هدايت كردن هواپيماهاي بدون سرنشين مثل سوار شدن درون يك اف- ۱۶ و گذشتن از سرعت صوت نيست اما اين هواپيماها سايه خود را بر جنگندهها و بمبافكنهايي كه دههها تكيهگاه اصلي برتري هوايي بيرقيب امريكا بودند، سنگين كرده و آنها را به حاشيه راندهاند. پايگاه هوايي نليس، مقر آموزش افسران و خلبانان نخبه نيروي هوايي است. خلبانان هواپيماهاي بدون سرنشين نيز در اينجا هستند و دورههاي آموزشي خود را پشت سر ميگذارند. هواپيماهاي بدون سرنشين در نزديكي خط پرواز جنگندهها از روي تريلرهاي كوچك برخاسته و به آسمان ميروند. در ابتدا بسياري از خلبانان اين هواپيماها را در حد بازيهاي كامپيوتري ميدانستند و قبل از پذيرش هواپيما از سوي نيروي هوايي، پنتاگون فشارهاي زيادي براي پذيرش آن اعمال كرده بود اما امروزه، نيروي هوايي حساب بيشتري روي خلبانهاي هواپيماهاي بدون سرنشين باز كرده تا روي خلبانان جنگندهها و بمبافكنها. اين هواپيماهاي كوچك كه به دوربينهاي تجسس قدرتمند و در برخي موارد به موشكهايي براي نبردهاي هوايي مجهز هستند، نقش حساسي در افغانستان ايفا ميكنند.
آنها شبانهروزي به كنترل مناطق جنگي پرداخته و قابليت هدفگيري اهداف دقيق را دارند. نيروي هوايي خلبانان هواپيماهاي بدون سرنشين را بدون ذخيرهسازي جذب ميكند. اين خلبانان داراي اسم مستعار يا كدهاي خاصي هستند و يونيفورم نظير ديگر خلبانان نيروي هوايي را بر تن ميكنند.
سرهنگ دوم نيروي هوايي سدريك استارك خلبان هليكوپتر و فرمانده اسكادران پايگاه نليس ميگويد: «آنها صددرصد مورد قبول و يكپارچه شدهاند.» افسران نيروي هوايي از گفتن نام هواپيماي بدون سرنشين ابا دارند و آن را هواپيماي زبان بستهاي ميدانند كه خودش پرواز ميكند. اصطلاح مورد قبول آنها، هواپيماي كنترل از راه دور يا RPA است. موضوع اين است كه يك خلبان اين هواپيما را هدايت ميكند حال خواه از راه دور اين كار را بكند. برخي از خلبانان معتقدند كه نيروي هوايي، خلبانان بدون سرنشين را به هزينه خلبانان با سرنشين جذب ميكنند. دان هامپتون يكي از افسران سابق نيروي هوايي كه خاطرات خود در دوران خلباني جنگنده را نوشته بود گفت: «من ضمانت ميدهم كه هيچ خلبان جنگندهاي نيست كه بخواهد هواپيماي بدون سرنشين را هدايت كند. من نميخواهم ۱۲ ساعت به دنبال يك نقطه باشم و از آن عكسبرداري كنم. جي.دي.وينكن، مدير انجمن خلبانان ماهر امريكا ميگويد كه نسل قبلي خلبانان اپراتورهاي خلبانهاي بدون سرنشين را خلبانان واقعي نميدانند اما افسران كمي ضرورت وجود هواپيماهاي بدون سرنشين را در جنگهاي امريكا انكار ميكنند. اين هواپيماها در حملات خود به رهبران القاعده در پاكستان و افغانستان تاكنون دهها تن را به قتل رساندهاند.
