با اين همه، آنچه موضوع اين گزارش است، توليد ملي نيست، گرچه از توليد ملي هم لاجرم خواهيم گفت اما بحث اصلي، وحدت ملي است؛ موضوعي كه چه عنوان سال باشد و چه نباشد، ميتواند بخش ثابت تذكرات آرام يا حتي عتابگونه حضرت آقا خطاب به مجلسيها و دولتيها باشد. تذكراتي كه صرف نظر از همه ماهها و سالهاي گذشته، در سه سخنراني اخير ايشان مورد تأكيد و توجه ايشان است. اينكه ميان توليد ملي و وحدت مورد تأكيد ايشان چه نسبتي ميتواند برقرار باشد، چيزي است كه در اين نوشتار به آن ميپردازيم.
توليد ملي، دشمن را خلع سلاح ميكند
اگر از سال اصلاح الگوي مصرف در نظر بگيريم، پس از آن سال همت و كار مضاعف را داشتيم و بعد سال جهاد اقتصادي را تا اينكه در نهايت به سال توليد ملي رسيدهايم. گرچه خيلي از مسئولان، آنچنان كه مورد شكايت خود رهبري هم قرار گرفت، از اين عناوين سالها، فقط سخنراني كردن و بنر چسباندنش را سهم خود دانستند، اما واقعيت آن است كه عناوين سال ها، دغدغههاي رهبري را به نمايش ميگذارد و هرقدر برخي برايشان اين عناوين فقط شعار است، براي آقا اين عناوين جدي و دغدغهاي برخاسته از نيازهاي جمهوري اسلامي ايران است. بنابراين دغدغههاي رهبري در چهارسال گذشته حول خودكفايي اقتصادي ايران گشته است. دغدغه هايي كه يقيناً مورد نياز و بسته به شرايط بينالمللي جمهوري اسلامي است.
نگاهي به تحركات دشمنان جمهوري اسلامي، خصوصاً در سال ۹۰، نشان ميدهد كه گرچه تهديد نظامي پاي ثابت رجزخوانيهاي اين جماعت عليه ايران بوده است، اما آنچه در واقعيت از مرحله حرف و رجز، هرچند ناقص و شكسته به مرحله عمل رسيده است، تهديدات اقتصادي يا همان تحريم هاست. تا مادامي كه براي برخي كالاها، در داخل خودكفايي نيست يا به دليل كيفيت پايين محصولات داخلي مجبور به واردات ميشويم، اين اقتصاد را سرنيزه جنگ عليه ايران قرار دادن، ميتواند از سوي غربيها ادامه يابد. چه آنكه تهديدات نظامي عملاً فقط حرف است و نه منافع غرب و نه قدرت نظامي ايران، به غربيها اجازه عملي كردن رجزخوانيهايشان را نميدهد و آنچه ميماند، تحريم اقتصادي است.
اينكه ما با اصلاح الگوي مصرف، همت و كار مضاعف، توليد ملي و حمايت از كار و سرمايه ايراني و در يك كلام با جهاد اقتصادي بتوانيم براي همه آنچه نياز داريم، روي پاي خودمان بايستيم، ايجاد اشتغال كنيم، نارضايتي ناشي از بيكاري را به صفر برسانيم و. . . يعني اينكه ضمن افزايش قدرت خود، دشمن را در اقدامي پيشگيرانه در بحث تحريم اقتصادي خلع سلاح كردهايم و ديگر از اين زاويه، دشمن نميتواند تهديدي عليه ما داشته باشد.
سياست زدگي جاي اقتصاد را تنگ كرده است
آنچه گفتيم، لزوم توجه به توليد ملي و اهميت خودكفايي اقتصادي با توجه به شرايط كنوني ايران در تعاملات بينالمللي است. لازمه عملي شدن اين امر كه ديگر بر لزومش واقفيم، همگرايي و وحدت دولت و مجلس با يكديگر و پرهيز از عملكرد تنشآفرين در داخل كشور است.
بديهي است پرداختن به حواشي اغلب سياستزده، هم وقت دولت و مجلس را ميگيرد و هم اذهانشان را مشغول كرده و مانع از پرداختن آنها به دغدغههاي اصلي كشور ميشود. تأكيدهاي بيدليل بر نظرات كه شائبه لجبازي را قوت ميبخشد يا انتقادات و اعتراضات بيمورد به مسائل حاشيهاي از جمله اتفاقاتي است كه انتظار ميرود با توجه دولتيها و مجلسيها هرچه زودتر جلوي آن گرفته شود تا فضا براي پرداختن به توليد ملي آماده شود.
دولت و مجلسي كه مدام پي بهانه گرفتن از هم و پاسخ به جدلهاي بيهوده سياسي باشند، كجا ميتوانند دل به همكاري براي توليد ملي بسپارند و اصلاً در چنين فضايي كه منافع گروهي و سياسي حرف اول را ميزند، كجا دغدغه اقتصادي و ملي ميتواند بگنجد؟! اساساً سياستزدگي افراطي و منازعات بيهوده، جاي مسائل اقتصادي را تنگ كرده است.
همكاري دولت و مجلس در امور اقتصادي از الزامات توليد ملي است؛ امري كه مورد تأكيد رهبري انقلاب نيز در سخنراني اول فروردينشان در حرم رضوي قرار گرفته است: مجلس هم بايد همكارى كند، دولت هم بايستى همت كند؛ بتوانند به توليد ملى رونق بدهند. . . اين كار، همكارى همه را ميطلبد. بخش هاى گوناگون دولتى بايد در اين زمينه همكارى كنند - چه بخشهاى پولى و مالى، چه بخش هاى ديگر اقتصادى - مجلس هم بايد همكارى كند تا بتوانند اين قضيه را در كشور ما تحقق ببخشند. . . اگر منازعه كنيم، سر مسائل گوناگون - مسائل سياسى، مسائل اقتصادى، مسائل شخصيتى - دستبهيقه شويم، دشمن ما جرى ميشود. يك مقدار از جرأتى كه دشمن در سال هاى گذشته پيدا كرد، به خاطر اختلافات بود. . . هم دولت حريم مجلس را حفظ كند، هم مجلس حريم دولت و رئيسجمهور را حفظ كند؛ با هم باشند، در كنار هم باشند. اين معنايش اين نيست كه همه يك جور فكر كنند؛ معنايش اين است كه اگر دو جور فكر ميكنند، دستبهگريبان نشوند. هر گونه مخالفت ما با يكديگر، هر گونه دعوا و نزاع ما با يكديگر، دشمنان را اميدوار ميكند، خوشحال ميكند.
