محمدحسن طريقت منفرد در هفتاد و ششمين نشست شوراي آموزش پزشكي تخصصي در دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي اعلام كرد: «پزشكاني كه هزينه زندگيشان زياد نيست و ميتوانند با ۱۵ تا ۲۰ ميليون در رفاه زندگي كنند، اين مبلغ را تضمين ميكنم تا كساني كه حاضر هستند تماموقت در بخش دولتي كار كنند از اين نظر بينياز شوند.» وعده و تضمين سرپرست وزارت بهداشت در عين آنكه رگههايي از صحت را دارد، اما در شرايط فعلي، مورد نقدي جدي است. طبيعتاً هر شهروند خيرخواه و نيك باطني، از اينكه همه اقشار متعارف جامعه، در صنف خود، درآمدهاي عالي داشته باشند خرسند و مشعوف ميشود. اما در حال حاضر كه هزينههاي درماني، سالانه نزديك به ۲ ميليون نفر را در كشور زيرخط فقر ميفرستد و براي بقيه مردم هم سرسام آور است، صحبت از درآمدهاي ميليوني براي پزشكان، چندان مناسبتي ندارد.
اگر يكي از اهداف سرپرست وزارت بهداشت از چنين وعده و تضميني، كاهش پديده زشت زيرميزي پزشكان است، بايد توجه داشت كه افزايش درآمد پزشكان، هرچند ميتواند در كاهش زيرميزي تأثير داشته باشد اما راهكار مؤثرتر در كاهش زيرميزي، تقويت وجدان، روحيات انساندوستانه و نوع نگاه حكمتنگرانه دانشجويان پزشكي به طبابت است؛ كاري كه در دانشگاههاي علوم پزشكي چندان جدي انجام نميشود. چنين يكجانبهگرايي و هواداري ويژه از پزشكان، نه تنها باعث آسوده شدن خيال مردم از درمان نميشود بلكه خيالها را پريشان و مشوش خواهد كرد. طبابت، تجارت نيست و چنين اظهارنظري از سوي دكتر طريقت منفرد، ناخواسته اين مسئله را به ذهن متبادر ميكند كه گويي، تفكر برخي پزشكان كه طبابت را دقيقاً همان تجارت ( مثلاً برجسازي يا صادرات و واردات) ميدانند، بر اين مقام ارشد وزارت بهداشت هم اثر گذاشته است. در حال حاضر، به نظر ميرسد در شرايط كنوني، وظيفه اصلي سرپرست وزارت بهداشت كه امروز قرار است از مجلس رأي اعتماد بگيرد، تلاش براي كاهش هزينههاي درماني مردم است، نه تلاش براي افزايش نجومي حقوق پزشكان!
