کیهان: پايگاه اينترنتي گويانيوز در تحليلي نوشت: ساركوزي تقريباً به هيچ يك از وعده هاي اصلي انتخاباتي خود وفادار نماند و يا اگر درست تر بگوئيم نمي توانست وفادار بماند.
او كه شيفته اقتصاد لجام گسيخته تاچريسم و ريگانيسم و به شدت علاقمند به سياستهاي خارجي بوش بود، زماني در فرانسه روي كار آمد كه با نخستين نشانه هاي بحران مالي در اقتصاد و همزمان با آن ورشكستگي سياست خاورميانه اي جورج بوش، شكست ايده ها و سياستهاي نئوكان ها دست كم براي نخبگان اقتصاد و سياست جهاني آشكار شده بود.
نيكلا ساركوزي بدون استثناء در همه موارد هفتگانه اي كه محور برنامه انتخاباتي پنجساله پيش روي را تشكيل مي دادند شكست خورد. در اين پنج سال بيكاري از سه ميليون نفر به ۴ ميليون يعني به يازده درصد جمعيت فعال رسيد. انجماد دستمزدها و افزايش قيمت ها قدرت خريد فرانسوي ها را كاهش داد و جمعيت زير سطح فقر را از ۵ ميليون به ۸ ميليون افزايش داد. روند تعطيلي صنايع و مهاجرت سرمايه ها و بنگاههاي صنعتي به اروپاي شرقي و آسيا ادامه يافت و حتي تشديد شد.
گويانيوز با اشاره به افزايش ناامني و آشوب در شهرهاي بزرگ فرانسه نوشت: مهم تر از همه بدهي دولت فرانسه به مؤسسات مالي در پنجساله گذشته ۶۰۰ ميليارد يعني سالانه ۱۲۰ ميليارد يورو (هر ساعت بيش از ۱۲ ميليون يورو) افزايش يافت كه كاملاً بي سابقه است.
علي كشتگر كه در پاريس اقامت دارد در ادامه تحليل گويانيوز خاطرنشان مي كند: سياست خارجي فرانسه از زمان دوگل بر استقلال و مرزبندي با سياستهاي آمريكا و ساير متحدان آن بنا شده بود. نيكلا ساركوزي اين آئين گليسم را رها كرد. فرانسه از زمان ژنرال دوگل تا ژاك شيراك همواره با وجود حفظ روابط دوستانه با دولت هاي اسرائيل، سياست خاورميانه اي خود را بر دوستي با اعراب، حمايت صريح از حقوق مردم فلسطين در تأسيس يك دولت مستقل و عقب نشيني اسرائيل از سرزمين هاي اشغالي جنگ ۶۷ قرار مي داد.
نيكلا ساركوزي برخلاف سلف خود سياست خاورميانه اي فرانسه را با ايالات متحده جورج بوش هماهنگ كرد و حتي مجدداً فرانسه را در اتحاديه نظامي پيمان آتلانتيك (ناتو) ادغام نمود. او آن چنان كه گفته مي شد در محافل غيررسمي از نئوكان ها و از دخالت نظامي حكومت جورج بوش در عراق دفاع مي كرد. او به محض به قدرت رسيدن، سياست خارجي فرانسه را با حكومت بوش هماهنگ كرد.
وي اضافه كرد: موضع گيري ها و سخنان نيكلا ساركوزي در قبال ايران بيش از آن كه در هماهنگي با سياستهاي حكومت باراك اوباما و در جهت عادي سازي رابطه ايران و غرب باشد تا اندازه اي تحريك آميز بود و در مجموع با روش هاي دولت اسرائيل نزديكي بيشتري داشت.
حكومت جديد فرانسه آن چنان كه از تركيب و مواضع حال و پيشينه نيروهاي تشكيل دهنده و حاميان آن از چپ راديكال تا سانتر مستفاد مي شود، متمايل به عادي كردن مناسبات ايران و اتحاديه اروپا است و بسيار كمتر از حكومت ساركوزي به اقداماتي كه به تنش و جنگ منجر گردد گرايش دارد.
بي ترديد پيروزي اولاند، اسرائيل و ساير طرفداران مداخله نظامي در ايران را خشنود نخواهد كرد. نتانياهو سه سال پيش پيروزي اوباما در آمريكا را يك فاجعه براي اسرائيل خوانده بود. در پاريس بسياري از محافل طرفدار دولت كنوني اسرائيل شكست ساركوزي را خبري ناگوار مي دانند.
