ماجرا حكايت از آن داشت كه تماشاگران يك نفر را عامل همه مشكلات امروز فوتبال ميدانند. حالا كابوس رئيس هميشه خندان كمكم به واقعيت نزديك شده و خبرهايي حاكي از جدايي به گوش ميرسد. اگر بخواهيم عملكرد پنج ساله كفاشيان را زير و رو كنيم بيشك چيزي جز ناكامي به دست نميآيد. نكته مهم اين قصه اما نه استعفاي كفاشيان و نه برگزاري مجمع كه نحوه اجراي آن است.
آنچه امروز احساس ميشود اينكه اهرمهاي سياسي دوباره دست به دست هم دادهاند تا كفاشيان كه يك بار در بركناري او ناكام بودند را از فدراسيون فوتبال بيرون كنند.
پروسهاي كه از سال قبل و زمان برگزاري مجمع انتخابات فدراسيون شكل گرفته بود ودر حالي كه به ظاهر خوب پيش ميرفت اما همه چيز در لحظات آخر به خاطر تقابل باشگاهها با وزارتنشينان به نفع كفاشيان عوض شد ولي فوتبال ايران در هفته گذشته سه باخت تلخ را تجربه كرد كه ميتواند دليل خوبي براي استفاده دوباره از اين اهرم براي فشار بر رئيس فدراسيون باشد. خود كفاشيان ميداند كه دوباره در معرض خطر اخراج قرار دارد. او كه بعد از باخت به ازبكها تا ساعت ۱۲ شب روي صندلياش در ورزشگاه آزادي ميخكوب شده بود و در تاريكي شب از دست خبرنگاران گريخت، ميداند كه حالا حالاها نه تنها از شدت فشارها و انتقاد افكار عمومي در امان نخواهد بود بلكه پروسه حذفش نيز يك بار ديگر كليد خورده است. صحبتهاي طعنهآميز سجادي معاون عباسي در برنامه زنده تلويزيوني كه به خاطر باختهاي فوتبال به كفاشيان، خسته نباشيد گفته بود دليلي بر اين مدعاست.
بايد به انتظار نشست، به طور حتم سياستگذاران وزارت ورزش دست از سر رئيس فدراسيون فوتبال برنميدارند تيمملي ۳ بازي حساس و سرنوشتساز را در ابتداي سال۹۲ و به ويژه خرداد ماه پيش رو دارد، ۳ بازي كه سرنوشت حضور در برزيل ۲۰۱۴ را رقم ميزند، خرداد ۹۲ يك ويژگي خاص ديگر هم دارد و آن چيزي نيست جز انتخابات رياست جمهوري. وزير ورزش و وزارتنشينان به هيچ عنوان نميپسندند كه تيمملي در دوران دولت دهم از گردونه رقابتهاي جام جهاني حذف شود.
بنابر اين با قدرت تمام حتي با متوسل شدن به اهرمهاي سياسي سعي ميكنند براي جلوه بهتر در اين انتخابات رئيسي روي كار بيايد كه هماهنگي بيشتري با وزارت داشته باشد تا تيمملي با رياست او بر فدراسيون فوتبال راهي برزيل شود.
