يك فعال كه در صفحه توئيترياش، مقامهاي دولتي را به خاطر تأييد يك پايگاه دريايي، به دزدان دريايي تشبيه كرده بود، از طرف نيروي دريايي به افتراي جنايي متهم شد و يك قاضي هم كه نوشته بود رئيسجمهور – حضرت والا- در حال پيچاندن گوش كاربران اينترنتي است كه اقتدار او را به چالش كشيدهاند، اخراج شد؛ اقدامي كه گفته ميشود انتقامجويانه بوده است.
اين طور سركوب قابل توجه آزاديهاي اينترنتي، شايد در چين، با آن ارتش اينترنتياش، تعجبآور نباشد ولي اين اقدامات قابل توجه پليسي عليه شبكههاي اجتماعي، نه در چين، بلكه در كرهجنوبي اتفاق افتاده است؛ يك دموكراسي رو به رشد و يكي از پرارتباطترين جوامع دنيا.
بخشي از قطع اينترنت ظاهراً به تلاش كرهجنوبي براي مديريت كردن تناقضات برميگردد. كرهجنوبي كشوري است كه اينترنت را به عنوان راهي براي سازگار شدن با اقتصادهاي جهان به آغوش كشيد ولي همچنان به گذشته پدرسالارانه و گاه پاكدينانه خودش هم چسبيده است.
در كشوري كه آنقدر از حضور «ليدي گاگا» احساس تهديد ميكند كه حضور زير ۱۸ سالهها را در كنسرت او ممنوع ميكند، انديشيدن به فرصت نامحدود براي كاربران اينترنت به طوري كه آنها بتوانند سايتهاي غيراخلاقي غيرقانوني را هم ببينند يا اينكه حكومت را به چالش بكشند، به شدت تشويشبرانگيز است. مايكل برين، نويسنده كتاب «كرهايها: چه كساني هستند، چه ميخواهند و آينده آنها چيست» ميگويد: «تا همين چندي قبل، نقش حكومت و نقش حاكميت و از جمله مطبوعات، نوعي نقش والدين نيكخواه تودهها محسوب ميشد. حكومت اغلب اوقات، بهترين چيزها را ميدانست و مردم احمق محسوب ميشدند. به نظر من، هنوز هم مقداري از اين تفكر جريان دارد.»
منتقدان حكومت آقاي «لي ميونگ باك» رئيسجمهور، اين مسئله را قبول دارند كه رگههاي محافظهكارانه او، عامل محرك زيرپوستي سركوبهاي اينترنتي است ولي ادعا ميكنند كه قدغن كردن اهانت و ساير فعاليتهاي آنلاين، به بهانهاي مناسب براي خفه كردن منتقدان تبديل شده است. اين اولين باري نيست كه حكومت به تعصبات شديد متهم ميشود، دو مشاور قبلي رياست جمهوري و ديگر مقامها نيز به اتهام نظارتهاي غيرقانوني بر شهروندان، دادگاهي شدهاند.
فعالان ميگويند كه دور شدن از آزاديهايي كه به سختي به دست ميآيد به طور خاص، نگرانكننده است، چون شبكههاي اجتماعي به جديدترين رسانههاي شورش كردن تبديل شدهاند و در حال جايگزين شدن با نبردهاي خياباني دهه ۱۹۸۰ هستند كه به چندين دهه ديكتاتوري پايان بخشيدند.
چانگ يوو كيوانگ فعال حامي آزادي بيان ميگويد: «رسانههاي جديد و سرويسهاي شبكهسازي اجتماعي مانند توئيتر، به عنوان ابزارهاي جديد سياسي براي مخالفان حكومت و افراد دست چپي تبديل شدهاند. حكومت ميخواهد اثري دلسرد كننده ايجاد كرده و از گسترش ديدگاههاي انتقادي جلوگيري كند.»
اتهاماتي كه فعالان كرهاي مطرح ميكنند، از طرف برخي ناظران بينالملي هم تكرار شده است. مخبر ويژه سازمان ملل درموضوع آزادي بيان، سال قبل به قدري از اين مسئله نگران شد كه طي نامهاي به مقامهاي كرهاي بر ضرورت نظارت عمومي در يك دموكراسي تأكيد كرد. امسال هم گزارشگران بدون مرز، كرهجنوبي را در گزارش خود با عنوان «دشمنان اينترنت» در فهرست كشور «تحت نظر» وارد كرد و اين كشور در كنار روسيه، مصر و ديگر مللي قرار گرفت كه به خاطر تحمل نكردن مخالفان شناخته ميشود.
اين گروه گفته است كه كرهجنوبي كمپين طولانيمدت خود بر مسائلي را كه به نظر ميرسد از كرهجنوبي حمايت ميكند، تشديد كرده است ولي همين گزارش ميافزايد: «سانسور بر ديدگاههاي سياسي كه از روشهاي آنلاين ابراز شده، متمركز بوده است؛ موضوعي كه در سال انتخابات حساس به نظر ميرسد.»
