هفتههاست كه ليگ برتر واليبال با چالش و حاشيه روبهرو است. هفتههاست كه بياخلاقي در يكي از جذابترين رشتههاي ورزشي كشورمان به اوج خود رسيده است، رشتهاي كه با تلاش و كوشش ورزشكاران و برنامهريزي دقيق و جامع مديران آن به بالاترين قله آسيا دست يافت و در ميادين جهاني چشمها را خيره درخشش خود كرد. اما واليبال بيمار است.
بياخلاقيها، توهينها و زد و خوردها طي هفتههاي گذشته اينقدر ادامه پيدا كرد كه تبديل به امري عادي شد. كار به جايي رسيد كه حتي دست كميته انضباطي فدراسيون نيز بسته شد تا نتواند آنگونه كه بايد اعمال قانون كند. اتفاقاتي كه در بازيهاي چهارشنبه گذشته به خصوص ديدار ورامين روي داد نه تنها باعث تأسف كه باعث عقبگرد واليبال از جايگاه كنوني خود ميشود.
بدون آنكه بخواهيم جانبدارانه به اتفاقات تلخ روز چهارشنبه سالن واليبال ورامين نگاه كنيم بايد اذعان كنيم كه اگر اين بازي در يك زمين بيطرف برگزار ميشد به طور قطع نتيجه چيز ديگري بود، نكته جالب اينكه همه، حتي مسئولان برگزاري رقابتها خوب ميدانستند كه كار متين و سايپا به جنجال و حاشيه كشيده ميشود و بازي ناتمام ميماند. اين را ميشد از حوادث دو ديدار گذشته دو تيم فهميد اما وقتي قدرت متخلفان به فدراسيون و كميته انضباطي ميچربد و مقررات ليگ و امتيازهاي جمعآوري شده دستمايهاي براي نشاندن حرف ناحق به كرسي ميشود بايد منتظر چنين عواقبي بود.
قانون ليگ ميگويد تيمي كه بيشتر امتياز كسب كرده ميتواند از مجموع سه بازي نيمه نهايي دو ديدار را ميزباني كند و تفاوتي نميكند كه ميزبان شايستهاي باشد يا خير. اشكال كار درست همين جاست، يعني ميتواني هنگامي كه دو گيم را باختهاي و گيم سوم را هم تا آستانه شكست پيش رفتهاي ناگهان ورق را برگرداني. برنامهريزي فدراسيون اين را ميگويد و همين فدراسيون هم رأي به پيروزي ميزبان ميدهد. البته در اين بين نبايد از تخلفات و حاشيهپردازيهاي قبلي ميهمان هم به سادگي گذشت كه باعث شده كار به اينجا كشيده شود.
بگذريم، اتفاقاتي است كه افتاده و فدراسيون واليبال را سخت مورد سرزنش قرار داده است، فدراسيوني كه يكي از بهترين فدراسيونهاي چند سال اخير ورزش ايران بوده، فدراسيوني بيحاشيه و افتخارآفرين براي ورزش و نام ايران. فدراسيون واليبال، سازمان ليگ واليبال و كميته انضباطي آن حالا ديدارهاي رده بندي و فينال ليگ برتر را پيش رو دارند، ديدارهايي كه به مراتب حساستر و سرنوشتسازتر از بازيهاي قبلي است و به طور طبيعي احتمال وقوع اتفاقات تلختر از آنچه در مراحل مقدماتي، پليآف و نيمه نهايي روي داد نيز در آنها بيشتر است. بنابراين بر فدراسيون واليبال است كه تمهيدات مطمئن و ويژهاي براي اين بازيها در نظر بگيرد.
شنيده ميشود كه قرار است دو بازي ردهبندي فينال در سالن ۱۲ هزار نفري ورزشگاه آزادي برگزار ميشود كه اين البته ميتواند جلوي بسياري از معضلات و حاشيهها را بگيرد اما باز هم بايد توجه داشت كه حتي حضور هواداران پراحساس و پرخاشگر تيمها در زمين بيطرف هم ميتواند حاشيهساز باشد به خصوص اينكه تعداد بيشتري نيز ميتوانند ديدارها را از نزديك مشاهده كنند.
آنچه بيان شد تنها تذكري بود براي فدراسيون كه ميتواند هنوز هم بهترين فدراسيون ورزشي كشور باشد. تلنگري بود براي رشتهاي كه پس از ساليان سال خوشحالمان كرد و غرور جهاني برايمان به ارمغان آورد اما بايد توجه داشت كه هستند كساني كه سعي دارند با دستاويز قرار دادن معضلات اخير واليبال، داورزني و فدراسيون موفقش را به زمين بزنند و مديريت او را زير سؤال ببرند پس چه بهتر كه با يك برنامهريزي دقيق و برخورد قاطع با متخلفان جلوي اين كار را گرفت و واليبال را دوباره به اوج برگرداند.
