به پدیده حضور پناهندگان افغانی در کشورمان از دو زاویه می توان نگاه کرد. نخست، از این منظر که نزدیک به ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار مهاجر از یک کشور دیگر به ایران آمده اند، بخشی از شهرها را اشغال کرده اند، نظم شهری و هارمونی چهره شهر ها را بر هم زده اند و ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار فرصت شغلی را به دست گرفته اند؛ آن هم در شرایطی که بسیاری از جوانان خود ما بیکار هستند!
زاویه دوم برای نگاه به این پدیده، تهدید دانستن حضور افاغنه در ایران است؛ تهدیدی که در جنبه های گوناگون فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی می تواند مورد واکاوی قرار گیرد.
تحمل حضور پناهندگانی از یک کشور دیگر در کنار مردم یک کشور دیگر، از زاویه نگاه نخست هر چند به سختی، اما قابل تحمل است به ویژه زمانی که مردم میزبان به میهمان نوازی و نوع دوستی شهره باشند. اما زمانی که حضور این پناهندگان تنه به تنه تهدید بزند به نظر می رسد غیرقابل تحمل است.
اما هنگامی که پشت پرده این تهدید، اقداماتی سازمان یافته باشد، چه باید کرد؟ آیا باز هم باید به ژست های مدیریتی و هشدارهای بی اثر برای خروج این پناهندگان اکتفا کرد؟!
بر اساس اطلاعاتی که در دست است، گروهی از افاغنه در کشور ما سرگرم انجام فساد سازمان یافته و گسترش فساد هستند. خیابان حرم در شهرری تنها یکی از مکان هایی است که می توان آشکارا رد این اقدام سازمان یافته را پیگیری کرد. کافی است زمان نزدیک به غروب، در این خیابان، اتفاقاتی را که رخ می دهد مشاهده کرد. تعداد قابل توجهی از پسران جوان افغانی با لباس های تنگ و زننده، هودفروشی می کنند. برخی از آنان، حلقه ای به گوش خود آویزان کرده اند و بعضی دیگر، یک تتو یا خالکوبی کوچک، روی لاله گوش یا گردن خود دارند. کمی آن طرف تر، گروهی از دختران پناهنده، ایستاده اند تا سوار خودروها شوند.
حبیب -یک کارگر ۴۵ ساله افغانی- معتقد است که مردم ایران بزرگترین لطف را به پناهندگان کرده اند. او از وضعیت پیش آمده توسط گروهی از افاغنه متاسف است و می گوید:«متاسفانه وهابیون و سعودی ها بین افاغنه رخنه کرده اند و تعدادی را به استخدام خود درآورده اند تا ترویج فحشا کنند».
حبیب تصریح می کند:«وهابیون به این افراد ماهانه ۵۰۰ هزار تومان به اضافه لباس و چیزهای دیگر می دهند و آن ها را تامین می کنند. این افراد اسم همه افاغنه را بدنام کرده اند و باعث خجالت ما هستند».
حوالی میدان اصلی شهرستان اسلامشهر-حومه پایتخت- هم از دیگر مکان هایی است که می توان رد این باندها را زد. خیابان حرم در شهرری و اسلامشهر، تنها دو نمونه برای اثبات این مسئله است وگرنه این افراد در شهرهای گوناگون پراکنده اند.
آنچه قابل تامل است، سیاست پشت پرده این اقدام سازمان یافته است که تلاش دارد با ایجاد باندهای انحرافی، ضربه مهلکی بر سلامت اخلاقی جامعه ما وارد سازد. در این صورت، هر پناهنده ای که عضور این باندهای فساد است می تواند به اندازه یک بمب قدرتمند خطرناک و مرگبار باشد. از این رو، ضروری است مسئولان هر چه سریعتر برای کنترل این وضعیت وارد میدان شوند و از شیوع این بیماری خطرناک پیشگیری کنند.
