از خدا برای رفتگران «عیدی» بگیریم

لباس شان «نارنجی » رنگ است ؛رنگی که تداعی کننده نشاط و انرژی است . حوالی عید که می شود درست زمانی که عطر بهاردر کوچه پس کوچه های شهرمان می پیچد صدای پای سال جدید را می توان از میان صدای خش خش جاروی رفتگران زحمتکش شهر شنید. سال نو است و خانه تکانی اش اما این کارگران مهربان تنها به خانه هاشان اکتفا نمی کنند و باید گرد و غبار یک سال هوای آلوده را از در و دیوار شهر پاک کنند.
 
شاید حتی دیگر زمان و توانی برایشان باقی نماند تا به تکاندن خانه های خود برسند.در حالی که صاحبان اکثر مشاغل با تمام زحماتی که در طول یک سال بر دوششان است دل را به لحظه سال تحویل و حضور در میان خانواده شان خوش می کنند اما رفتگران زحمتکش هم مانند برخی مشاغل دیگر به دلیل شیفتهای کاری شان ممکن است ثانیه های پایانی عمر سال کهنه و میلاد سال نو به جای بودن بر سر سفره هفت سین صمیمی و در کنار خانواده خود ،همچنان مشغول کار و تلاش باشند و آلودگی ها را از محل زندگی من و شما دور کنند. 

شاید در چرخه سلامت جامعه هیچ زنجیره ای به اندازه رفتگران شهرداری مهم و تاثیر گذار نباشد اما کمتر نامی از این محافظان بهداشت و سلامت و نقش آنها در پیشگیری از انتقال بیماری ها به میان می آید. پینه های دستانشان را که نگاه می کنی انگار که چشمت به بوسه گاه پیامبر می افتد و سفارش های دین مبین اسلام و رسول خوبی ها درباره حق وحقوق کارگران و تقدس تلاششان از ذهنت عبور می کند. 

به هر رو یادمان باشد امسال وقتی بر سر سفره هفت سین در جمع صمیمی خانواده خود نشسته ایم گوش هایمان را تیز کنیم .اگر گوشه پرده پنجره رو به کوچه را کنار بزنیم تصویر قابل تقدیر مردی نارنجی پوش را می بینیم که به رغم تمام خستگی هایش جارو در دست کوچه پس کوچه های محل زندگی ما را پاکیزه نگه می کند و زباله هایی را که ما تولید کرده ایم از محل زندگی مان دور می کنند. یادمان نرود برایش از خدا سلامتی را عیدی بگیریم.