اين آمار كه به عنوان شوك جديد رواج جرم و جنايت نام برده ميشود، نشان ميدهد كه هر ساله بيش از ۵۰ هزار كودك هندي از سطح خيابانهاي اين كشور دزديده ميشوند.
گروه مبارزان با رواج جرمهايي همچون آدمدزدي و قاچاق انسان مدعياند كه كودكان دزديده شده توسط باندهاي جنايتكار به عنوان منبع براي بازار رو به رشد كار كودكان و روسپيگري به كار گرفته ميشوند. قسمت دشوار موضوع اين است كه والدين خانوادههاي قربانيان نميدانند چه اتفاقي براي پسر و دختر دزديده شدهشان افتاده است. «كانوار پال» از جمله والديني است كه پسر ۱۲ سالهاش را دو سال قبل زماني كه براي دوچرخهسواري به خيابان رفت و هرگز برنگشت از دست داده است. وي در اين رابطه ميگويد زندگي من در اطراف پسرم دور ميزد اما از زماني كه او ناپديد شد من همه چيز را از دست دادم از جمله خوشبختي و كارم را.
بنا بر همين آمار، موضوع دزدي فرزندان خانوادههاي فقير در حال افزايش است و اين مشكل براي اين گروه از والدين بيشتر ميباشد.
كودكان از خيابانهايي كه در آنها زاغههاي مردم فقير قرار دارد به راحتي دزديده ميشوند در حالي كه والدين آنها در حال كار و مبارزه براي زندگي خود هستند. بنا بر همين آمار دهلينو پايتخت هندوستان يكي از بدترين مناطق آسيبديده به لحاظ آدمدزدي در هندوستان است. اطلاعات دريافتي از جرم و جنايت پيش آمده نشان ميدهد كه هر روزه بيشتر از ۲۰ كودك در دهلينو مركز هندوستان ربوده ميشوند كه در كمترين تعداد پنج كودك حداقل در اين شهر ربوده ميشوند. پليس ميگويد كار آنها براي پيدا كردن فرزندان خانوادههاي فقير دزديده شده بسيار مشكل است، چون حتي والدين فقير عكسي از فرزند گمشده خود ندارند.
براي همين است كه پليس در حال گرفتن عكس از كودكان مناطقي است كه در آن مناطق قاچاقچيان انسان آنجا را براي آدمدزدي مورد هدف قرار دادهاند، بنابراين اگر براي والدين اين اتفاق بيفتد حداقل يك عكس از بچه خود دارند تا به كارآگاهان پليس ارائه دهند. با اين حال بسياري از والدين بچههاي گمشده معتقدند كه پليس به اندازه كافي براي يافتن فرزند آنها اقدام نميكند.
