اما با گذشت ۲ ماه از آغاز دور دوم رياست كفاشيان نه تها هيچ تغييري به چشم نميخورد بلكه تصميمات عجولانه و اظهارنظرهاي عجيب به نسبت گذشته بيشتر هم شده. جنجاليترين تصميم اعضاي جديد فدراسيون فوتبال نيز تأييد دوباره قانون مندرآوردي منع ورود دروازهبان خارجي در ليگ برتر است. در شرايطي كه تصور ميشد اعتراض باشگاهها به اين قانون و پسرفت دروازهبانهاي ايراني بالاخره امسال نتيجه دهد و اين قانون را لغو كند بهروان، رئيس جديد سازمان ليگ با توجيهاتي عجيب بر ادامه اجراي آن و اعمال اين قانون هم در ليگ برتر و هم در ليگ يك تأكيد كرد!
جالب اينجاست كه بهروان مدعي است به تنهايي در مورد ادامه اجراي قانون منع فعاليت گلرهاي خارجي در ايران تصميم نگرفته و اين قانون مدافعان ديگري هم دارد. منتها آقاي رئيس جرئت اسم بردن از حاميان قانون مذكور را ندارد و همچنان روي تصميمش پافشاري ميكند.
كميته انضباطي بخش ديگري از فدراسيون فوتبال است كه اين روزها هم درآمد خوبي از جريمهها كسب ميكند و هم جريمههاي منحصر به فردي در نظر ميگيرد. جريمه پرسپوليس پس از فحاشي تماشاگران اين تيم به رفيعي داور بازي با داماش از ماندگارترين جريمههايي است كه در تاريخ فوتبال ايران به ثبت رسيده. طبق قانون بازي نيمه تمام پرسپوليس – داماش ميبايست ۳ بر صفر به سود تيم گيلاني تمام ميشد اما اينكه بنابر كدام قانون ۲ امتياز از سرخپوشان كم شد تاكنون هيچ يك از مقامات مسئول پاسخگوي اين سؤال هواداران نشده. گذشته از آن اعتراض باشگاه پرسپوليس به كميته استيناف با گذشت چند هفته از اين ماجرا همچنان به جايي نرسيده و معلوم نيست اهالي فدراسيون با امروز و فردا كردنهايشان چه هدفي را دنبال ميكنند. پرونده تباني در ليگ فوتسال نيز از اين قاعده مستثني نيست. ۲ نمونه ذكر شده تنها بخشي از مشكلات حال حاضر فوتبال ايران است، مشكلاتي كه گريبان فوتبال را گرفته اما كسي به فكر پيدا كردن راه حل نيست.
در اين ميان علي كفاشيان در قبال اين همه مشكل و معضل روزه سكوت گرفته و تنها به اينكه «توصيه ميكنيم استيناف ۲ امتياز پرسپوليس را برگرداند» اكتفا ميكند. مثل روز روشن است كه معضلات فوتبال ايران با توصيه حل شدني نيستند، از رئيسي كه ۴ سال نشستن پشت ميز رياست را در خيابان سئول تجربه كرده بعيد است اينگونه بيخيال از كنار مسائل مهم بگذرد.
مگر نه اينكه كفاشيان ديگر مثل گذشته خندهرو نيست و قرار بود با كنار زدن گزينه وزارت ورزش زمينه رشد و پيشرفت فوتبال كشورمان را فراهم كند، مگر نه اينكه مدعي بود اشتباهات گذشته را تكرار نميكند و با آوردن افراد جديد فدراسيوني يكدست ميسازد، پس چرا از اسفند ۹۰ تاكنون هيچ تغييري نسبت به گذشته احساس نميشود؟ در عوض بسياري از مديران باشگاهها كه در انتخابات رياست فدراسيون فوتبال به كفاشيان رأي دادند كم كم پشيمان ميشوند از حمايتي كه از او داشتند.
كفاشيان بهتر از هر كسي ميداند مدعياني كه دستشان از رياست كوتاه ماند آمادهاند تا دوباره بحث چند شغلهها و خيلي مسائل ديگر را پيش بكشند تا بلكه انتخابات مجدد برگزار شود. سؤالهاي بيپاسخ و مشكلات متعدد حل نشده اين فرصت را به آنها ميدهد تا يك بار ديگر فضاي فوتبال را به سود خود متشنج كنند و به هدفشان يعني كنار زدن كفاشيان برسند.
