استفاده از ابزارهای تهدید و تطمیع، یکی از معمول ترین کارها در مناسبات سیاسی، مدیریتی و اقتصادی است. از این ابزارها زمانی استفاده می شود که راه برای گفتمان، مذاکره و رسیدن به تفاهم بسته باشد.
نمونه ای از این استفاده را طی روزهای گذشته و در ماجرای انتصاب سعید مرتضوی به رباست بزرگترین بنگاه اجتماعی-اقتصادی کشور یعنی سازمان تامین اجتماعی شاهد هستیم. زمانی که خبر انتصاب مرتضوی به عنوان رئیس سازمان تامین اجتماعی منتشر شد، نمایندگان مجلس، تشکل های دانشجویی و صاحبنظران به دلیل پرونده قضایی پر اتهام مرتضوی، با این انتصاب به مخالفت برخاستند و گماردن یک متهم را به سمت سازمان عریض و طویل تامین اجتماعی آسیب زا دانستند. افکار عمومی هم از این انتصاب شوکه شده است.
مخالفت نمایندگان جدی و به استیضاح وزیر کار منتهی شد که قرار است امروز انجام شود. چنین انتصابی از سوی رئیس جمهور سبب شد دریای تامین اجتماعی که چند سالی است در اثر تغییر پی در پی مدیران و سوء مدیریت ها ناآرام شده است، متلاطم تر شود. طی سال های گذشته، ضعف های موجود در خدمات رسانی تامین اجتماعی، بسیاری از مردم را شاکی کرده است و این انتظار از رئیس جمهور می رفت که یک مدیر بی حاشیه و توانمند را به سکانداری این سازمان برگزیند تا هم نارضایتی ها کاهش پیدا کند و هم اختلالات موجود در این سازمان برطرف شود تا سرنوشت ۳۰ میلیون افراد تحت پوشش این سازمان به مخاطره نیفتد.
تهدید استفاده از سیاست تهدید در ماجرای انتصاب مرتضوی زمانی صورت گرفت که بر اساس شنیده ها، رئیس جمهور به نمایندگان مجلس پیام داده بود اگر وزیر کار استیضاح شود، مرتضوی را به سرپرستی وزارت کار منصوب می کند!
تطمیع سیاست تطمیع هم زمانی در پیش گرفته شد که مرتضوی روز شنبه ۱۹ فروردین ماه، برای آن که وانمود کند توانمندی مدیریت تامین اجتماعی را دارد و دولت هم کاملا با او هماهنگ است اعلام کرد کل بدهیهای تامین اجتماعی به طرف های قرارداد با تدارک ۱۱ هزار میلیارد ریال و طی ۱۵ روز آینده به تمامی بیمارستانها، پزشکان، دندانپزشکان، داروخانهها، مراکز تصویربرداری و سایر مراکز طرف قرارداد با تامین اجتماعی پرداخت میشود.
اعلام چنین خبری از سوی مرتضوی در حالی است که بدهی های میلیاردی تامین اجتماعی به طرف های قراردادش یکی از معضلات و چالش های اصلی این سازمان طی سال های اخیر بوده است.
مرتضوی یک شبه ۳۵ هزار میلیارد تومان کاسب شد!
بدهی های میلیاردی تامین اجتماعی به نهادهای طرف قرارداد خود و بدهی میلیاردی دولت به تامین اجتماعی طی سال های اخیر به قصه ای دراز بدل شده بود و به رغم تغییر پی در پی مدیران این سازمان، انتقاد کارشناسان، نمایندگان و رسانه ها، دولت توجهی به این موضوع نداشت و زیر بار پرداخت این بدهی نمی رفت! اما در کمال شگفتی، روز گذشته بدهی ۳۵ هزار میلیارد تومانی دولت به تأمین اجتماعی پرداخت شد!
داروخانه ها هم دست به تهدید بردند!
این روزها تامین اجتماعی و مسائل مربوط به آن به حاشیه ای ترین موضوع در رسانه ها و جامعه تبدیل شده است؛ حاشیه ای که هیچ نفعی برای مردم ندارد و می تواند زمینه ساز وارد امدن فشارهای بیشتری به آنها باشد.
چند روزی است که داروخانه ها هم که یکی از مراکز طرف قرارداد تامین اجتماعی و یکی از طلبکاران بزرگ این سازمان هستند به سختی زیر بار پذیرش دفترچه های درمانی می روند و حتی روز گذشته هم رئیس انجمن داروسازان ایران گفت: سختگیریهای بیمورد، تأخیر در پرداخت مطالبات داروخانهها و عدم پرداخت جریمه تأخیرها از سوی تأمین اجتماعی موجب تنش در داروخانههای کشور شده به طوری که برخی تصمیم گرفتهاند دیگر داروها را با نسخههای بیمه ندهند و هزینه داروها را به صورت آزاد و نقدی با بیماران محاسبه کنند!
با وجود این مسائل، بازهم روشن نیست چرا دولت به جای حل ریشه ای این مشکلات باز هم بر انتصاب یک مدیر پرحاشیه و متهم، اصرار دارد؟!
