استعفا.این کلمه شاید برای خیلی ها،یک معنا داشته باشد و آن هم کناره گیری از کار ،شغل یا سمتی است.اما برای برخی،معنای کناره گیری ندارد و واژه ایست برای تبلیغات و خودنمایی!برخی مثل مدیرعامل استقلال،یا همتای او در پرسپولیس.
شندین خبر استعفای فتح اله زاده،دیگر عادی شده و کسی از شنیدن آن شگفت زده و یا غافلگیر نمی شود.
مدیرعامل استقلال،بی توجه به شان و منزلت خود و سمتی که دارد ،هر از چندگاهی برای آنکه نامش بر سرزبانها باشد و خودی نشان دهد،ماجرایی کهنه و قدیمی را پیش می کشد و استعفا می دهد. استعفا دادنش گاه به دلیل بی پولی است ،گاه خستگی ،گاهی فوتبال کثیف و ... .البته دلایل این تصمیم اهمیتی ندارد.چرا که تنها بهانه ایست برای مطرح شدن این تصمیم که مدتهاست همه می دانند رنگ و بویی از واقعیت ندارد و فقط و فقط،جنبه تبلیغاتی دارد.اما این حرکت،جدا از آنکه دیگر مدتهاست کسی باورش ندارد،به سخره گرفتن افکار عمومی و هوادار استقلال است.
مدتی بود که فتح اله زاده سکوت کرده بود و در واقع خبری از او نبود.این از مدیرعامل استقلال که عادت دارد روزانه مصاحبه کند ،بعید بود. اما با شناختی که از او وجود داشت،می شد حدس زد به زودی روزه سکوتی را که گرفته می شکند. این سکوت می توانست ناشی از مشکلات مالی باشد که این فصل استقلال را بیش از هر زمان دیگری آزرده.اما درست روزی که قرار است شب آن،رویانیان ،با دو تن از مدیران رئال ،در حضور اصحاب رسانه دیدار کند،خیر استعفای فتح اله زاده به میان می آید.استعفایی با یک طومار گله که مشکلات مالی باز هم در راس آن قرار دارد!
استعفایی که خیلی زود،مثل همیشه،به مرحله اجرا در نمی آید و مثل تمام دفعات قبلی،تنها در حد یک شانتاژ خبری باقی می ماند.این البته عادت فتح اله زاده است و دیگر کسی را تحت تاثیر خود قرار نمی دهد و حتی می توان گفت هوادار تیم را هم به حول و ولا نمی اندازد.اما با این وجود و با شرایطی که حالا حتی خود فتح اله زاده هم می داند این حنا دیگر برای کسی رنگی ندارد،هر چند وقت یک بار،از آن بهره می برد تا سر زبانها قرار گرفته و بیشتر در چشم باشد.
این البته حربه تنها او نیست و همتایش در پرسپولیس نیز همانند او،هر از چندگاهی از این ترفند سود می برد تا شاید بتواند به خواسته های معقول و غیر معقول خود برسد و وقتی هم که موفق می شود یا می بیند نمی تواند کاری از پیش ببرد،با استفاده و بهانه قرار دادن تیم و هواداران آن،راه مثلا رفته را باز می گردد و بار دیگر بر جای خود تکیه زده و به کارش ادامه می دهد. طوری که گویی هیچ اتفاقی رخ نداده است!
این سوء استفاده ،به یک عادت اشتباه تبدیل شده است و شاید اگر یک مرتبه،با این عادت برخوردی جدی می شد،دیگر برای مرتبه دوم شاهد تکرار آن و به سخره گرفتن افکار عمومی و هواداران نبودیم.
اما مشکل از آنجاست که کسی نیست که بخواهد این خاطیان را جریمه یا تنبیه و مجازات کند و به همین دلیل است که آنها،به این کار و روش نادرست خود ادامه می دهند.بی آنکه نگرانی از بابت عواقب آن به خود راه بدهند.
بازیکنان یا مربیان تیمی اگر اشتباهی مرتکب شوند،معمولا از سوی مدیر یا کمیته انضباطی باشگاه مورد توبیخ و تنبیه قرار می گیرند.تنبیه هایی که متفاوت است و گاه به منع از حضور در تمرینات تیم طی روزهایی مشخص ختم می شود،گاهی به کسر از مبلغ قراردادهای آنها منتهی می شود و گاه حتی به اخراج موقت و دائمی می انجامد.اما در هر صورت،اگر اشتباهی صورت گیرد،معمولا شخص یا اشخاصی هستند که به آن اشتباه رسیدگی کرده و خاطیان را توبیخ کند تا اشتباهات بار دیگر تکرار نشود.
اما گاه کسانی مرتکب اشتباه می شوند و کارهایی که نباید را انجام می دهند که خود در راس امور هستند و کسی بالا دست آنها نیست که بخواهد توبیخ یا تنبیهشان کند.این طور مواقع،نتیجه کاملا متفاوت است.چون این خاطیان هرگز از اشتباهاتشان درس نمی گیرند و ابایی از تکرار اشتباهات خود ندارند.ضمن اینکه گاهی نیز این اشتباهات،می شود حربه آنها و هراز چندگاهی به انجام آن اهتمام می ورزند!درست مثل استعفا دادن مدیران دو باشگاه استقلال و پرسپولیس که به یک سریال تبدیل شده است و از آنجایی هم که هیچ مقام و مسئولی تا کنون با این مهم برخوردی جدی نداشته،باید منتظر تکرار آن در آینده هم باشیم.
