حدود يك ماه ديگر بزرگترين رويداد ورزشي جهان در لندن گشايش پيدا ميكند اما ما اين روزها اينقدر سرگرم قراردادهاي ميلياردي بازيكنان فوتبال هستيم كه اصلاً فراموش كردهايم المپيك در پيش است. اين روزها ورزش ايران خلاصه ميشود در قراردادهاي ميلياردي بازيكنان دوزاري فوتبال، تفاوتي هم نميكند كه مربوط به كدام باشگاه باشند؛ آبي، قرمز، زرد و يا هر رنگ ديگري. سرجمع فوتبال ايران صد هزار تومان هم نميارزد اما از بد قضا و بايد شاهد باشيم كه به بيسوادها و منشوريها و معموليهاي آن ميليارد، ميليارد از بيتالمال ميپردازند و كك كسي هم نميگزد.
اين روزها همه از ورود به اين مسئله صحبت ميكنند حتي كار به مجلس هم كشيده شده اما ديروز وزارت ورزش اعلام كرد كه اين مسئله ربطي به اين وزارتخانه ندارد و آب پاكي را روي دست همه ريخت، يعني آقايان فوتبالي برويد و هر كاري دلتان ميخواهد بكنيد، جيب بيتالمال كه هست دست در آن كنيد و برداريد و بخوريد و بريز و بپاش كنيد كه دور، دور شماست، كسي چه ميداند شايد چيزي هم از اين ميلياردها به جيب مبارك آقايان سرازير ميشود هر چند كه آنهاخود متصل به كر هستند.
چند روز پيش افشار زاده گفت كه كميته ملي المپيك حتي يك ريال هم دريافت نكرده و مليپوشان المپيكي رشتههاي مدال آور برخلاف ستارههاي هميشه شكست خورده فوتبال بايد با دست خالي راهي لندن شوند و چشم اميد داشته باشند به وعدههاي جناب عباسي در خصوص پاداش ۱۵۰ ميليون توماني افتخارآفرينان المپيك، عباسي وزيري كه حالا ثابت شده چقدر به فوتبال و فوتباليها اهميت ميدهد و ظاهراًً بقيه را هيچ ميپندارد.
منصور برزگر را همه ميشناسند، كوچك و بزرگ علاقهمند به ورزش در اين كشور با استاد كشتي ايران آشنا هستند. برزگر ميگويد كدام المپيك مگر شما شرايط المپيك را در كشور ميبينيد، همه به فكر قراردادهاي فوتبال هستند، فقط يك مشت وعده و وعيد بيهوده كه اگر بيان نشود خيلي بهتر است، باور كنيد زمان ما اين چيزها نبود ميرفتيم و مسابقه ميداديم و بر ميگشتيم اگر چيزي ميدادند ميگرفتيم و اگر نميدادند هم ... ولي حداقلش اين بود كه به ما وعده نميدادند بعد پول را به ديگران بدهند.
اين روزها خبر ميرسد كه مربيان تيمهاي راهي المپيك به شاگردانشان توصيه ميكنند زياد درباره مسائل مالي صحبت نكنند چون قرار نيست اتفاقي بيفتد و چيزي عوض شود، اين حرفها فقط باعث ميشود كه روحيه خودتان خراب شود و حاشيهها زيادتر!
اين وضعيت ورزشي است كه قرار است در المپيك لندن بهترين نتيجه تاريخ خود را كسب كند اما اگر شما چيزي از المپيك ميشنويد ما هم ميشنويم. فوتبال همه جا را پر كرده، جام ملتهاي اروپا مزيد بر علت شده و فصل نقل و انتقالات فوتبال هم كه ديگر جاي تفكر را از همه گرفته است.
المپيك شروع ميشود و كشورهاي صاحب واقعي ورزش به دور از هياهو مدال درو ميكنند و آن وقت است كه ما چشم انتظار مينشينيم كه كي نوبتمان ميشود. كاش آن روزها كه خيلي زود فرا ميرسد به ياد اين روزها بيفتيم و از خود سؤال كنيم كدام يك از امثال كريم انصاريفرد، خلعتبري، تيموريان،جباري، حسيني، بنگر، رحمتي، كريمي، رويانيان، فتحاللهزاده، رحيمي، كفاشيان، ترابيان و .. قرار بوده در المپيك لندن براي اين مرز و بوم افتخارآفريني كنند كه اينگونه بيتالمال را خرجشان كرديم؟
المپيك ميآيد و تمام ميشود و حتماً حسرت آن به دل ما ميماند چرا كه ما المپيكي زندگي نميكنيم، المپيكي فكر نميكنيم و اصلاً المپيكي نيستيم. براي ما آنچه مهم است فوتبالي شكست خورده است كه از همين حالا نشانههاي تحقير آن در راه جامجهاني ديده ميشود و بايد دست به دعا برداشت تا شايد باز زمين و زمان دست به دست هم دهند و اتفاقي بيفتد. اصلاً ما را چه كار به المپيك. بگذار المپيك براي صاحبان واقعي آن باشد ما را همين فوتبال مسخره تهوعآور بس.
