سه برابر شدن اهداي عضو در كشور ما خبري مسرت بخش است كه نشان از رشد فرهنگ نوعدوستي دارد.
هر چند كه ايرانيها به نوعدوستي مشهورند اما تا چند سال پيش، نوعي مقاومت احساسي در برابر اهداي عضو مشاهده ميشد كه بر اساس آن، بسياري از خانوادهها با اهداي اعضاي بيمار خود كه عمرش ديگر به اين دنيا نبود، به شدت مخالفت ميكردند. البته تا حد زيادي هم اين مخالفت قابل درك بود اما طي سالهاي اخير، فرهنگ اهداي عضو در كشور ما غني شده و هموطنان به اين باور رسيدهاند كه «بني آدم اعضاي يكديگرند.»
رونق گرفتن فرهنگ اهداي عضو در يك جامعه، ميتواند يكي از نشانههاي ارتقاي فرهنگ عمومي در اجتماع و حاكم شدن «احساس عقلاني» بر «عقل احساسي» باشد. سخت است كه يك خانواده از عزيز و پاره تن خود دل بكنند و اعضايش را ببخشند اما زماني كه در جامعهاي اين مرز شكسته ميشود و افراد آن جامعه بر اين احساس سخت چيره ميشوند و با اهداي اعضاي عزيزشان، به انساني ديگر زندگي دوباره ميبخشند، ميتوان به ارتقاي فرهنگ در سطوح ديگر هم اميدوار بود.
وقتي افراد يك جامعه براي جان و سلامت يكديگر ارزش قائل باشند و اين فرهنگ و روحيه روز به روز پررنگتر شود، اين افراد به اين راحتيها ديگر اين اجازه را به خود نميدهند كه به يكديگر آسيب برسانند. اهداي عضو نمونهاي از يك ايثار واقعي است و جامعهاي كه از اين قبيل ايثارهاي واقعي داشته باشد، روز به روز بيشتر به سمت تعالي و رشد حركت خواهد كرد.
