرتاب موشك به فلسطين اشغالي را پيدا كرده بود، انجاميد، سناريوي جديد نيز ميتواند با هدف تلافي شكست در جنگهاي ۳۳ روزه، ۲۲ روزه و ۸ روزه باشد كه بدون حمايت ايران و سوريه از گروههاي مقاومت فلسطيني غير ممكن بود.
