پس از وقوع اين زمين لرزه و بيخانمان شدن بسياري از مردم، تمامي ارگانهاي كشوري و حتي بازيگران و ورزشكاران براي كمك به اين زلزلهزدهها دست به كار شدند.
در اولين روزهاي وقوع زلزله، مهمترين نياز مردم، نياز به غذا و آب و كمكهاي بهداشتي بود كه اين نياز از سوي مردم، دولت و نهادهاي حمايتگر به خوبي پاسخ داده شد و كمتر زلزلهزدهاي شب را بينان به صبح رساند. اما با گذشت چند وقت مهمترين نياز اهالي مناطق زلزلهزده نياز به مسكن بود. نيازي كه مسئولان كشوري هر روز دم از برآورده شدن آن به بهترين نحو ميزدند.
دو روز بعد از حادثه بود كه محمدرضا رحيمي، معاون اول رئيسجمهور اعلام كرد طي دو ماه خانهها بازسازي و به اهالي مناطق زلزلهزده تحويل داده ميشود. هر چند توقع اينكه دو ماهه اين خانهها ساخته شود كمي دور از ذهن بود و كمتر كسي چنين انتظاري را داشت و مشخص بود كه رحيمي تحت تأثير احساسات چنين وعدهاي را در رسانههاي ملي اعلام كرده است اما انتظار ميرفت كه در اين مدت مردم مناطق زلزلهزده روند بازسازي و ساخت خانههاي خود را لمس كنند. وعده معاون اول رحيمي احساسي بود زيرا ساخت ۳۰ هزار خانه در عرض دو ماه چندان كار آساني نيست؛ البته اگر دولت بر اين پروژه تمركز ميكرد، شايد ميتوانست از عهده انجام آن برآيد.
با گذشت بيش از دو ماه از زمان زلزله آذربايجان متأسفانه علاوه بر آماده نشدن خانههاي زلزلهزدگان حتي از كانكسهايي هم كه وعده داده شده بود تا براي آنان مهيا شود، خبري نيست! بعد از كانكس اعلام شد كه امكان ساخت خانهها به اين زودي وجود ندارد اما چادرهاي ضدسرما به زلزلهزدگان داده ميشود. اكنون خبري از چادرهاي ضد سرما هم نيست و بسياري از اهالي اين مناطق مجبورند در چادرهايي معمولي شب را به صبح برسانند آن هم در سرماي كلافهكننده آن منطقه كه با آمدن پاييز و زمستان قطعاً جانسوز خواهد شد.
سرعت بازسازي خانهها در بعضي روستاها آنقدركند است كه صداي اهالي آن مناطق را هم در آورده است. هرچند تعداد انگشتشماري از اين خانهها به صورت نمادين بازسازي شده(!) اما همچنان در اكثر روستاها عمليات احداث خانهها يا متوقف شده يا با سرعتي لاكپشتي در حال انجام است. هرچند در اين بين، مسئولان خبرهاي خوشي از مراحل بازسازي ميدهند ولي با توجه به نزديكي به فصل سرما اين خبرها به تنهايي كافي نيست و خانهدار شدن اهالي مناطق زلزلهزده تلاش بيشتر دولتمردان را ميطلبد. اكنون به دليل مشكلات زياد، بسياري از خانوادههاي ساكن در شهرستان ورزقان و روستاهاي تابعه به شهرهايي نظير تبريز، سهند و اهر مهاجرت كردهاند چراكه تحمل اين همه درد و مشكل براي آنها مقدور نيست. آنچه اين روزها در مناطق زلزلهزده مشاهده ميشود، ميزان خانههاي ساخته نشدهاي است كه تعدادشان خيلي بيشتر از خانههاي ساخته شده بوده و در مواردي هم چه بسيارند خانه هايي كه در مرحله پيكني متوقف شدهاند!
هرچند در زلزله اخير، كمكهاي مردمي كم نبوده است و بسياري از تودههاي مردمي براي حمايت از هموطنان خود آستين همت را بالا زدند اما مسئولان هم بايد به وظيفه خود به طور تمام و كمال عمل كنند. سرماي جانسوز زمستان در راه است!
