او در تصويرسازي خود گفت كه حمله سايبري همانند توفان سندي خواهد بود كه منجر به قطع برق در مناطق وسيعي از شمال امريكا شد و خساراتي در حد و اندازه حملات ۱۱ سپتامبر خواهد داشت. او با اين تصويرسازي از واژه ۱۱ سپتامبر سايبر، cyber ۹/۱۱، استفاده كرد تا آنكه بر جدي بودن حملات سايبري عليه امريكا تأكيد كرده باشد و در نتيجه، گفت كه ما نميتوانيم منتظر بمانيم تا يك ۱۱ سپتامبر در جهان سايبر اتفاق بيفتد. «چيزهايي هست كه ما ميتوانيم و بايد آنها را همين الان انجام دهيم كه اگر نتوانيم مانع ابعاد خسارت (حملات سايبري) شويم، حداقل آنها را كاهش دهيم».
ناپوليتانو به اين وسيله هم بر حتمي بودن حملات سايبري عليه زيرساختهاي اساسي امريكا مهر تأييد زد و هم براي آمادگي مقابله با آن از كنگره خواست تا با وضع قوانيني زمينه را براي بالا بردن توان مقابله امريكا فراهم آورد. به نظر ميرسد كه اشاره او به لايحه امنيت سايبر باشد كه سال گذشته در كنگره امريكا مطرح شده بود و موجب برانگيخته شدن اعتراضات گستردهاي از بخش خصوصي و رسانهها و انديشمندان شد. بنا بر اين لايحه، دستگاههاي اطلاعاتي و امنيتي امريكا ميتوانستند به اطلاعات بخش خصوصي دسترسي داشته باشند، به ويژه شركتهايي كه در زيرساختهاي اساسي امريكا فعاليت دارند. مخالفتها سرانجام نتيجه داد و با وجود حمايت و رأي ۵۲ سناتور از اين لايحه، اما چون دوسوم رأي لازم به دست نيامد سرانجام در پنجشنبه دوم آگوست رد شد. اكنون، ناپوليتانو سعي ميكند در اين سخنراني و همراه با تبليغات اخير بر حملات سايبري چنان بزرگنمايي كند تا آنكه آن لايحه به نحوي احيا شده و با رأي سنا در نهايت، به تصويب كنگره برسد. ميتوان با اين تعبير گفت كه سخنان وي در جهت مناقشات سياسي داخلي امريكا است تا آنكه در پاسخ به منتقدان، اهميت وزارتخانه خود را به آنان گوشزد كرده و قانونگذاران امريكايي را متقاعد كند تا با تصويب لوايحي همانند آن مورد وزارتخانهاش را ياري برسانند. منتقدين او و حاميان آن لايحه در دولت امريكا معتقدند دولت در پس بزرگنمايي از يك حمله سايبري، بيشتر قصد دارد تا با امثال آن لايحه بر اطلاعات شركتهاي بخش خصوصي تسلط پيدا كند و دامنه فعاليت آنها را تحت كنترل خود قرار دهد. به همين جهت بود كه جناح جمهوريخواه در زمان طرح آن قانون در سنا معتقد بود كه لايحه باعث ميشود تا جداي از وارد آوردن فشار مالي بر بخش خصوصي، دست دولت را براي نفوذ در اطلاعات بخش خصوصي و دخالت در اين بخش باز ميگذارد. در واقع، مخالفت با آن لايحه يا هر گونه قانوني از اين دست تنها از سوي جمهوريخواهان و مدافعين بخش خصوصي ابراز نشد، بلكه فعالان مدني و نيز از آن انتقاد كردند، زيرا آن را مخالف حقوق شهروندي ميدانستند و معتقد بودند كه آزاديهاي مدني توسط اين دست قوانين به شدت تهديد ميشود.
اكنون، ناپوليتانو كه ميخواهد آن قانون يا مشابه آن را احيا كند با اين تصويرسازي و ترس افكار عمومي از توفان سندي يا ۱۱ سپتامبر قصد پاسخ دادن به منتقدين را دارد. روشن نيست كه اين سخنراني و تلاش او تا چه اندازه بتواند جوابگوي منتقدين باشد. در واقع، اين تلاش او چندان تازگي ندارد، بلكه مدتي است رسانههاي امريكايي و حتي وزارت امنيت داخلي امريكا فضاي تهديد حملات سايبري عليه امريكا را تشديد كردهاند. يك نمونه بارز آن تبليغات رسانهاي بر سر حمله به بانكها و موسسات مالي امريكا بود كه تارنماي امريكايي «ان پي آر» علاوه بر حملات از سوي كشورهايي نظير روسيه و چين، پاي ايران را نيز به ميان كشيد و اعلام كرد كه اكنون، تهديد جديد سايبري از سوي ايران انجام شده است. اين تارنما در بررسي خود به ارزيابي كنگره امريكا در اوايل ۲۰۱۲ استناد كرد كه اعلام كرده بود ايران اكنون آمادگي و تمايل بيشتري براي حمله به امريكا دارد و بر توانايي ايران در اين زمينه تأكيد كرده بود كه در سالهاي اخير افزايش چشمگيري داشته است. اين قبيل ادعاها از سوي ديگر رسانهها مثل پايگاه اينترنتي تخصصي كامپيوترورك و اشخاصي نظير جيمز لوييس، مقام سابق وزارت بازرگاني امريكا و اسكات هاموك، مدير اجرايي كاهش حملات در شركت پرولكس، نيز بيان شده است. جداي از صحت و سقم اين ادعاها بايد گفت كه حاكميت امريكايي با به راه انداختن اين تبليغات سعي دارد با ترساندن افكار عمومي كشور خود قوانيني را به تصويب برساند تا بتواند بسيار گستردهتري فعاليت شركتها و شهروندان امريكايي را تحت كنترل خود درآورد و آزاديهاي مدني آنان را به شدت محدود سازد.
