يك حساب سرانگشتي به ما نشان ميدهد كه چيز زيادي تا رسيدن به جام جهاني باقي نمانده. اما همين كوتاهي راه و فاصله اندك تا به دست آوردن جواز صعود به جام جهاني، كمي هم نگران كننده به نظر ميرسد. اين نگراني، ماحصل خودشناسي و نگاه كردن به گذشتهاي است كه در عقب راه ما قرار گرفته. اينكه هر بار پس از هر پيروزي بزرگ، چنان به خود غره ميشويم و همه كس و همه چيز را از بالا نگاه ميكنيم، هميشه تكرار شده. پس محقيم كه بترسيم...نه از راهي كه پيش روي مان قرار گرفته، نه از ازبكستان و قطر و لبنان و كره...كه در حقيقت از خودمان!
نگاهي سطحي به جدول گروه، نشان ميدهد كه با دو پيروزي از چهار بازي باقي مانده، جواز صعود به جام جهاني در دست ما خواهد بود. محتملتر اين است كه از سه بازي اول (تا قبل از بازي با كره جنوبي) اين دو پيروزي را به دست آوريم و نكته مهمتر اينكه دو بازي خانگي ما مقابل ازبكستان و لبنان خواهد بود و بين اين دو ديدار خانگي، به قطر خواهيم رفت و ميهمان قطريهايي خواهيم بود كه شايد تا روز ديدار با ما، آخرين شانس خود براي صعود به جام جهاني را هم از دست بدهند.
دو پيروزي، يعني دو برد مقابل ازبك و لبنان در دو بازي خانگي و البته حتي كسب يك تساوي خارج از خانه مقابل قطر، همه چيز را تمام خواهد كرد. اما مهمترين مسئله اين است كه قبل از رسيدن به بازي با قطر در دوحه، بايد در اولين بازي خانگي مقابل ازبكستان پيروز شد. ازبكهايي كه در بازي رفت، چيزي براي بردن ايران كم نداشتند و اگر منصفانه نگاه كنيم، با خوش اقبالي و البته اشتباه فاحش داوري موفق به برد ازبكها در خانهشان شديم. حالا ازبكستان با پنج امتياز، مهمترين تعقيب كننده ايران در گروه به حساب ميآيد و قطعاً براي رسيدن به پله دوم و گرفتن جاي ايران، نه به تساوي در تهران ميانديشد و نه به شكست خوردن مقابل ديدگان ۱۰۰ هزار ايراني. آنچه آنها از تهران ميخواهند برد مقابل ايران است و هشت امتيازي شدن. غروري كه امروز در ما به واسطه بردن تيم صدرنشين به وجود آمده خود بزرگترين ابزاري است براي ازبكها كه خود را براي موفقيت در آزادي خوش بين بدانند.
كارلوس كرش، چند دقيقه بعد از برد مقابل ازبكستان ميگويد:«همه چيز تمام شد. از حالا به بعد فقط به ازبكستان فكر ميكنيم...» و بايد قبول كرد كه بعد از آن برد شيرين، به زبان آوردن چنين حرفي نه ساده است و نه از يك آماتور برميآيد. كرش ميداند در چه فضايي زندگي و كار ميكند. خوب ميداند كه بايد چگونه تيمش را براي بردن ازبكها درست از لحظه سوت پايان بازي آماده كند. براي همين حرفهايش را درست كنار هم ميچيند و به جاي حرف زدن از كره جنوبي، به بازي حساس بعد مقابل ازبكها اشاره ميكند. كرش تلاشش براي بردن ازبكها و نگه داشتن فاصله با تيم سوم جدول را شروع كرده، اما ما چطور؟
غروري كه امروز در آن غرق شدهايم جلوي چشمهاي ما را براي بهتر ديدن گرفته است. خوب نگاه كنيم تا دوباره ببينيم كه لغزش مقابل ازبكستان در تهران ميتواند ما را از رده دوم حتي تا رده چهارم جدول هم تنزل دهد! كار هنوز تمام نشده... هرچند كه فقط دو قدم ديگر تا خط پايان فاصله داشته باشيم!
