سانحه براي يك نفر، قلب يك ملت را به درد ميآورد
دكتر محمد ودود حيدري- مديرمسئول روزنامه جوان: چه قدر لذتبخش است كه با نو شدن سال، برخي رفتارهاي ما هم نو شود. چقدر زيباست كه در آغاز سال جديد، رفتارهاي رانندگيمان هم نو شود. هيچ كس نيست كه از شنيدن خبر تاثربرانگيز يك تصادف، احساسش به درد نيايد. وقتي يك هموطن دچار سانحه ميشود، قلب يك ملت به درد ميآيد چراكه بني آدم اعضاي يكديگرند. از اين رو، از يكايك مردم دوست داشتني ايران اسلامي عزيز، درخواست ميكنم قوانين راهنمايي و رانندگي به ويژه قوانين اخلاقي آن را با حساسيت ويژه مدنظر قرار دهند. اگر هر كدام از ما حين رانندگي، قلب و عقلمان را به دستهاي مهربان خدا گره بزنيم، او نگهبان ما خواهد بود.
كدام عامل مهمتر است؟
حسين گل محمدي- عضو شوراي سردبيري و مشاور فرمانده سابق پليس راه كشور: انسان، خودرو، جاده، اضلاع سه گانه رانندگي هستند كه نقص در هر كدام ممكن است باعث تصادفات و سوانح شود، لذا اين سه ضلع بايد به گونهاي استاندارد با همديگر هماهنگ باشند. استاندارد انسان، رفتار صحيح رانندگي است، استاندارد خودرو، ايمني آن و استاندارد جاده، برخورداري از ويژگيهاي لازم براي تردد آسان است. در كشور ما عمدتاً رانندگان يعني عنصر انسان را در بروز سوانح مقصر ميدانند. در حالي كه افزايش ايمني و استاندارد خودروها، حتي در صورت بروز تصادفات شديد از بروز خسارات جاني جلوگيري ميكند. عريض بودن جادهها، حذف نقاط كور و حادثهخيز، نصب علائم گويا در جادهها براي ارائه هشدارهاي لازم جهت كنترل رفتار رانندگان و از همه مهمتر، رفتار آموزشي (و نه تهديدآميز) پليس، مواردي هستند كه ميتوانند به كاهش سوانح و تصادفات جادهاي كمك كنند. افزايش جريمهها راهگشاي كاهش تصادفات نيست، زيرا تجربه ثابت كرده است تعيين قيمت براي تخلف موجب كاهش آن نميشود و اساساً تخلف نبايد خريدني باشد. بايد شرايط را طوري فراهم كرد كه جاده و خودرو بتواند يك رانندگي آسان و بيدغدغه را براي راننده فراهم كند، در غير اين صورت نميتوان به كاهش تصادفات و سوانح رانندگي اميدوار بود. استانداردسازي سه ضلع ياد شده بايد هماهنگ و همسو باشد. اما فارغ از نسخهاي كه در سطور قبلي ارائه شد سه توصيه براي كاهش تصادفات راهگشا خواهد بود: آرام برانيم، با خستگي رانندگي نكنيم و از سلامت خودرو كاملاً مطمئن باشيم.
نقش عامل رواني و تخصص
مهران ابراهيميان- دبير گروه اقتصادي: فارغ از عوامل خارج از اراده انسان چون نقص فني و ايمن نبودن راهها، مهمترين عامل در تصادفات كه كمتر به آن پرداخته ميشود عامل رواني و تخصصي رانندههاست. به نظر من كساني كه تصادف ميكنند يا بيش از حد به رانندگي خود اطمينان دارند و دچار تصادف «غروري» ميشوند يا اعتماد به نفس كافي ندارند كه در بزنگاهها، قدرت تصميمگيري آني آنها ضعيف است و دچار تصادف بيباور ميشوند.
تو را به خدا با خودخواهي رانندگي نكنيم!
محمد صادق زماني- دبير گروه اجتماعي: تو را به خداي مهرباني كه حفظ جان و سلامتي خودمان و ديگران را از واجبات قرار داده است، با متانت، گذشت و احتياط رانندگي كنيم. جماعتي چشم به راه ما هستند. با خودخواهي يا بياحتياطي، داغدارشان نكنيم. همين!
ماشينها را دور ميريختم!
فريدون حسن- دبير گروه ورزشي: تا فرهنگ چيزي جا نيفتد، كاري نميشود انجام داد. تازه تهران با همين ترافيك و تصادفات است كه تهران شده ولي من اگر بودم همه ماشينها را جمع ميكردم ميريختم دور! بعد به مردم ميگفتم پياده رفت و آمد كنند، اينجوري نه تصادفي ميشد، نه ترافيكي ولي خب خيلي خيالي است!
جاده بخشي از حضور اجتماعي ما
رحيم زيادعلي- دبير گروه سياسي: يكي از عوامل مؤثر در بروز حوادث رانندگي و تصادفات جادهاي، اصلاح فرهنگ رانندگي است. امروزه در فرهنگ ما هر فردي كه دفترچه آئيننامه رانندگي را حفظ كند و از حداقلهاي پشت فرمان اتومبيل بهره بگيرد ميتواند با كمترين زحمت موفق به دريافت گواهينامه رانندگي شود. همچنانكه در يك شركت خصوصي حتي براي يك آبدارچي نيز قواعد رفتاري تعريف شود، اما اين خلأ درباره رانندگي كاملاً احساس ميشود از اين رو اساسيترين موضوعي كه در نگاه اول با چالش اساسي روبهرو ميشود، رعايت حقوق ديگران است. بايد ياد بگيريم كه جاده هم بخشي از حضور اجتماعي ماست.
لطفاً كمي آهستهتر!
محمدرضا هاديلو- دبير گروه ايران: بيشك، بزرگترين دليل هر اتفاق تأثير برانگيز را بايد در «من» جستوجو كرد. وقتي نميخواهيم ذرهاي از حق خود به نفع همنوع خود گذشت كنيم، وقتي نميتوانيم باور كنيم كه لحظهاي كوتاه آمدن از عمري حسرت خوردن جلوگيري ميكند و هنگامي كه هر داستان و حادثه و فاجعهاي را فقط براي تعريف كردن براي ديگران در ذهن خود حفظ ميكنيم، روزگارمان همين ميشود. پس حداقل به خاطر اينكه به سوژه و خاطرهاي براي تعريف كردن در محافل تبديل نشويم، لطفاً كمي آهستهتر برانيم.
رانندگي يا خودنمايي؟!
قاسم رحماني- دبير سرويس پايداري: رانندگي بيش از آنكه با چشم باشد بايد با ذهن باشد يعني اينكه راننده بايد محاسبه داشته باشد تا در هنگام خطر، فاجعه نيافريند. در ايران، رانندگي وسيلهاي است براي خودنمايي و نشان دادن دستفرمان و قدرت كنترل خودرو و سرعت بيشتر!
چرا عبرت نميگيريم؟!
ايزد مهرآفرين - دبير گروه فرهنگي: شايد همه ما در طول عمر شاهد صحنههاي دلخراش تصادفاتي بودهايم كه حداقل براي چندين ساعت فكر و روح ما را آزار داده است.
در اين گونه مواقع هميشه به خاطر ترس و تأثري كه از ديدن اين صحنهها روي ذهنمان باقي مانده، تا چندين ساعت با احتياط و اطمينان بيشتري رانندگي ميكنيم. ولي خب از جايي كه انسان محصول فراموشي است همواره اين طور ميپنداريم كه اين اتفاقات براي ديگران پيش ميآيد و ما از خطرات مصون خواهيم ماند و بعد از گذشت چند مدت دوباره روز از نو روزي از نو. اگر هميشه به اين فكر باشيم كه اتفاق براي خود ما خواهد افتاد حتماً با احتياط بيشتري رانندگي خواهيم كرد.
اول لبخند، بعد استارت!
جواد ارشادي - خبرنگار گروه بينالملل: پيش از حركت يك لحظه چشمهايتان را ببنديد و اين كابوس را تصور كنيد كه همسر و فرزند دلبندتان را به خاطر بياحتياطي خودتان از دست دادهايد. بعد نام خدا را بر زبان بياوريد، كمربندهايتان را ببنديد، به روي خانواده لبخند اطمينان بخشي بزنيد و بعد استارت!
مسئولان «اهمال» خود را بپذيرند
جعفر تكبيري- خبرنگار گروه سياسي: تصادفات در داخل كشور به سه عامل مهم راننده، خودرو و جاده ارتباط دارد. حال با تمام فرهنگسازي صورت گرفته و افزايش ميزان جريمههاي رانندگي به مراتب شاهد بهبود كيفيت رانندگي در سطح جادهها و خيابانها بودهايم اما به راستي چه زماني مسئولان قرار است سپر دفاعي رانندگان را زمين بگذارند؟!
دسترسي به مصدوم مقدور نيست!
عليرضا اكبري- گروه ايران: فروردين ۱۳۸۹ است و مسير آزاد راه «قزوين- رشت» حد فاصل پل تاريك (مرز راهداري استان گيلان و قزوين) تا گردنه كوهين تازه به بهره برداري رسيده است. مسير فاقد روشنايي، ايستگاه راهداري، كيوسك استقرار پليس راه و حتي پوشش مناسب تلفن همراه است. بارش برفي كه ناگهان ارتفاع پوشش روي آسفالت نو وخوشرنگ آزادراه به بيش از ۵ سانتي متر رسيده است همه مسافران و رانندگان را غافلگير ميكند. جيغ لاستيك روي برف تازه، صداي مالش آهن و گوشت تازه و جرقهاي كه هنوز از ذهن نگذشته، سواري پژو نقرهاي رنگ را به آتش ميكشد و پس از صدها تماس موفق و نا موفق بالاخره چراغهاي رنگي و مأموران هراسان امداد با هم ميرسند. گارد ريل وسط جاده مزاحم است مردم دست به آچار ميشوند اما دير شده است و همه چيز با يك ملافه سفيد پايان ميپذيرد. تنها يك زير گذر يا يك دور برگردان ميتوانست جان يك خانواده را نجات دهد.
يك باور اشتباه
غلامرضا مسكني- خبرنگار گروه حوادث: مهمترين نكتهاي كه ميتوانم به آن اشاره كنم فقر فرهنگي در حوزه رانندگي است. اينكه اساساً رانندگان براي رسيدن به مقصد شتاب زيادي دارند و تصور ميكنند كه همواره حادثه ناگوار براي شخص ديگري قرار است اتفاق بيفتد.
فقط دست فرمان نيست!
محمود محمد تبريزي - كاريكاتوريست: به نظر من يك رانندگي خوب و ايمن به فاكتورهاي زيادي احتياج دارد فقط دست فرمان و مهارت نيست. مخصوصاً در اين ايام كه مسلماً ترافيك و ازدحام وجود خواهد داشت اگر كمي متانت به خرج بدهيم، صبور و حتي ايثارگر باشيم، دوستانه رفتار كنيم و با آرامش و احتياط برانيم مطمئناً كمال ايمني را رعايت كردهايم.
جادهها ملك شخصي نيست!
محمدصادق عابديني- خبرنگار گروه فرهنگي: جادهها ملك شخصي هيچ كس نيست اما رانندههاي بياباني كه عمرشان را در جادهها طي كردهاند خود را مالك بيچون و چراي راهها ميدانند. عادت بدي است كه براي چيزي كه جنبه عمومي دارد مالكيت خصوصي در نظر بگيريم و اين حق را به خودمان بدهيم كه اتومبيلهاي سواري را مستأجران و مزاحماني بدانيم كه بايد براي عبور از راه اجازه نامهشان را از ما بگيرند اين فرهنگ بايد در ميان ما نهادينه شود.
جاده و خودروهاي غير استاندارد تا كي؟
بهناز قاسمي - خبرنگار گروه اقتصادي: تا زماني كه خودروهاي بيكيفيت داخلي در جادههاي خراب و غيراستاندارد كشور در تردد هستند، هيچ اميدي بر كاهش تصادفات در كشور وجود ندارد. البته شايد دولتمردان اين دو عامل مهم را در بروز تصادفات كم رنگ بدانند و رانندگان را ۹۰ درصد در تصادفات مقصر عنوان كنند. اما واضح است كه استفاده از آسفالتهاي غيراستاندارد پيمانكاران وزارت راه و ترابري و ايجاد ناهمواريهاي غيرقابل پيشبيني در اتوبانها و جادههاي كشور بيش از ساير عوامل در بروز تصادفات نقش دارد. البته هيچ مسئولي قادر نخواهد بود وزارت راه و شهرسازي را مقصر اصلي تصادفات معرفي كند.
از مد افتاده است!
سعيد فرماني - ويراستاري: تا به حال به اين فكر كردهايد كه اصلاً چرا سريع ميرانيد!؟ اصلاً ميدانيد كه چرا ميرانيد؟! لابد از سرعت زياد لذت ميبريد! خب ببريد. زياد هم لذت ببريد. اما به نظر من لذت از سرعت زياد بردن كمي قديمي شده! از مد افتاده! از من ميشنويد يك بار هم كه شده اين را امتحان كنيد: «آرام برانيد»! باور كنيد لذت ديگري دارد. اينكه اجازه دهيد همه از شما سبقت بگيرند! اصلاً فكر كنيد تمام رانندگان جاده از دوستان و اعضاي خانواده شما هستند. آن وقت چطور ميرانيد؟ يك ذره فكر كنيد! آها! فكر كرديد؟ خب حالا خودتان تصميم بگيريد!
باز هم جا كم آورديم!
محمدصادق حيدري (دبير گروه عكس)، محمدحسين ولايتي(عكاس)، محمدرضا سوري(خبرنگار گروه پايداري)، عليرضا محمدي(خبرنگار گروه پايداري)، كبري آسوپار(خبرنگار گروه سياسي)، مريم احمدي(خبرنگار گروه ايران)، سعيد احمديان(خبرنگار گروه ورزشي)، سيد صادق حسنيمقدم(خبرنگار گروه پايداري)، زهرا صادقيان(خبرنگار گروه ورزشي)، احمدرضا حجارزاده(خبرنگار گروه فرهنگي)، محسن زينعلي، وحيد موسويراد و پويا گربندي (صفحهآرايي) از ديگر همكاران ما در روزنامه جوان هستند كه در اين باره براي ما نوشتند و گفتند كه نگران سلامتي هموطنان خود هستند؛ اما باز هم جا كم آورديم! از اين دوستان عزيز پوزش ميخواهيم.
اعضاي گروه اجتماعي (بيژن سوراني، علي البرزي، سپيده آماده و زهرا چيذري) هم براي آنكه مطالب ساير همكاران كار شود از خودگذشتگي كردند. از طرف مدير مسئول و تمامي دست اندركاران روزنامه جوان سالي پر از بركت را براي هموطنان عزيز آرزومنديم. دعاي اهالي جوان براي مردم شريف كشورمان و همه مسافران نوروزي اين است: «دست محبت خدا بدرقه راهتان».
