توفان سندي كارائيب را هم بي‌نصيب نگذاشت‌

مادري كه به تازگي صاحب فرزندي شده و حالا در يك چادر به همراه شش نفر ديگر در حال زندگي است، با نگراني تازه كه تغذيه خود و فرزندش است روبه‌رو مي‌باشد. از چهارشنبه گذشته اين زن تنها يك وعده غذايي آن هم فقط مقداري ذرت خورده است و از پنج‌شنبه تا به حال هيچ چيز نخورده است. او مي‌گويد من به غذا احتياج دارم اما پول به اندازه كافي براي خريد غذا ندارم. به مردم بگوييد ما احتياج به پوشاك، غذا و لوازم زندگي داريم. اگرچه توجه جهانيان عمدتاً روي اثرات توفان در ايالات متحده امريكا متمركز شده است اما درد و رنج كوتاه‌مدت و عواقب بلندمدتي براي مردم ناحيه كارائيب كه جزء فقير‌ترين كشورها در نيمكره غربي هستند در حال رخ دادن است و بسياري از مردم تقريباً دائماً در لبه يك فاجعه بشري زندگي مي‌كنند.
خانم بويله كه بعد از وقوع زلزله ويرانگر جولاي سال ۲۰۱۰ و ويراني خانه‌اش به اردوگاه پناهندگان «ماراسا» نقل مكان كرده است هنوز در اين اردوگاه زندگي مي‌كند. تقريباً بعد از گذشت سه سال از وقوع زمين لرزه سال ۲۰۱۰ ميلادي در هائيتي هنوز بيش از ۳۵۰ هزار نفر از مردم هائيتي در پرت و پرنس پايتخت هائيتي در اردوگاه‌هاي آوارگان زندگي مي‌كنند. تنها در طول سه سال گذشته صدها نفر كه در اردوگاه «ماراسا» زندگي مي‌كردند مجبور به فرار از اين اردوگاه‌ها شدند و به خانه‌هاي تخريب شده از زلزله برگشتند و منتظر دريافت كمك و مواد غذايي هستند. مقامات دولتي اعلام كرده‌اند تا به حال وبا و گرسنگي جان بيش از ۳۵۰۰ نفر ار ساكنان اين اردوگاه‌ها را گرفته است. خبري كه تا پيش از وقوع توفان سندي اعلام شده بود. اين در حالي است كه در طول دو سال گذشته كمك‌هاي بشردوستانه نيز كاهش قابل توجهي يافته است.