سعيد احمديان | محسن پودنكي رفت ، ملي پوش سابق كشتي فرنگي ايران يك شنبه شب پس از سال ها تحمل بيماري درگذشت ، آن هم در حالي كه همه وعده هاي مسئولان ورزش براي درمان او فقط در حد حرف باقي ماند و آنها اقدام عملي براي معالجه او انجام ندادند.
پودنكي ۳۵ساله سال ها عضو تيم ملي كشتي فرنگي بود . جام جهاني ۲۰۰۵ اوج كار ملي پوش وزن ۷۴ كيلوي ايران بود و او با تيم ملي كشتي فرنگي به مقام سوم جام جهاني رسيد . این کشتیگیر قمی سابقه پیروزی بر نخبگانی مثل الکساندر دکتریشویلی قهرمان المپیک آتن از ازبکستان را در کارنامه دارد. حضور در مسابقات قهرمانی آسیا و رقابتهای امیدهای جهان نیز در کارنامه او که بیش از ۱۰ سال عضو تیم ملی در ردههای سنی مختلف بود، ثبت شده است.
سال ۸۸ بود كه وجود يك تومور در گوش او باعث شد تا به بستر بيماري بيفتد و خانه نشيني اش آغاز شد . در ادامه پيشرفت اين تومور باعث ضايعه مغزي پودنكي شد و پزشكان اعلام كردند بايد براي درمان به خارج از كشور اعزام شود . همان روزها بود كه وعده وعيدها شروع شد . زحماتي كه پودنكي براي ورزش كشتي كشيده بود قابل انكار نبود و حالا وقت جبران بود ، جبران مسئولان كه نشان بدهند قدر ستاره هاي ورزش را مي دانند و در روزهاي بيماري هم كنارشان هستند و ثابت كنند كه فقط در روزهاي قهرماني كنار ورزشكاران نيستند و تنها براي عكس يادگاري كنار سكوها به ياد آنها نمي افتند.
همين بود كه خانه پودنكي در روزهايي كه در بستر بيماري افتاده بود ميزبان خيلي ها بود ، از برخي مديران ورزش و كشتي تا دوستانش كه به عيادت او رفتند تا بگويند تنها نيست و ملي پوش كشتي گير قمي پس از خدا مي تواند روي كمك هاي آنها براي معالجه اش حساب باز كند. هزينه هاي بالاي اعزام به خارج براي درمان چيزي نبود كه در وسع مالي خانواده پودنكي باشد و براي همين هم مسئولان وعده دادند كه پودنكي نگران هزينه هاي درمانش نباشد. به هر حال او براي ورزش زحمت كشيده و در اين راه سلامتي اش را داده و حالا نوبت آنهاست كه قدم جلو بگذارند.
خانواده پودنكي وعده هاي زيادي را شنيدند از مديراني كه مي خواستند براي اين كشتي گير قمي پا پيش بگذارند اما همه آن وعده ها در حد حرف باقي ماند ، قول هايي كه به امروز و فردا وعده داده شد آن هم در حالي كه پودنكي در حال مرگ بود و پزشكان گفته بودند بايد هر چه سريعتر براي معالجه به خارج اعزام شود.زمان مي گذشت و همان آن وعده هاي مسئولان ورزش و كشتي تو خالي بود انگار و خبري از عملي شدن آن نبود.
همين چند روز پيش بود كه همسر پودنكي از قول هاي عمل نشده گلايه كرد و از آنها خواست تا زمان هست حداقل به وعده هايي كه داده اند عمل كنند كه دكترهاي محسن گفته اند با اين شرايط او يك ماه بيشتر زنده نمي ماند. اما باز هم گوش كسي بدهكار نبود انگار مديران ورزش و كشتي فقط خواسته بودند كنار پودنكي در بستر بيماري عكس يادگاري بگيرند و در ظاهر نشان دهند كه او را فراموش نكرده اند. وقتي هم كه پاي عمل رسيده بود پا پس كشيدند و قهرمان كشتي فرنگي را تنها گذاشتند .
پودنكي دغدغه اول آنها نبود ، از محمد عباسي به عنوان وزير ورزش گرفته تا حجت الله خطيب رئيس فدراسيون كشتي ، آنها دل مشغولي هاي ديگري داشتند ، در اين بين جان دادن پودنكي انگار چندان اهميتي برايشان نداشت و همين بود كه بي توجه به احوال يكي از قهرمانان ورزش به كارهاي روز مره خودشان مشغول بودند . عباسي دغدغه اش انتخابات كميته ملي المپيك و چگونگي نشاندن آدم هاي خودش روي صندلي كميته بود و آن طرف تر خطيب با بركناري ربطي به قول خودش به دنبال نشاط اداري بود. همه اينها در شرايطي بود كه كسي از اين مسئولان زجه هاي همسر كشتي گير قمي را نشنيد كه مي گفت «آی آدمها، که در ساحل نشسته شاد و خندانید/ یک نفر در آب دارد می سپارد جان»
حالا محمد عباسي و خطيب و ديگران مي توانند با خيال راحت به ديگر كارهايشان برسند كه ديگر كسي از آنها اعزام پودنكي به خارج از كشور براي درمان نمي خواهد.يك شنبه شب بود كه پودنكي در حالي كه چشم او و خانواده اش براي عملي شدن وعده هاي مسئولان وزارت ورزش و فدراسيون كشتي به در اتاق خشك شده بود درگذشت. مرگ غريبانه پودنكي باز هم ثابت كرد كه در سيستم ورزش ايران ، سلامتي يك ورزشكار و يك قهرمان كه سال ها براي ايران زحمت كشيده اهميتي ندارد كه اگر داشت پودنكي الان زنده بود اما وعده هاي مسئولان بدون عمل ماند تا او ديگر در ميان ما نباشد تا همسر او، مديراني كه قول هايي براي كمك به درمان محسن پودنكي دادند و به آن عمل نكردند را به چوب خدا واگذار كند.
