خب كرهجنوبي را برديم، اين بيترديد بهترين نتيجه فوتبال طي چند سال گذشته بود. سهشنبه شب تيمملي فوتبال دو چهره متفاوت داشت، يك نيمه كاملاً نااميد كننده و يك نيمه پرشور و پرتعصب. تيمملي با ارائه اين دو چهره كرهجنوبي را شكست داد اما اينكه گمان كنيم همه چيز تمام شده بزرگترين اشتباهي است كه ممكن است مرتكب آن شويم، بازي با كرهجنوبي تمام شد واقعيت اين است.
سهشنبه شب آنهايي كه از كنار مجموعه ورزشي آزادي ميگذشتند شاهد چنان جشن و پايكوبي بودند كه گويي جام جهاني توسط مردان كرش فتح شده است، پيروزي بر كره بسيار خوب و دلانگيز بود، يك برد كه فوتبال واقعاً به آن نياز داشت. به هيچ عنوان نبايد اين پيروزي ارزشمند را كوچك جلوه داد، اما بزرگنمايي بيش از حد آن نيز كاري غيرمعقول و زمينهساز شكست است. كمي به عقب برگرديم. يك يا دو هفته قبل وقتي نوجوانان ايران در راه رسيدن به جام جهاني استراليا را بردند چنان جشني برپا شد كه همه تصور كردند كار تمام شده و بازي حساس با ازبكستان را فراموش كردند و نتيجه آن شد كه همه ديدند نوجوانان اشباع شده فوتبال ايران چنان اسير ازبكها شدند كه هيچ حرفي براي گفتن نداشتند. قهرماني آسيا در تهران از كف شاگردان دوستي پريد فقط به اين خاطر كه يك پيروزي بيش از حد بزرگنمايي شد.
جالب است كه حالا تيمملي بزرگسالان هم بعد از پيروزي مقابل كره جنوبي بايد برابر ازبكستان صفآرايي كند آن هم در تهران درست مثل تيم نوجوانان. شاگردان علي دوستي زنگ خطر را دو هفته قبل براي مردان كارلوس كرش به صدا درآوردهاند؛ زنگي كه بايد صداي آن را شنيد و آن را بسيار جدي گرفت.
فوتبال ما تاكنون از اين شرايط احساسي و تصور به پايان رسيدن كار ضربههاي بسيار زيادي خورده است و امروز اين خطر بيشتر از هر زمان ديگر احساس ميشود. تيمملي فوتبال ايران، كره را برد اما فراموش نكنيم كه همين تيم يك نيمه همه را عذاب داد، دو بار در نيمه اول تير دروازه ناجيمان شد و بازي سردرگم مليپوشان در ۴۵ دقيقه نخست صبر و حوصله تمام هواداران را لبريز كرد.
به جرئت ميتوان گفت كه اخراج مسعود شجاعي كند، بيانگيزه و به دور از آمادگي يك بازيكن مليپوش! تنها شوكي بود كه ميشد به تيمملي وارد كرد كه اين شوك را خواسته يا ناخواسته داور به تيم كرش داد تا بعد از دقيقه ۵۴ همه چيز زير و رو شود والا ممكن بود ادامه روند بازي نيمه اول در نيمه دوم نتيجهنهايي را به گونهاي ديگر رقم بزند.
كارلوس كرش بعد از اين پيروزي به خوبي شرايط حساس را درك كرده است، ازبكستان ساعاتي قبل از پيروزي ايران مقابل كرهجنوبي قطر را در زمين خودش شكست داد و پنج امتيازي شد. كرش ميداند كه ازبكستان در بازي اول هم خيلي خوب تيمش را در منگنه قرار داده و حالا با ۵ امتيازي كه به دست آورده ميآيد تا در تهران از ايران امتياز بگيرد بنابراين خوابيدن در باد پيروزي مقابل كره يعني وادادن ميدان به ازبكستاني كه از كوچكترين موقعيت بهترين و بيشترين استفاده را ميكند. كرش ميگويد بايد از همين امروز به ازبكستان فكر كرد، پيرمرد پرتغالي خوب ميداند كه كار تمام نشده و چهار بازي ديگر باقي است اما تمام نگرانيها از اينجاست كه ما مثل هميشه كار را تمام شده فرض كنيم و فريادها و تذكرات دلسوزان را نشنويم. اين جايي است كه هميشه ضربه خوردهايم و باز هم خواهيم خورد اگر به آن بيتوجه باشيم.
كره را فراموش كنيد، بازي با كره تمام شد و به تاريخ پيوست، نيازي به تعريف و تمجيد نيست چون هنوز كاري انجام نشده، كار اصلي تازه شروع شده است. چهار بازي حساس آينده اصلاً جايي براي غرور، خوش خيالي و كمكاري نيست، اين واقعيتي است كه فوتبال ايران و شاگردان كرش بايد آن را باور كنند.
