افکار نیوز: در نهائی ترین لحظه های جنگ امام به میدان رفت تا هم دشمنان فریب خورده را پند و اندرز دهد و هم مواضع قاطعانه خود را بیان دارد. خطاب به کوفیان فرمود:
شما ای کوفیان اینک به ابن حرب «یزید» و پیروانش اتکا و اعتماد نموده و دست از یاری ما بر می دارید، بلی به خدا سوگند سستی و نیرنگ از صفات بارز شما است که رگ و ریشه ی شما بر آن استوار و تنه و شاخه شما آن را به ارث برده، و دلهایتان با آن عادت نکوهیده رشد نموده و سینه هایتان از آن پر گردیده است.
شما به آن میوه ی نامبارکی می مانید که در گلوی باغبان رنجیده اش گیر کند و در کام سارق ستمگرش شیرین و لذت بخش باشد.
لعنت خدا بر پیمان شکنان که پیمان خویش را پس از تاکید و محکم ساختن آن می شکنند و شما خدا را بر پیمان های خود کفیل و ضامن قرار داده بودید و به خدا سوگند که همان پیمان شکنان هستید.
آگاه باشید که این فرومایه(ابن زیاد) و فرزند فرومایه، مرا در بین دو راهی شمشیر و ذلت قرار داده است و هیهات که ما به زیر ذلت برویم، زیرا خدا و پیامبرش و مؤمنان از اینکه ما ذلت را بپذیریم ابا دارند و دامن های پاک ماداران و مغزهای با غیرت و نفوس با شرافت پدران روا نمی دارند که اطاعت افراد پست را بر قتلگاه بزرگواران مقدم بداریم.
آگاه باشید که من با این گروه کم و با یاران اندک و پشت کردن کمک دهندگان برای جهاد آماده ام.
منبع:
۱- تحف العقول،ص۱۷۱.
۲-انگیزه های قیام عاشورا،ص۲۱۸.